Wygaśnięcie decyzji z 2014 r. przez Ministra było prawne, nawet przy błędzie WSA co do prawomocności. Proceduralna podstawa błędu nie unieważnia celowości decyzji uchylającej i umarzającej, wobec potwierdzonej bezprzedmiotowości postępowania z uwagi na wyeliminowanie pierwotnej decyzji z obiegu prawnego.

Brak wskazania rocznej mocy przerobowej w decyzji o przetwarzaniu odpadów, uwzględniony w kontekście uzasadnienia decyzji i skutków społeczno-gospodarczych, nie stanowi rażącego naruszenia prawa uzasadniającego jej unieważnienie.

NSA oddalił skargę kasacyjną uznając decyzję organów administracyjnych oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za zgodną z prawem, spełniającą wymogi merytoryczne i proceduralne, przy zachowaniu właściwości ochrony zasobów przyrodniczych.

Sąd może oddalić skargę kasacyjną, gdy ocena sądu niższej instancji zgodna jest z prawem i zachowuje proceduralną poprawność, a zarzuty kasacyjne nie są dostatecznie uzasadnione.

NSA uchyla wyrok WSA w Rzeszowie z uwagi na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazując na konieczność ponownego rozpoznania sprawy i wszechstronnego rozstrzygnięcia podniesionych zarzutów.

Wznowienie postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga ujawnienia nowych okoliczności faktycznych istniejących w chwili wydania decyzji pierwotnej. Zmiany w realizacji przedsięwzięcia nie stanowią podstawy dla wznowienia na podstawie ujawnionych nowych faktów lub dowodów.

Obowiązek likwidacji urządzenia wodnego wykonanego bez pozwolenia wodnoprawnego winien być nałożony na właściciela, użytkownika wieczystego lub posiadacza samoistnego, nie zaś na podmiot działający jako posiadacz zależny na podstawie zgody uprawnionego.

Odstąpienie od uwzględniania kondygnacji podziemnych przy obliczaniu wskaźnika intensywności zabudowy nie narusza przepisów prawa, jeśli MPZP sporządzono przed 21 października 2010 roku. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że decyzja administracyjna jest zgodna z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przewlekłość postępowania prowadzona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie miała rażącego charakteru naruszenia prawa, co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej i nie przyznanie skarżącym rekompensaty pieniężnej.

Uchwała Rady Miejskiej odwołująca wiceprzewodniczącego podjęta w trybie zdalnym na podstawie art. 15zzx ustawy antycovidowej, choć naruszyła lokalny statut, była zgodna z prawem, ponieważ ustawa o zapobieganiu COVID-19 stanowi prawo szczególne wobec przepisów lokalnych.

Pismo organu administracji nieopatrzone wymaganymi formalnościami decyzji administracyjnej nie stanowi aktu podlegającego zaskarżeniu, co zgodnie z art. 134 k.p.a. skutkuje stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania od niego.

Art. 7 ust. 8a ustawy o przekształceniu nie znajduje zastosowania do waloryzacji opłat przekształceniowych, a doręczanie informacji o wysokości waloryzowanej opłaty jest wystarczające. Umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jest prawidłowe.

Przepis art. 10 ust. 2 ustawy przekształceniowej wyłącza stosowanie decyzji administracyjnej dla waloryzacji opłaty przekształceniowej, co uzasadnia umorzenie postępowania zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. Organ dokonuje waloryzacji poprzez zawiadomienie, a nie decyzję.

Waloryzacja opłaty rocznej z tytułu przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności nie wymaga decyzji administracyjnej; właściciel otrzymuje jedynie pisemne zawiadomienie, które nie podlega weryfikacji w trybie administracyjnym.

Waloryzacja opłaty przekształceniowej powinna być dokonywana w trybie zawiadomienia, zgodnie z art. 10 ustawy przekształceniowej, a nie w drodze decyzji administracyjnej, nawet gdy właściciel nie zgadza się z jej wysokością.

Waloryzacja opłaty przekształceniowej nie wymaga wydania decyzji administracyjnej, a organ zobowiązany jest jedynie do zawiadomienia właściciela nieruchomości o jej wysokości. Postępowanie dotyczące waloryzacji opłaty jest odrębne i niezależne od procedury jej ustalania.

Waloryzacja opłaty rocznej z tytułu przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności nie wymaga decyzji administracyjnej. Jej kwestionowanie nie uprawnia do wydania decyzji, o czym decyduje art. 10 ustawy przekształceniowej.

Waloryzacja rocznej opłaty przekształceniowej, jako czynność materialno-techniczna, nie wymaga wydania decyzji administracyjnej, a jej forma ogranicza się do pisemnego zawiadomienia, zgodnie z art. 10 ustawy przekształceniowej, co wyłącza zastosowanie art. 7 ust. 8a tej ustawy.

Brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie waloryzacji zwaloryzowanej opłaty przekształceniowej; w tym zakresie stosuje się procedurę zawiadomienia, o której mowa w art. 10 ust. 2 ustawy przekształceniowej.

Waloryzacja wysokości opłaty przekształceniowej, dokonana na podstawie art. 10 ustawy przekształceniowej, nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Zwaloryzowana opłata obwieszczana jest właścicielowi poprzez pisemne zawiadomienie, co nie podlega zaskarżeniu w trybie administracyjnym.

Waloryzacja opłaty przekształceniowej z tytułu użytkowania wieczystego w prawo własności dokonywana jest zgodnie z art. 10 ustawy z 2018 r. i wymaga jedynie zawiadomienia, co wyklucza stosowanie decyzji administracyjnej. Postępowanie administracyjne musi być umorzone jako bezprzedmiotowe.

Zwaloryzowana roczna opłata przekształceniowa nie wymaga decyzji administracyjnej; zawiadomienie pisemne jest wystarczające, co uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Z tych samych skazań nie można ponownie orzekać wspólnej kary łącznej wyrokiem łącznym, gdy już wcześniej wydano prawomocne orzeczenie w tej materii. Ponowne wydanie wyroku łącznego przy zachowaniu tożsamości skazań narusza zasadę powagi rzeczy osądzonej.

Waloryzacja opłaty przekształceniowej dokonana według art. 10 ustawy przekształceniowej jest czynnością materialno-techniczną, nie wymagającą wydania decyzji administracyjnej, także w przypadku zakwestionowania wysokości zwaloryzowanej opłaty przez właściciela nieruchomości.