Uchwała Rady Gminy dotycząca ustalenia diet radnych ma charakter aktu prawa miejscowego, co nakłada obowiązek jej opublikowania w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Brak publikacji skutkuje nieważnością uchwały, jako istotnym naruszeniem prawa.

Uchwała Rady Miejskiej ustalająca zasady przyznawania diet radnym jest aktem prawa miejscowego wymagającym publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym; nieopublikowanie uchwały stanowi istotne naruszenie prawa i uzasadnia jej unieważnienie.

Uchwała dotycząca zasad ustalania diet sołtysów i przewodniczących osiedli stanowi akt prawa miejscowego wymagający publikacji w dzienniku urzędowym; jej brak nie pozwala na wejście uchwały w życie, co skutkuje stwierdzeniem jej nieważności.

Sąd uznał, że organ administracyjny nie pozostaje w bezczynności, gdy udziela odpowiedzi na pytania wnioskodawcy, nawet jeśli nie dysponuje pełnym zakresem żądanej informacji, pod warunkiem zachowania terminu ustawowego i właściwej oceny zakresu obowiązku udostępnienia informacji publicznej.

Uchwała Rady Miejskiej dotycząca zasad przyznawania diet dla radnych jest aktem prawa miejscowego wymagającym publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym, a brak takowej publikacji skutkuje jej nieważnością.

Rów melioracyjny nie spełnia kryteriów systemu kanalizacji deszczowej przewidzianego w art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne. Opłata za zmniejszenie naturalnej retencji jest zasadna, gdyż wymaga połączenia z zarządzanym systemem kanalizacji, a nie jedynie technicznej możliwości odprowadzenia wód.

Zarządzenie Prezydenta Miasta O. z 30 grudnia 2020 r. jako akt prawa miejscowego wymaga ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym, brak publikacji skutkuje jego nieważnością.

Uchwała rady gminy ustalająca zasady diet i zwrotu kosztów podróży sołtysów jest aktem prawa miejscowego, który wymaga ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Brak takiej publikacji stanowi istotne naruszenie prawa, skutkujące stwierdzeniem nieważności uchwały.

Uchwała Rady Miejskiej w Kępicach ustalająca diety dla radnych jest aktem prawa miejscowego, który musi być opublikowany w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Ze względu na brak takiej publikacji, uchwała ta jest nieważna w całości.

Odwołanie się do kwestii uprzedniego rozstrzygnięcia dopuszczalności prawnej czynności z zakresu prawa handlowego nie może stanowić podstawy odmowy wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji podatkowej dotyczącej skutków podatkowych zdefiniowanego stanu faktycznego zgodnie z art. 14b § 1 O.p.

Decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uchyleniu decyzji Regionalnego Dyrektora z Białegostoku oraz umorzeniu procedury nie naruszyła przepisów o właściwości. Procedura musi koncentrować się na właściwości organu, a nie merytorycznych aspektach środowiskowych poszczególnych odcinków inwestycji.

W refakturowaniu kosztów mediów "jeden do jednego" w ramach najmu nie powstaje przychód podatkowy, gdyż nie stanowi ono definitywnego przysporzenia majątkowego dla wynajmującego, jak również nie jest objęte przepisami dotyczącymi przychodów z działalności gospodarczej.

Nieruchomość, której wody opadowe są odprowadzane do rowu melioracyjnego, nie jest objęta systemem kanalizacji otwartej lub zamkniętej, jeśli rów ten nie jest elementem zorganizowanej całości przewidzianej do odbioru wód opadowych. Odprowadzanie wód do rowu nie stanowi subsumpcji takich obszarów pod regulacje opłat związanych ze zmniejszeniem retencji terenowej.

O instrumentalnym wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe w znaczeniu mającym wpływ na zastosowanie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.) można mówić wtedy gdy najpierw to postępowanie w fazie in rem zostało zawieszone na podstawie art. 114a ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz. U. z 2025 r.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że włączenie wodopadowej kanalizacji do rowu melioracyjnego nie stanowi podłączenia do systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej w rozumieniu ustawy Prawo wodne, co utrzymuje obowiązek wniesienia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej.

Uchwała rady gminy określająca zasady przyznawania diet radnym stanowi akt prawa miejscowego. Niespełnienie obowiązku jej publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym stanowi istotne naruszenie prawa, skutkujące stwierdzeniem jej nieważności.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie pozostawał w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej na żądanie skarżącej, ponieważ udzielił odpowiedzi zgodnie z ustawą, a skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw.

Inspektor Sanitarny nie pozostawał w bezczynności wobec wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o ile odpowiedział na dostępne pytania w terminie ustawowym. Skarga kasacyjna oddalona, ponieważ skarżący nie wykazał naruszenia przepisów prawa materialnego.

Uchwała Rady Powiatu o wysokości diet radnych jest aktem prawa miejscowego. Jej brak publikacji w dzienniku urzędowym pomorskiego uzasadnia stwierdzenie nieważności uchwały z uwagi na istotne naruszenie prawa.

Uchwała Rady Gminy w sprawie ustalenia wysokości diet dla radnych jest aktem prawa miejscowego, wymagającym publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym; jej brak jest istotnym naruszeniem prawa, skutkującym stwierdzeniem nieważności uchwały.

Obowiązek podatkowy w VAT z tytułu usług badań klinicznych powstaje z chwilą akceptacji przez Sponsora okresowego zestawienia przeprowadzonych wizyt lub kompletnego zatwierdzenia badań, jeżeli płatność części wynagrodzenia jest wstrzymywana do zakończenia pełnej procedury klinicznej.

Organ administracji publicznej działa zgodnie z prawem, gdy udziela pełnej i konkretnej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nawet jeśli część żądanych danych nie jest informacją publiczną.

Skarga kasacyjna nie może zostać uwzględniona, jeśli nie jest poparta uzasadnionymi podstawami faktycznymi lub prawnymi, a ustalenia Sądu pierwszej instancji dotyczące braku rzeczywistej transakcji pozostają nienaruszone.

Działalność tworzenia oprogramowania, sprowadzająca się do standardowych działań projektowych i implementacyjnych, nie kwalifikuje się jako działalność badawczo-rozwojowa w rozumieniu art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f., co wyklucza zastosowanie preferencji podatkowych dla dochodów z praw własności intelektualnej.