Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku o naliczeniu kosztów związanych z pojazdem marki BMW została utrzymana w mocy prawnej, jako zgodna z postanowieniem o przepadku pojazdu potwierdzającym jego właściciela na dzień usunięcia.

Sąd administracyjny uznał, że organ administracyjny prawidłowo odpowiadał na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w granicach swoich kompetencji, co wykluczało obciążenie go zarzutem bezczynności.

Skarga kasacyjna zarzucająca bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, które wykraczają poza jej definicję, jest niezasadna. Odpowiedzi udzielone przez organ w ustawowym terminie były wystarczające i uwalniały od zarzutu bezczynności.

NSA stwierdził, że sprawa przekazania rekompensaty w transporcie publicznym, z uwagi na brak regulacji w umowie, nie jest sprawą administracyjną, lecz cywilnoprawną, co wyklucza kognicję organów administracji publicznej.

Prezes Instytutu Pamięci Narodowej, jako organ rzeczowo niewłaściwy, wydał postanowienie z naruszeniem przepisów o właściwości, co skutkowało stwierdzeniem jego nieważności przez sąd. Decyzja Prezesa w tej sprawie została wydana bez podstaw prawnych, naruszając zasady praworządności i prawidłowej procedury administracyjnej.

Prezes Instytutu Pamięci Narodowej nie posiadał legitymacji do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, gdyż nie spełniał warunków bycia wierzycielem według ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i potwierdził nieważność postanowienia IPN.

Ustawodawca wymaga, aby żołnierz zwolniony wskutek własnego wypowiedzenia pełnił zawodową służbę wojskową przez minimum 10 lat, bez doliczania służby w formacjach pozawojskowych, do nabycia prawa do świadczenia pieniężnego.

Decyzja o uchyleniu zawieszenia w czynnościach służbowych strażaka musi być wydana w trakcie trwania stosunku służbowego. Uchylenie takiej decyzji po zwolnieniu ze służby jest bezprzedmiotowe i nie uzasadnia wypłaty zawieszonego uposażenia.

Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, zgodnie z art. 247 par. 1 Ordynacji podatkowej, może dotyczyć jedynie decyzji ostatecznych, tj. takich, które nie podlegają dalszemu zaskarżeniu w toku instancyjnym. Jeśli decyzja nie ma charakteru ostatecznego, niemożliwe jest zainicjowanie postępowania nadzwyczajnego w przedmiocie jej nieważności.

Wykonywanie całodobowych dyżurów ratowniczych w systemie poszukiwania i ratownictwa lotniczego w ramach zajmowanego stanowiska służbowego "starszy pilot" nie stanowi podstawy do przyznania dodatkowego wynagrodzenia, gdyż nie wykracza poza etatowe obowiązki służbowe.

Podmiot realizujący projekt rewitalizacji mający na celu działalność zarówno opodatkowaną, jak i niepodlegającą podatkowi VAT, może przyjąć metodę prewspółczynnika, o ile odpowiada ona specyfice jego działalności i obiektywnie odzwierciedla zakres wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej.

Sprawa roszczenia o rekompensatę za stosowanie ulg w transporcie publicznym, jako wynikająca z umowy cywilnoprawnej, nie podlega postępowaniu administracyjnemu, co uzasadnia umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego.

Rekompensata za ulgi w transporcie publicznym ma charakter cywilnoprawny; organ administracyjny jest niekompetentny do merytorycznego rozstrzygnięcia roszczenia, które wynika z umowy cywilnoprawnej. Umorzenie postępowania administracyjnego było uzasadnione.

Kwestia przekazania rekompensaty z tytułu ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ma charakter cywilnoprawny, wynikający z umowy, i jest wyłączona spod kognicji organów administracji publicznej.

Zastosowanie przepisów ustawy o obronie Ojczyzny w kontekście zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej jest zasadne, gdy żołnierz otrzyma dostateczną ocenę służbową; sąd nie kontroluje zasadności tej oceny. Decyzja organu jest zgodna z prawem, przy prawidłowym zważeniu interesów publicznych i indywidualnych.

Decyzja o skreśleniu z listy studentów musi uwzględniać wszystkie okoliczności mogące wpłynąć na uzyskanie zaliczenia, a organ nie może przekroczyć granic uznania administracyjnego poprzez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego i przepisów wewnętrznych uczelni.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że instalacje emitujące dźwięki w miejscach kultu podlegają regulacjom ochrony środowiska, a kościoły mogą być uznane za "zakłady" pod kątem emisji hałasu, co nie narusza swobody kultu religijnego.

Kruszenie kostki brukowej przez przedsiębiorcę bez wymaganego zezwolenia uznaje się za przetwarzanie odpadów, a taki materiał należy kwalifikować jako odpad w rozumieniu ustawy, co skutkuje prawnymi obowiązkami w zakresie gospodarki odpadami.

Przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia uzasadnia nałożenie adekwatnej administracyjnej kary pieniężnej. Nawet bez wykazania bezpośrednich szkód, taki czyn stanowi istotne naruszenie przepisów ustawy o odpadach, mających na celu ochronę zdrowia publicznego oraz środowiska.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadną decyzję kasatoryjną organu odwoławczego w świetle naruszeń proceduralnych wpływających na całościową ocenę projektu budowlanego zamiennego, co stanowi przesłankę do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Uchwała Sejmiku Województwa Mazowieckiego nr 115/20 w zakresie zakazu korzystania z kominków została unieważniona z powodu naruszenia zasad proporcjonalności i równości. Sejmik nie uzasadnił różnicowania względem innych instalacji spalających paliwa stałe.

Decyzja o skreśleniu doktoranta z listy doktorantów musi być dokładnie uzasadniona i oparta na wszechstronnej analizie okoliczności faktycznych, uwzględniając zarówno interes społeczny, jak i indywidualny, bez naruszenia zasady autonomii uczelni.

Odmowa prawa do odliczenia VAT z faktur, które nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych, jest zasadna w przypadku niewykazania przez podatnika staranności w doborze kontrahentów, uzasadniając dodatkowe zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że decyzja dotycząca uiszczenia należności zgodnie z art. 362 ust. 3 p.o.ś., wydana przed upływem terminu przedawnienia określonego w Ordynacji podatkowej, jest prawidłowa, a skarga kasacyjna, podnosząca zarzut przedawnienia na tej podstawie, jest bezzasadna.