Jeżeli okres niealimentacji objęty kolejnym oskarżeniem tylko częściowo pokrywa się z okresem uprzednio prawomocnie osądzonym, nie zachodzi negatywna przesłanka rei iudicatae z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Nie zwalnia to jednak sądu z obowiązku wyłączenia z opisu przypisanego czynu okresu już osądzonego; jego uwzględnienie narusza art. 410 oraz art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. i może mieć istotny wpływ na wymiar

Jeżeli co najmniej jeden z wyroków rozważanych w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego uprawomocnił się po 30 czerwca 2015 r., wybór przepisów regulujących karę łączną następuje na podstawie art. 4 § 1 k.k. Wybór ustawy dawnej wymaga jej jednolitego zastosowania do wszystkich skazań spełniających warunki realnego zbiegu; nie jest dopuszczalne selektywne stosowanie dawnych i nowych zasad kary łącznej

Uwzględnienie wniosku o skazanie obwinionego bez przeprowadzania rozprawy jest niedopuszczalne, jeżeli materiał dowodowy rodzi niewyjaśnione wątpliwości co do tożsamości sprawcy, w szczególności wynikające z rozbieżności w numerze PESEL i danych rodzicielskich. Wydanie w takim trybie wyroku wobec osoby, której nie można jednoznacznie utożsamić ze sprawcą, stanowi rażące naruszenie art. 58 § 2 oraz

Wydanie wyroku nakazowego jest niedopuszczalne, jeżeli zgromadzony materiał rodzi wątpliwości co do tego, czy oskarżony był podmiotem obowiązanym do wykonania powinności podatkowej. W sprawie o czyn z art. 77 k.k.s. należy uprzednio wyjaśnić wpływ skutecznej rezygnacji członka zarządu, postępowania restrukturyzacyjnego oraz upadłości spółki na zakres jego kompetencji i obowiązków w zakresie regulowania

Jeżeli żądane dane dotyczą przede wszystkim kontaktów, zgłoszeń i innych czynności podmiotów zewnętrznych w relacji z organem ochrony środowiska, a nie stanu elementów przyrodniczych lub działań administracyjnych podejmowanych dla ich ochrony, nie są informacją o środowisku i jego ochronie. W takim przypadku organ nie ma obowiązku wydania decyzji odmownej, lecz może poinformować wnioskodawcę pismem

Osoba będąca stroną postępowania administracyjnego, która nie wniosła skargi, lecz której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania sądowoadministracyjnego, jest uczestnikiem postępowania na prawach strony z mocy art. 33 § 1 p.p.s.a. Pominięcie takiego uczestnika przez sąd, skutkujące niedoręczeniem mu pism i orzeczenia oraz uniemożliwieniem udziału w sprawie, stanowi pozbawienie możności obrony

Przebudowa drogi leśnej, która z mocy art. 6 ust. 1 pkt 8 ustawy o lasach nie jest drogą publiczną, nie stanowi inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wydanie dla takiego przedsięwzięcia decyzji środowiskowej z pominięciem zakazów ochrony przyrody, na podstawie wyjątku przewidzianego dla inwestycji celu publicznego, stanowi rażące naruszenie prawa

Do przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za naruszenia określone w art. 194 ust. 4 i 5 ustawy o odpadach stosuje się art. 189g § 1 k.p.a., jeżeli ustawa o odpadach nie ustanawia własnego terminu przedawnienia. Odesłanie z art. 202 tej ustawy do odpowiedniego stosowania działu III Ordynacji podatkowej nie obejmuje art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej

W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 26 ustawy o odpadach ustalenie, że podmiot wskazany w decyzji nie jest posiadaczem odpadów, nie uzasadnia umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., jeżeli na nieruchomości nadal znajdują się odpady wymagające usunięcia. Organ powinien wówczas ustalić innego posiadacza odpadów zobowiązanego do wykonania obowiązku.

Zarzut kasacyjny oparty bezpośrednio na przepisach k.p.a. lub k.r.o., bez wskazania naruszonych przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów p.p.s.a. oraz bez wykazania ich związku z wynikiem sprawy, nie spełnia wymogów z art. 174 i art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. NSA, związany granicami skargi kasacyjnej, nie jest uprawniony do uzupełniania lub rekonstruowania wadliwie określonych podstaw kasacyjnych

Orzeczenie przepadku pojazdu na podstawie art. 44b § 1a k.k. wymaga uprzedniego, rzetelnego ustalenia, czy w chwili popełnienia przestępstwa pojazd stanowił wyłączną własność sprawcy. Jeżeli warunek ten nie jest spełniony, przepadek jest wyłączony na mocy art. 44b § 5 pkt 1 k.k.; sąd powinien zastosować właściwą konsekwencję przewidzianą w regulacji intertemporalnie względniejszej dla sprawcy.

W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 134 k.p.a. organ odwoławczy jest obowiązany stwierdzić uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, jeżeli wynika ono z materiału sprawy; nie może wówczas rozpoznać odwołania merytorycznie. Strona powołująca się na zachowanie terminu wskutek nadania pisma w placówce pocztowej musi wykazać datę jego nadania, a sam brak koperty lub dowodu nadania nie podważa

Pięcioletni termin określony w art. 89 ust. 10 ustawy o ochronie przyrody ogranicza możliwość wszczęcia albo prowadzenia postępowania sankcyjnego przez organ pierwszej instancji; jego upływ po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej nie stanowi podstawy uchylenia decyzji w postępowaniu odwoławczym ani sądowoadministracyjnym. Zarzut naruszenia art. 106 § 3 i art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może samodzielnie

Sąd odwoławczy nie może, na podstawie art. 455 k.p.k., zmienić na niekorzyść oskarżonego kwalifikacji wykroczenia na występek i wymierzyć kary surowszej rodzajowo, jeżeli apelacja oskarżyciela nie obejmowała tego rozstrzygnięcia ani nie zawierała zarzutu dotyczącego kwalifikacji lub wymiaru kary. Korekta błędnej kwalifikacji prawnej nie może prowadzić do zmiany ustaleń faktycznych ani obejścia granic

Pięcioletni termin z art. 89 ust. 10 ustawy o ochronie przyrody ogranicza możliwość wszczęcia lub kontynuowania postępowania sankcyjnego przez organ pierwszej instancji; jego upływ po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej nie uzasadnia umorzenia sprawy ani uchylenia decyzji. Zarzuty dotyczące ustaleń faktycznych nie mogą być skutecznie oparte wyłącznie na art. 106 § 3 i art. 133 § 1 p.p.s.a.

Uregulowanie w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej nie wyłącza stosowania art. 189f k.p.a., jeżeli przepisy szczególne nie regulują samodzielnie odstąpienia od nałożenia kary lub udzielenia pouczenia. Pominięcie przez organ ustaleń i oceny przesłanek odstąpienia stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. mogące istotnie

Samo uczestnictwo w procedurze powołania sędziego Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej po zmianach z 2017 r. nie stanowi samoistnej podstawy nieważności postępowania ani nie przesądza o braku cechy sądu ustanowionego ustawą. Zarzut taki wymaga wykazania konkretnych, realnych i zindywidualizowanych okoliczności podważających niezawisłość lub bezstronność sędziego. NSA jest związany precyzyjnie wskazanymi

Upływ terminu ważności legitymacji dokumentującej uzyskanie kwalifikacji instruktorskich nie stanowi sam przez się dowodu utraty tych kwalifikacji i nie uzasadnia stwierdzenia wygaśnięcia rozkazu personalnego przyznającego dodatek instruktorski na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ jest obowiązany wykazać ustanie materialnoprawnej przesłanki prawa do dodatku oraz należycie uzasadnić istnienie

Decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej z powodu jej przetworzonego charakteru wymaga przekonującego, konkretnego i weryfikowalnego wykazania w jej uzasadnieniu zakresu ponadstandardowych czynności oraz obciążenia zasobów podmiotu zobowiązanego. Braków tych nie może konwalidować argumentacja przedstawiona dopiero w odpowiedzi na skargę. Status wnioskodawcy w organach uczelni nie wyłącza

Przy rozstrzyganiu o udostępnieniu imion i nazwisk pracowników wykonawcy realizujących umowę z podmiotem publicznym sąd nie może automatycznie przenosić zasad jawności odnoszonych do kontrahenta publicznego na osoby wykonujące umowę. Uzasadnienie wyroku musi odrębnie i wyczerpująco wyjaśniać przesłanki wyłączenia ochrony prywatności z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz zawierać jednoznaczne wskazania dla

Prawo odmowy zeznań przysługujące świadkowi na podstawie ustawy o NIK nie zwalnia go z obowiązku osobistego stawiennictwa na prawidłowe wezwanie kontrolera. Uprzednia, także pisemna, deklaracja odmowy zeznań nie stanowi uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa i może skutkować karą pieniężną z art. 48 ust. 1 ustawy o NIK; obowiązku tego nie uchyla ani dostęp do informacji niejawnych, ani immunitet formalny

Nakaz z art. 58 ust. 2 lit. c RODO może być skierowany wyłącznie do podmiotu, co do którego organ nadzorczy ustalił, że jest administratorem danych w rozumieniu art. 4 pkt 7 RODO albo podmiotem je przetwarzającym. Nie wystarcza ogólne ustalenie, że podmiot leczniczy przetwarza dane pacjenta; konieczne jest wykazanie jego władztwa lub faktycznego przetwarzania danych objętych konkretnym żądaniem dostępu

Art. 9 ust. 1 zdanie drugie ustawy nowelizującej z 14 czerwca 2020 r. przez „zasady ustalania ekwiwalentu” za niewykorzystany urlop rozumie normy kształtujące zakres prawa do urlopu i ekwiwalentu, a nie współczynnik służący obliczeniu wartości jednego dnia urlopu. Przepis ten nie nakazuje stosowania wyeliminowanego wyrokiem TK K 7/15 przelicznika 1/30 ani nie wyłącza zastosowania przelicznika 1/21.

Skarga kasacyjna oparta na zarzucie naruszenia art. 145 p.p.s.a. wymaga powiązania tego przepisu wynikowego z konkretnymi przepisami prawa materialnego lub procesowego naruszonymi przez organ albo wadliwie ocenionymi przez sąd pierwszej instancji. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest skuteczny wyłącznie wtedy, gdy wadliwość uzasadnienia uniemożliwia kontrolę kasacyjną, a nie gdy stanowi jedynie