Sarnadys na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego, potwierdzając, iż samo posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę nie implikuje ich związku z działalnością gospodarczą, konieczne jest dowiedzenie ich faktycznego wykorzystania do celów gospodarczych.

Wystąpienie uchybień w zakresie uzupełniania zgłoszeń SENT przed przewozem i zapewnienia aktualnych danych geolokalizacyjnych uzasadnia nałożenie kar pieniężnych niezależnie od braku bezpośredniego uszczuplenia dochodów Skarbu Państwa.

Odwołanie się do wyroku sądowego pozostającego w obrocie prawnym nie skutkuje wznowieniem postępowania administracyjnego. Dopiero prawomocne wyeliminowanie wyroku z obrotu prawnego może stanowić podstawę do wznowienia postępowania.

Okręgowa Rada Lekarska w Warszawie, pozostawiając wniosek I. S. bez rozpoznania, dopuściła się bezczynności. Ograniczenie to nie wynikało z rażącego naruszenia prawa, lecz z błędnej jego interpretacji. Organ zobowiązany jest do rozpoznania wniosku w terminie 30 dni.

Dochody osiągane z pracy na statkach eksploatowanych w transporcie międzynarodowym przez przedsiębiorstwa norweskie podlegają konwencji polsko-norweskiej, umożliwiając stosowanie ulgi abolicyjnej, niezależnie od braku ograniczonego obowiązku podatkowego i zapłaty podatku w Norwegii.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej używane przez przedsiębiorcę, mimo niewykorzystywania ich bezpośrednio w działalności transportowej, zachowują związek z działalnością gospodarczą, gdyż mogą być faktycznie lub potencjalnie wykorzystywane w tej działalności, co uzasadnia zastosowanie odpowiedniej stawki podatkowej.

Członek zarządu spółki odpowiada solidarnie za zobowiązania podatkowe spółki, jeśli nie wykaże należnej staranności, w szczególności nie złoży wniosku o upadłość w terminie, mimo oczywistej niewypłacalności spółki.

Posiadanie przez przedsiębiorcę gruntu pod zlikwidowaną linią kolejową, połączone z potencjalnym wykorzystaniem w działalności gospodarczej, wystarcza do uznania gruntu za związanego z działalnością gospodarczą w ramach rozumienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę nie przesądza o jej związaniu z działalnością gospodarczą. Wymagane jest faktyczne lub potencjalne wykorzystanie nieruchomości w działalności, co musi być oceniane indywidualnie.

Nieruchomość pozostaje związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jeśli znajduje się w rejestrze środków trwałych i podjęto działania celem jej wynajmu, niezależnie od braku aktualnej działalności gospodarczej na terenie nieruchomości.

Zarówno faktyczne niewykorzystywanie nieruchomości w działalności gospodarczej, jak i brak ich formalnego wyłączenia z gospodarczego użytkowania (decyzja nadzoru budowlanego) nie wyłączają stosowania wyższej stawki podatku od nieruchomości z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Pojęcie „związania gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej” jest szersze od pojęcia „zajęcia” nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej. Dla uznania nieruchomości za związaną z działalnością gospodarczą nie jest zatem konieczne jej faktyczne wykorzystywanie do tej działalności.

Odmowa ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy oparta na założeniu, że brak opodatkowania w Norwegii wyklucza zastosowanie konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania, jest niezgodna z prawem. Spełnienie przesłanek konwencji umożliwia zastosowanie tzw. ulgi abolicyjnej.

Pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego przyznawana na podstawie ustawy o SOP nie jest zwolniona z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 49a u.p.d.o.f., ponieważ nie jest tożsama z ekwiwalentem za rezygnację z lokalu.

Nieprawomocny wyrok uchylający decyzję podatkową nie znosi wymagalności obowiązku, uzasadniając jedynie zawieszenie postępowania egzekucyjnego zgodnie z art. 152 § 1 p.p.s.a. oraz art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia.

Nieprawomocny wyrok uchylający decyzję podatkową skutkuje zawieszeniem postępowania egzekucyjnego, lecz nie prowadzi do uznania braku wymagalności obowiązku, gdyż decyzja nie wywołuje skutków prawnych jedynie do chwili uprawomocnienia się wyroku sądowego.

Klauzula przeciwko unikaniu opodatkowania nie może być stosowana retroaktywnie do transakcji zbycia udziałów z 2016 roku, gdyż naruszałoby to zasadę pewności prawa i niedziałania prawa wstecz.

Roczny termin prekluzyjny określony w art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 43 ze zm.), liczony od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego, jest co do zasady zgodny z zasadą proporcjonalności jako termin rozsądny i wystarczający do wystąpienia o zwrot akcyzy. Nie wyłącza to jednak obowiązku indywidualnej oceny

Klauzula przeciwko unikaniu opodatkowania nie może być stosowana do podatników w kwestii podatku dochodowego za 2016 rok, jeżeli przepisy wprowadzające klauzulę weszły w życie podczas tego roku podatkowego. Rozstrzygnięcie to zapobiega działaniu retroaktywnemu nowych regulacji.

Przepisy art. 119a-119f Ordynacji podatkowej nie mogą być stosowane do rozliczeń dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2016, jeżeli klauzula przeciwko unikaniu opodatkowania weszła w życie w trakcie tego roku.

Arkusze samooceny nauczycieli oraz kryteria oceniania nie są informacjami publicznymi w rozumieniu u.d.i.p., a dostęp do nich jest ograniczony ze względu na ich charakter wewnętrzny, niewyrażający stanowiska instytucji."

Uchwała w przedmiocie zasad przyznawania diet radnym, która nie uwzględnia zasad rekompensacyjnego charakteru diet i mechanizmów weryfikacji aktywności radnego, narusza normy kompetencyjne ustawy o samorządzie gminnym i winna być uznana za nieważną.

Świadczenie tymczasowej kwatery zapewniane policjantowi przeniesionemu z urzędu nie stanowi nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., gdyż nie zostały spełnione przesłanki wskazane przez Trybunał Konstytucyjny, a więc nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Art. 14e § 1a pkt 2 O.p. umożliwia stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej, nie ograniczając tej możliwości do całej interpretacji, lecz także do jej części, w sytuacji częściowej niezgodności z interpretacją ogólną.