Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest obowiązkową daniną publiczną, której pobieranie jest niezależne od świadczenia usług przez gminę. Decyzje organów administracyjnych pozostają w mocy, o ile są należycie podpisane zgodnie z wymogami statutowymi.

Nałożenie maksymalnej opłaty egzekucyjnej, zgodne z art. 64 § 4 u.p.e.a., jest uzasadnione, jeżeli stanowi ona wartość wyznaczoną przepisami, której wysokość nie wymaga dodatkowego miarkowania opartego na skomplikowaniu i pracochłonności czynności egzekucyjnych.

Zwolnienie z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przysługuje wyłącznie, gdy cała rodzina wielodzietna zamieszkuje daną nieruchomość, co wyłącza możliwość przyznania ulgi, gdy zamieszkują tam tylko niektórzy jej członkowie.

Były prezes zarządu ponosi solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki pierwotnej, jeżeli w czasie pełnienia funkcji zarządu zobowiązania te stały się wymagalne. Przesłanki egzoneracyjne muszą być skutecznie wykazane, aby uwolnić się od odpowiedzialności, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Skarga kasacyjna M. [...] S.A. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie dotyczące przewlekłości postępowania egzekucyjnego została oddalona, gdyż nie wykazano, że oczekiwanie organu odwoławczego spowodowało przewlekłość. Zarzuty formułowane wewnętrznie sprzecznie uznano za niezasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że Centralna Komisja Lekarska nie może rozszerzać zakresu rozstrzygnięcia poza zaskarżony przez skarżącą zakres, w ramach postępowania odwoławczego w administracyjnym toku instancji.

Przy wypowiedzeniu stosunku służbowego przez żołnierza zawodowego, wycofanie jest możliwe tylko za zgodą organu wojskowego, a sądy administracyjne nie są uprawnione do badania motywów podjęcia decyzji o wypowiedzeniu ani okoliczności ewentualnych wad oświadczenia woli, takich jak groźba.

Odmawia się przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, jeżeli opieka nad osobą niepełnosprawną nie wyklucza możliwości podjęcia zatrudnienia, a związek przyczynowy między niepodejmowaniem pracy a opieką nie jest oczywisty i bezpośredni. Skarga kasacyjna, jako niezasadna, podlega oddaleniu.

Podmiot prowadzący zakład pracy chronionej uprawniony do zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. musi spełniać określone prawem wskaźniki zatrudnienia oraz skutecznie zgłosić przedmioty opodatkowania wojewodzie. Niespełnienie tych warunków skutkuje brakiem możliwości zastosowania zwolnienia.

Zwolnienia z podatku od nieruchomości, przewidziane dla zakładów pracy chronionej na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l., wymagają ścisłego spełnienia przesłanek formalnych, w tym zgłoszenia przedmiotów wojewodzie i posiadania decyzji potwierdzającej spełnienie szczegółowych warunków zatrudnienia.

NSA potwierdza możliwość stosowania art. 154 KPA do uchylania ostatecznych decyzji administracyjnych, niezależnie od ich charakteru, jeżeli takie działanie nie prowadzi do naruszenia prawa, uwzględniając przy tym nowe orzecznictwo sądowe dotyczące wykładni przepisów o ekwiwalencie.

NSA uznał, że WSA dokonał wadliwej oceny stanu faktycznego w kontekście podatku od nieruchomości, zakwestionował skuteczność jego uzasadnienia oraz ustalił konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy przez WSA z uwzględnieniem nowych przesłanek prawnych.

Doręczenie decyzji administracyjnej za pomocą paczki pocztowej jest nieskuteczne; organy mają obowiązek stosować przesyłki listowe zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej. Takie doręczenie nie wywołuje skutku prawnego związanego z powstaniem zobowiązania podatkowego.

W razie oczekiwania na wznowienie postępowania administracyjnego z urzędu, brak jest podstaw do zarzutu bezczynności organu, gdy wnioskodawca nie składa formalnego wniosku; czynności weryfikacyjne organu nie obligują do wydania postanowienia o odmowie wznowienia.

NSA oddala skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, uznając, że skarga nie spełnia wymogów precyzyjnego określenia podstaw prawnych zarzutów, co uniemożliwia jej uwzględnienie.

W postępowaniu o uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy, organy zobowiązane są uwzględnić przepisy ustawy o drogach publicznych, w tym kwestię bezpieczeństwa ruchu drogowego, co może uzasadniać większe wymiary niż wskazane minimum odległości dla lokalizacji reklam przy drogach krajowych.

Przepisy Działu IVa KPA nie mają zastosowania wobec regulacji szczególnych u.t.d., regulujących przesłanki wyłączenia odpowiedzialności za administracyjne kary pieniężne, takich jak art. 92c u.t.d.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż nie zaszły okoliczności przedawnienia roszczenia w stosunku do decyzji o zwrocie nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych, a zarzuty proceduralne i materialne były bezzasadne. Skarga kasacyjna zostaje oddalona.

Organ administracji publicznej, w przypadku ostatecznego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego niezdolność strony do posiadania broni, zobowiązany jest do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń palną, bez możliwości podważenia wniosków medycznych w ramach własnej oceny administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA z uwagi na niejednoznaczność uzasadnienia ustalającego faktyczne podstawy i prawne umocowanie rozstrzygnięcia, które nie spełniało wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a. WSA ponownie rozpatrzy skargę na bezczynność z uwzględnieniem wskazań NSA.

NSA uznał uzasadnienie wyroku WSA za niewystarczające i niezgodne z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a., uchyla zaskarżony wyrok i nakazuje ponowne zbadanie sprawy z uwzględnieniem prawidłowości ustaleń faktycznych oraz wykładni wynikającej z orzecznictwa TSUE i NSA.

Na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej za podstawę wznowienia postępowania mogą być uznane nowe okoliczności lub dowody nieznane organowi, bez względu na świadomość strony co do ich istnienia.

Obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym powstaje ex lege i osoba zobowiązana ma obowiązek wykazania braku przeciwwskazań zdrowotnych do szczepienia, inaczej organy administracyjne są uprawnione do zastosowania odpowiednich środków egzekucyjnych.

Postępowanie upadłościowe wobec spółki pełni rolę egzekucji uniwersalnej. Zakończone bez zaspokojenia podatkowych zaległości, uznaje się za spełniającą przesłankę bezskuteczności egzekucji z art. 116 § 1 o.p., umożliwiając dochodzenie odpowiedzialności członka zarządu.