Przepis art. 33a ust. 7 u.p.t.u., jako regulacja szczególna wobec art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej, wyłącza możliwość zachowania prawa do deklaracyjnego rozliczenia VAT z tytułu importu przez późniejsze ujęcie nierozliczonego podatku w korekcie deklaracji. Niedochowanie warunków rozliczenia określonych w art. 33a u.p.t.u. skutkuje utratą tego uprawnienia w zakresie kwoty niewykazanej pierwotnie na

Art. 33a ust. 7 u.p.t.u. stanowi regulację szczególną wobec art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej. Podatnik, który nie rozliczył w deklaracji podatkowej VAT należnego z tytułu importu towarów na zasadach art. 33a ust. 1 u.p.t.u., traci prawo do rozliczenia w deklaracji nierozliczonej kwoty podatku, a późniejsza korekta deklaracji nie przywraca tego uprawnienia.

Podatnik, który wybrał rozliczenie VAT należnego z tytułu importu towarów w deklaracji na podstawie art. 33a ust. 1 ustawy o VAT, lecz nie wykazał tego podatku w deklaracji za właściwy okres, traci – w zakresie nierozliczonej kwoty – prawo do tej procedury na podstawie art. 33a ust. 7. Uprawnienie do korekty deklaracji z art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej nie uchyla tego skutku, gdyż regulacja ustawy

Szczególna regulacja art. 33a ust. 1–7 ustawy o VAT wyłącza zastosowanie ogólnego prawa do korekty deklaracji z art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej w zakresie skutków nierozliczenia VAT z tytułu importu we właściwej deklaracji. Wykazanie podatku dopiero w korekcie JPK_VAT nie przywraca importerowi utraconego, na podstawie art. 33a ust. 7 ustawy o VAT, prawa do rozliczenia tego podatku w deklaracji.

Orzekając w wyroku łącznym karę łączną ograniczenia wolności, sąd jest obowiązany określić jej formę wykonania, tj. obowiązek nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wraz z miesięcznym wymiarem godzin albo obowiązek potrącenia z wynagrodzenia wraz z jego wysokością. Samo oznaczenie czasu trwania kary łącznej narusza art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k. w związku z art. 568a § 1 pkt 2 k.p.k. i art.

Zarzut naruszenia prawa materialnego przez niezastosowanie przepisów może być skuteczny tylko wtedy, gdy skarżący kasacyjnie precyzyjnie wykaże, że w ustalonym stanie faktycznym przepis ten powinien zostać zastosowany, oraz wskaże normę zastosowaną wadliwie zamiast niego. Niedopuszczalne jest kwestionowanie ustaleń faktycznych dotyczących działania organu pod pozorem zarzutu naruszenia prawa materialnego

Skarga kasacyjna, która pod pozorem zarzutu niezastosowania przepisów prawa materialnego kwestionuje ustalenia faktyczne lub ocenę dowodową sądu pierwszej instancji, jest nieskuteczna, jeżeli nie zawiera właściwie sformułowanych zarzutów procesowych. Zarzut niezastosowania normy materialnoprawnej wymaga wskazania wadliwie zastosowanej podstawy prawnej oraz wykazania, że pominięty przepis powinien zostać

Przesłanka „przypadku szczególnie uzasadnionego” z art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego zachodzi wyłącznie w sytuacji wyjątkowej, nagłej i obiektywnie uzasadniającej natychmiastowe przerwanie wykonywania funkcji dyrektora z uwagi na zagrożenie interesu publicznego lub funkcjonowania szkoły. Samo naruszenie przepisów, zwłaszcza usunięte przed odwołaniem i niewywołujące destabilizacji placówki, nie

Przedstawicielami rady rodziców w komisji konkursowej, o której mowa w art. 63 ust. 14 pkt 2 lit. b Prawa oświatowego, są wyłącznie osoby wybrane przez ten organ zgodnie z jego regulaminem, w sposób umożliwiający weryfikację kolegialnie wyrażonej woli. Brak udokumentowanego wyboru powoduje wadliwość obsady komisji i stanowi nieprawidłowość z § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia konkursowego, mogącą uzasadniać

Uchwała organu gminy odmawiająca zakwalifikowania do pomocy mieszkaniowej, choć nie jest decyzją administracyjną, musi wynikać z rzetelnego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla ustawowych i lokalnych kryteriów tej pomocy. Odmowa oparta wyłącznie na nieuzupełnieniu nieprecyzyjnie określonych braków, bez wskazania ich znaczenia materialnoprawnego oraz bez oceny zgromadzonego materiału, narusza zasadę

Zarzut naruszenia prawa materialnego przez niezastosowanie może odnieść skutek tylko wtedy, gdy skarżący kasacyjnie wskaże właściwą normę, przepis zastosowany wadliwie zamiast niej oraz wykaże błąd subsumcji. Nie jest dopuszczalne kwestionowanie ustaleń faktycznych i oceny kompletności odpowiedzi organu zarzutem naruszenia prawa materialnego, bez postawienia adekwatnych zarzutów procesowych.

Jeżeli bezrobotny, rejestrując się w systemie teleinformatycznym urzędu pracy, wybiera komunikację za pośrednictwem konta w tym systemie, skuteczne doręczenie wezwania następuje również w trybie fikcji doręczenia elektronicznego po bezskutecznym upływie ustawowego terminu odbioru. Zarzut nieczytelności lub niedogodności interfejsu portalu, możliwy do przezwyciężenia przy zachowaniu należytej staranności

Po zmianie kwalifikacji prawnej czynu z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii na art. 62 ust. 3 tej ustawy niedopuszczalne jest utrzymanie świadczenia pieniężnego orzeczonego na podstawie art. 70 ust. 4a tej ustawy. Przepis ten, jako ustanawiający zamknięty katalog podstaw orzeczenia świadczenia, nie obejmuje skazania za wypadek mniejszej wagi posiadania środków odurzających.

Uchwała Komisji Ewaluacji Nauki ustalająca próg procentowy, o którym mowa w § 28 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewaluacji jakości działalności naukowej, nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego i nie wiąże ministra, lecz stanowi element materiału dowodowego podlegający jego samodzielnej ocenie. Próg dla dyscyplin naukowych musi zostać wyznaczony z uwzględnieniem wszystkich ustawowo i wykonawczo

Prywatny podmiot korzystający z nieruchomości jednostki samorządu terytorialnego na podstawie umowy dzierżawy, wyłącznie dla realizacji prac związanych z własną działalnością, nie staje się przez to podmiotem dysponującym majątkiem publicznym ani wykonującym zadanie publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Wniosek prasy o informację publiczną z art. 3a Prawa prasowego podlega reżimowi u.d.i.p.

Prawa z art. 18 ust. 1 RODO przysługują wyłącznie osobie, której dane są przetwarzane w ramach konkretnego procesu i w związku z jej tożsamością. Aktualny posiadacz numeru telefonu nie może, wyłącznie z tej przyczyny, żądać ograniczenia lub zaprzestania przetwarzania tego numeru jako składnika danych osobowych innej osoby, która podała go administratorowi jako własną daną kontaktową.

Jeżeli postępowanie przygotowawcze zostało zakończone w formie śledztwa, sąd odwoławczy rozpoznaje apelację na rozprawie w składzie trzech sędziów, stosownie do art. 29 § 1 k.p.k. Odstępstwo przewidziane w art. 449 § 1 k.p.k. nie obejmuje takiej sprawy. Rozpoznanie apelacji przez jednego sędziego stanowi nienależytą obsadę sądu i bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

W razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania sąd jest obowiązany orzec środki karne wskazane w art. 41a § 2 k.k. Pominięcie tego obligatoryjnego rozstrzygnięcia, niezależnie od zastosowania zakazu z art. 41 § 1a k.k., stanowi rażące naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na treść wyroku

Orzeczenie świadczenia pieniężnego na podstawie art. 43a § 2 k.k. jest niedopuszczalne w razie skazania za czyn nieobjęty zamkniętym katalogiem przestępstw wskazanych w tym przepisie. Zaliczenie okresu zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 63 § 4 k.k. może natomiast nastąpić wyłącznie wtedy, gdy wobec skazanego orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów.

Świadczenie pieniężne przewidziane w art. 70 ust. 4a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii może zostać orzeczone wyłącznie w razie skazania za przestępstwo wyraźnie wymienione w zamkniętym katalogu tego przepisu; nie dotyczy ono czynu z art. 62 ust. 3 u.p.n. Przy skazaniu za czyny stanowiące ciąg przestępstw nie orzeka się odrębnych środków karnych tego samego rodzaju za każdy z tych czynów.

Jeżeli zgromadzone dane wskazują na możliwość popełnienia czynu w warunkach recydywy z art. 64 § 1 k.k., sąd nie może wydać wyroku nakazowego bez uprzedniego wyjaśnienia tej okoliczności. Wyłączenie zastosowania art. 37a § 1 k.k. przez art. 37a § 2 k.k. eliminuje możliwość orzeczenia kary wolnościowej, a więc także procedowania w trybie art. 500 § 1 k.p.k.

Udział w składzie sądu sędziego powołanego z udziałem KRS ukształtowanej ustawą z 8 grudnia 2017 r. nie oznacza per se braku uprawnienia do orzekania, lecz może prowadzić do nienależytej obsady sądu z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., jeżeli test niezawisłości, uwzględniający indywidualne okoliczności nominacji i kariery sędziego, wykaże brak gwarancji bezstronności i niezależności.

Na gruncie art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 30 września 2023 r. kara łączna pozbawienia wolności musi zostać wymierzona powyżej najwyższej z łączonych kar jednostkowych. Wymierzenie jej w rozmiarze równym tej karze, nawet przy zastosowaniu zasady względności ustawy z art. 4 § 1 k.k., stanowi rażące naruszenie prawa materialnego.

Po złożeniu przez finansowy organ postępowania przygotowawczego wniosku z art. 156 § 1 k.k.s. sąd jest obowiązany rozpoznać go w przewidzianym dla niego trybie, a nie może z urzędu zastosować dobrowolnego poddania się odpowiedzialności. Instytucja ta wymaga odrębnych wniosków oraz spełnienia ustawowych warunków, a jej zastosowanie jest wyłączone, gdy czyn jest zagrożony także karą pozbawienia wolności