Z tych samych skazań nie można ponownie orzekać wspólnej kary łącznej wyrokiem łącznym, gdy już wcześniej wydano prawomocne orzeczenie w tej materii. Ponowne wydanie wyroku łącznego przy zachowaniu tożsamości skazań narusza zasadę powagi rzeczy osądzonej.

Sąd Najwyższy stwierdził, że zaskarżony wyrok kasatoryjny Sądu Okręgowego nie spełniał przesłanek proceduralnych wynikających z art. 437 § 2 k.p.k., co nakazuje ponowne rozpatrzenie sprawy przez Sąd Okręgowy w postępowaniu odwoławczym.

Urzeczeniowo naruszenie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w., zakazującego powtórnego sądzenia tej samej osoby za ten sam czyn stanowi bezwzględną podstawę uchylenia wyroku; tymczasem istniały dwa równoległe, prawomocnie rozstrzygnięte postępowania wobec D.F. za to samo wykroczenie.

Wydanie wyroku łącznego naruszającego prawomocne wcześniejsze rozstrzygnięcie stanowi uchybienie prawa procesowego w postaci rei iudicatae, co skutkuje umorzeniem postępowania w przedmiocie wydania kolejnego wyroku łącznego (art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.).

Wyrok Sądu Najwyższego podkreśla, że wymierzenie kary sprzecznej z treścią przepisu prawnego stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, uzasadniające uchylenie wyroku nakazowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy uchylając wyrok Sądu Rejonowego za rażące naruszenie procedur, wskazał na konieczność zachowania formalnych i merytorycznych przesłanek dla zastosowania trybu dobrowolnego poddania się odpowiedzialności za przestępstwo skarbowe, w sytuacji braku wniosków i uiszczenia wymaganych opłat.

Nienależyta obsada sądu poprzez udział sędziego powołanego z udziałem KRS po 2017 r. stanowi podstawę do wznowienia postępowania, gdyż narusza standard niezawisłości sądu z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz międzynarodowych konwencji.

Warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności jest niedopuszczalne wobec oskarżonego, który w czasie przestępstwa był prawomocnie skazany na karę pozbawienia wolności. Poprzednie wyroki stanowią przeszkodę do zastosowania środka probacyjnego, jakim jest zawieszenie kary.

Uchybienie zasadzie specjalności, w szczególności przekroczenie jej przy orzekaniu kary łącznej, skutkuje uchyleniem wyroku i umorzeniem postępowania. Zasada specjalności jest negatywną przesłanką wymierzenia kary łącznej.

Przypisanie K. P. czynu z art. 286 § 1 k.k. bez wskazania jego znamion prowadzi do uniewinnienia. Wyrok sądu pierwszej instancji utrzymany przez sąd odwoławczy był rażąco niesprawiedliwy z uwagi na brak znamion przestępstwa w opisie czynu.

Rażące naruszenie art. 37a § 1 i 2 k.k. przez Sąd Rejonowy skutkuje uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania w związku z niedopuszczalnym orzeczeniem kary grzywny w miejsce obligatoryjnej kary pozbawienia wolności.

Kasacja wniesiona przez Prokuratora Generalnego jest zasadna. Uchybienie dotyczące nieorzeczenia obligatoryjnego środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego wpływało istotnie na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i ponowne rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem art 43a § 2 k.k.

Pominięcie w wyroku okresu obowiązywania środków karnych stanowi rażące naruszenie prawa materialnego i wyklucza możliwość doprecyzowania w postępowaniu wykonawczym, gdyż środki te powinny być orzekane na czas oznaczony zgodnie z art. 43 § 1 k.k.

Rażące naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez wadliwe doręczenie zawiadomienia o terminie rozprawy narusza prawo oskarżonego do obrony, co skutkuje uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Prawidłowe zastosowanie art. 64 § 1 k.k. wymaga popełnienia ponownie przestępstwa umyślnego; przypisanie recydywy za czyn nieumyślny z art. 292 § 1 k.k. stanowi rażące naruszenie prawa.

W przypadku wniosku prokuratora o zastosowanie środka karnego, sąd jest zobowiązany do weryfikacji jego zgodności z wcześniejszymi uzgodnieniami stron, a brak tej zgodności skutkuje uchyleniem wyroku w zakresie środka karnego.

Orzeczenie Sądu Najwyższego stwierdza naruszenie art. 42 § 1a k.k., co powoduje uchylenie wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem prawidłowego orzeczenia środka karnego zgodnie z nowym stanem prawnym.

Nienależyta obsada sądu uzasadnia wznowienie postępowania kasacyjnego, gdy w składzie SN zasiadają sędziowie nominowani przez KRS, ukształtowaną na mocy przepisów z 2017 roku.

Sąd Najwyższy orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku w zakresie niewłaściwie nałożonej grzywny i przekazaniu sprawy Sądowi Okręgowemu w celu ponownego orzeczenia zgodnego z wymogami art. 94 § 1 k.w.

Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną i uchylił wyrok łączny, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na potrzebę zgodnego z prawem i rzetelnego ustalenia podstaw orzeczenia łącznego.

Orzekając środki karne, sąd jest zobowiązany, zgodnie z art. 43 § 1 k.k., do wskazania okresu ich obowiązywania, gdyż jego brak narusza prawo materialne, prowadząc do nieokreślonego charakteru zakazu.

Uchybienie w orzekaniu kary łącznej w przypadku braku rzeczywistego zbiegu przestępstw skutkuje koniecznością uchylenia wyroku łącznego oraz umorzenia postępowania w tym zakresie, zgodnie z art. 572 k.p.k.

W postępowaniu konsensualnym Sąd jest związany treścią porozumienia zawartego między prokuratorem a oskarżonym, a jego modyfikacja wymaga zgody stron. Wydanie wyroku niezgodnego z takim porozumieniem stanowi rażące naruszenie procedury karnej.

Rażące naruszenie prawa procesowego przy ustalaniu kary łącznej uzasadnia uchylenie wyroku łącznego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd rejonowy musi oprzeć się na pełnym ujawnieniu materiału dowodowego, w tym jakości odpisów wyroków.