Naczelny Sąd Administracyjny utrzymuje, że brak szczegółowego odniesienia się organu administracji do zarzutów może stanowić naruszenie zasad uzasadnienia decyzji i dwuinstancyjności postępowania. Oddala skargę kasacyjną z uwagi na brak precyzyjnego wskazania naruszonych przepisów.

Korekta zaświadczenia o pomocy de minimis nie stanowi aktu zaskarżalnego, lecz jest czynnością materialno-techniczną, której korekta nie podlega zażaleniu. Zaskarżenie takiej czynności jest procesowo niedopuszczalne.

Wstrzymanie wypłaty stypendium socjalnego z powodu nieprawomocnej decyzji o skreśleniu z listy studentów było zgodne z regulaminem uczelni, a Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo ocenił zgodność z prawem decyzji organu stypendialnego.

Decyzja organu o odmowie umorzenia należności z tytułu składek, oparta na posiadaniu przez skarżącego nieruchomości, bez uwzględnienia wpływu przewlekłej choroby na sytuację życiową, narusza zasadę wyważenia interesów i jest sprzeczna z celem art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

W postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oddalono skargę kasacyjną z uwagi na brak wykazania naruszenia przepisów postępowania oraz materialnoprawnych, przyjmując, że formalne przesłanki określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z 21 kwietnia 2023 r. miały decydujące znaczenie dla przyznania pomocy rolniczej.

Domniemanie, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, nie zostało obalone. Włodarze są odpowiedzialni za usunięcie odpadów, co uzasadnia stosowanie art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach.

Ochrona danych osobowych nie może być ograniczona w oparciu o równie hipotetyczne roszczenia, które nie zostały formalnie zgłoszone. Ryzyko potencjalnych roszczeń nie stanowi wystarczającej podstawy prawnej dla dalszego przetwarzania danych zgodnie z RODO.

Zgodnie z art. 96 ust. 2 pkt 6 ustawy o Służbie Więziennej, zwolnienie funkcjonariusza z tytułu nieprzerwanej 12-miesięcznej choroby jest uznaniowe i wymaga wyważenia interesu społecznego oraz słusznego interesu funkcjonariusza, aby uniknąć decyzji arbitralnych.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dopuścił się rażącej bezczynności w rozpoznaniu wniosku o informację publiczną na skutek nieprawidłowego odbioru korespondencji elektronicznej. Organ ponosi konsekwencje nieodebrania wniosku wysłanego na upubliczniony adres mailowy, co stanowi domniemanie doręczenia.

W odniesieniu do obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy dla funkcjonariuszy Policji stosuje się współczynnik 1/21 części miesięcznego wynagrodzenia zgodnie z nowelizacją ustawy o Policji, co jest zgodne z wyrokiem TK z dnia 30 października 2018 r. i chroni konstytucyjne prawo do równowartościowego ekwiwalentu.

Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy przed 6.11.2018 r. ustala się zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów w brzmieniu ukształtowanym wyrokiem TK, wyłączając niekonstytucyjny przelicznik 1/30; stosuje się współczynnik 1/21.

Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy przed dniem 6 listopada 2018 r. należy ustalać na zasadach obowiązujących przed ogłoszeniem niekonstytucyjności art. 115a ustawy o Policji, przy czym wykładnia art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie obejmuje metod obliczania, lecz zasady ich ustalania.

Giełda Papierów Wartościowych w Warszawie S.A. jako podmiot, w którym Skarb Państwa ma pozycję dominującą, zobowiązana jest do udostępnienia informacji publicznej, a odmowa ich udostępnienia wymaga wydania decyzji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że organ administracji publicznej winien jest udostępnieniu informacji publicznej w terminie, a przekroczenie tego terminu może skutkować uznaniem bezczynności jako rażącego naruszenia prawa, uzasadniającego nałożenie sankcji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy dla policjantów zwolnionych przed 6 listopada 2018 roku powinno uwzględniać przepisy sprzed tej daty, zgodnie z wykładnią konstytucyjną, nie zaś opierać się na literalnej wykładni eliminowanych przepisów niekonstytucyjnych.

NSA uznał, że przepisy uznane za niekonstytucyjne (art. 115a o współczynniku 1/30) nie mogą stanowić podstawy orzekania. W sprawach sprzed 6 listopada 2018 r. ekwiwalent ustala się według zasad ustalonych wyrokiem TK, z zastosowaniem współczynnika 1/21.

Przetwarzanie danych osobowych osoby nie będącej dłużnikiem w cesji wierzytelności nie znajduje uzasadnienia w art. 6 ust. 1 lit. f RODO, gdy nie jest konieczne do realizacji dochodzenia wierzytelności. Upomnienie dla podmiotu naruszającego jest zasadne.

Przetwarzanie danych osobowych pod kątem przyszłych, ewentualnych roszczeń nie wypełnia przesłanki legalności przetwarzania z art. 6 ust. 1 lit. f RODO i nie może stanowić samotnej podstawy do dalszego ich przetwarzania.

Przepis art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie wyłącza możliwości stosowania poprzedniego art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu przed jego derogacją, umożliwiając wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop zgodnie z poprzednimi zasadami także dla policjantów zwolnionych przed 6 listopada 2018 r.

Uchwała rady gminy w przedmiocie ustalania wysokości diet dla radnych stanowi akt prawa miejscowego, wymagający ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym; brak takiego ogłoszenia skutkuje nieważnością uchwały.

Wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji publicznej bez uprzedniego wezwania wnioskodawcy do podpisania wniosku stanowi rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Decyzja Wojewody odmawiająca ustalenia i przekazania dotacji, jako arbitralna i pozbawiona podstaw prawnych, została prawidłowo unieważniona przez WSA, a skarga kasacyjna Wojewody oddalona z powodu braku uzasadnionych zarzutów.

Wobec braku dowodów na faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej naruszającej zakaz z art. 24f ust. 1 u.s.g., stwierdzenie wygaśnięcia mandatu radnego jest przedwczesne i nieuzasadnione. Odwołanie się jedynie do potencjalnej możliwości takiej działalności jest niewystarczające.

Zarząd dróg publicznych, ustanowiony przez organ administracyjny, nie może wykonywać zadań dotyczących zarządzania drogami wewnętrznymi, które nie należą do dróg publicznych, nawet jeśli są własnością gminy. Kompetencje zarządcy drogi ograniczają się do dróg publicznych.