NSA stwierdza, iż w sprawie przyznania świadczeń rodzinnych, pojęcie "członka rodziny" w kontekście przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego UE należy interpretować zgodnie z prawem krajowym. Biologiczny ojciec dziecka, niezamieszkujący z rodziną i nieuczestniczący w jej życiu, nie stanowi członka rodziny w rozumieniu polskich przepisów o świadczeniach rodzinnych.

Skarga kasacyjna G.W. na wyrok WSA w Łodzi, dotycząca decyzji odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, została oddalona. Sformułowanie zarzutów skargi nie wykazało błędnej wykładni prawa materialnego, wskazując jedynie na kwestionowanie ustaleń faktycznych.

Dla uznania świadczenia za nienależnie pobrane decydujące jest, czy świadczeniobiorca był skutecznie pouczony o konieczności zgłoszenia zmian wpływających na prawo do świadczeń, a w przypadku wątpliwości na gruncie przepisów uCOVID-19, zwrot nie może być wymagany przy braku jednoznacznego pouczenia.

Właścicielem uprawnionym do zainicjowania postępowania aktualizacyjnego w ewidencji gruntów i budynków jest jedynie podmiot legitymowany w sposób wskazany w art. 24 ust. 2a pkt 2 w związku z art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.k.; interwencja z urzędu nie jest wymagana.

Stan prawny nieruchomości decydujący o komunalizacji z dniem 27 maja 1990 r. wymaga udokumentowania zarządu (użytkowania) na podstawie decyzji administracyjnej lub umowy. Brak takich dokumentów w przypadku mienia państwowego zarządzanego przed 1990 r. skutkuje komunalizacją na rzecz właściwej gminy.

Na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że sądy administracyjne oraz organy są uprawnione do merytorycznej oceny w zakresie formalnym dowodów, takich jak operaty szacunkowe, jeśli zawierają rażące błędy wpływające na ich wartość dowodową.

Postępowanie wywłaszczeniowe może być kontynuowane w oparciu o domniemania faktyczne dotyczące następstwa prawnego, co umożliwia ustalenie beneficjenta wywłaszczenia, jeżeli dowody pośrednie wskazują na możliwe związki prawne między podmiotami.

Operat szacunkowy jako jedyna podstawa ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość może być kwestionowany wyłącznie poprzez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych, nie zaś przez sądy administracyjne.

Nie znajduje podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, jeśli brak dowodu przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z pracy a opieką nad osobą niepełnosprawną wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Zobowiązania alimentacyjne innych osób nie naruszają zasad przyznawania świadczenia.

Oddalenie skargi na podstawie art. 184 p.p.s.a. Uzyskanie odszkodowania na podstawie art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wymaga istnienia innych obowiązujących przepisów prawnych przewidujących prawo do rekompensaty. Brak takich przepisów wyklucza możliwość dochodzenia roszczenia w postępowaniu administracyjnym.

Nie można odmówić wszczęcia postępowania administracyjnego z uwagi na równolegle toczące się postępowanie przed innym, niewłaściwym organem, gdy nie zachodzi tożsamość sprawy administracyjnej, w szczególności tożsamość organu prowadzącego postępowanie.

Rezygnacja z zatrudnienia lub jego niepodjęcie musi być ściśle związane z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, decydując o prawie do świadczenia pielęgnacyjnego. Wcześniejsza bierność zawodowa nie determinuje automatycznej odmowy świadczenia (art. 17 ust. 1 u.ś.r.).

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż prowadzenie postępowania przez niewłaściwy organ nie jest przeszkodą dla wszczęcia postępowania przez organ właściwy, uchylając tym samym zaskarżone orzeczenia i wskazując na potrzebę przeprowadzenia właściwego postępowania.

Postanowienie organu podatkowego dotyczące zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych ma charakter deklaratoryjny; prawidłowość zaliczenia nie wymaga opinii biegłego w sytuacji jasno określonego stanu faktycznego i zastosowania przepisów prawa.

Oddalenie skargi kasacyjnej; postanowienie o zaliczeniu wpłaty ma charakter deklaratoryjny, nie służy ustaleniu istnienia zaległości, a zarzut braku opinii biegłego nie uzasadnia naruszenia prawa.

Protokoły z posiedzeń organu publicznego nie stanowią informacji publicznej przetworzonej, jeżeli ich udostępnienie nie wymaga kreatywnej pracy nad nową informacją i pozostaje w zakresie typowych czynności administracyjnych, niezależnie od nakładu technicznego.

Wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów jest równoznaczne z wszczęciem postępowania karnego przeciwko funkcjonariuszowi policji na gruncie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, uzasadniając tym samym zawieszenie go w czynnościach służbowych.

Dyrektorzy jednostek organizacyjnych są zobowiązani do udostępniania informacji o rejestrach, ewidencjach i archiwach jako informacji publicznej, a ignorowanie precyzyjnych wniosków w tym zakresie może skutkować stwierdzeniem bezczynności, chociażby nie rażącej.

Postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowych ma charakter deklaratoryjny, nie podlega kwestionowaniu w zakresie istnienia zaległości w postępowaniu konstrukcyjno-technicznym zaliczania wpłat.

Zaliczenie wpłaty na poczet zaległych zobowiązań podatkowych, zgodnie z art. 62 Ordynacji podatkowej, ma charakter deklaratoryjny, a postanowienie organu jedynie potwierdza czynność materialno-techniczną, która nie może być kwestionowana co do istnienia zaległości w takim postępowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmawiająca stwierdzenia nieważności wcześniejszej decyzji, nie narusza prawa w sposób kwalifikowany. Skarżący nie przedstawili wymaganych przesłanek, które mogłyby podważyć legalność decyzji wydanej w trybie nadzoru administracyjnego.

Przepis art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej KPA z 2021 roku, nakazujący umorzenie postępowań administracyjnych po upływie długiego czasu, jest zgodny z zasadą ochrony stabilności porządku prawnego i bezpieczeństwa prawnego państwa. NSA odrzucił argumenty dotyczące naruszenia konstytucyjnych praw jednostki przez te regulacje.

Podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a brak dołożenia należytej staranności przy weryfikacji kontrahentów eliminuje możliwość powołania się na dobrą wiarę.

Postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowych, o charakterze deklaratoryjnym, nie może być przedmiotem skargi w zakresie kwestionowania istnienia zaległości podatkowej, a powołanie biegłego nieuzasadnione, gdyż sposób zaliczania normuje Ordynacja podatkowa.