Naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. dotyczące rejestracji pojazdu bez wymaganych dokumentów homologacyjnych stanowi rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej. Skutki społeczno-ekonomiczne rejestracji nie mogą być podstawą tolerowania oczywistych naruszeń prawnych.
Przyznanie świadczeń w drodze wyjątku, zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy FUS, wymaga spełnienia przesłanek wskazujących na szczególne okoliczności uniemożliwiające podleganie ubezpieczeniom. Brak spełnienia tych przesłanek skutkuje odmową takiego świadczenia.
Bezczynność organu przy udostępnianiu informacji publicznej nie może być usprawiedliwiona zarzutem nadużycia prawa, jeśli nie wydano decyzji administracyjnej o odmowie na podstawie stwierdzenia takiego nadużycia.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że przyznanie renty w drodze wyjątku wymaga wykazania szczególnych okoliczności, których niezależność od wnioskodawcy uniemożliwiła spełnienie ustawowych warunków do przyznania świadczenia w trybie zwykłym. W przypadku braku ich wykazania skarga kasacyjna podlega oddaleniu.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że analiza nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej nie jest możliwa w postępowaniu dotyczącym bezczynności organu; powinna być prowadzona w innym trybie administracyjnym.
Skarga kasacyjna oddalona; prawidłowość wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego za pomocą zajęcia rachunku bankowego potwierdzona; kwestia rozłożenia należności składkowych na raty należy do odrębnego postępowania.
Skarga kasacyjna R.I.P.H. przeciwko decyzji o zwrocie środków unijnych została oddalona. NSA uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył przepisów prawnych przy rozpatrywaniu sprawy.
Decyzja w przedmiocie skierowania na badania lekarskie przez Starostę Wałbrzyskiego była zgodna z właściwością miejscową, gdyż nie wykazano nieważności z powodu naruszenia zasad określania miejsca zamieszkania, co uprawnia do oddalenia skargi kasacyjnej.
Przelew roszczeń dekretowych i nabycie budynku po wejściu w życie dekretu warszawskiego nie skutkuje uzyskaniem statusu strony uprawnionej do odszkodowania w postępowaniu administracyjnym, gdyż status dotychczasowego właściciela dotyczy tylko właścicieli na dzień 21 listopada 1945 r.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że rozbieżność pomiędzy zadeklarowaną a rzeczywistą ilością przewożonego towaru uzasadnia zastosowanie kary pieniężnej przewidzianej przez ustawę SENT, niezależnie od subiektywnych przesłanek winy, zgodnie z obowiązującą w systemie odpowiedzialnością obiektywną.
Podmiot będący stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę zachowuje ten przymiot również w postępowaniu dotyczącym zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, jeśli jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w zmienionym kształcie.
Brak spełnienia przez Rzecznika Finansowego wymagań art. 15zzzzzn² ustawy covidowej dotyczącego uchybień terminowych w okresie pandemii uzasadnia uchylenie decyzji sankcyjnej nałożonej decyzją administracyjną z uwagi na niedochowanie proceduralnych praw strony.
Oddalenie skargi kasacyjnej uzasadnione jest prawidłowym zastosowaniem i wykładnią prawa, w tym art. 31 § 1 k.p.a., przy ocenie przesłanek wznowienia postępowania, co wyklucza naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego przez organy administracyjne.
Brak realizacji celów projektu oraz niewywiązywanie się z obowiązków umownych uzasadniają żądanie zwrotu pełnej kwoty dofinansowania przez beneficjenta, w sytuacji gdy projekt nie został zrealizowany w zgodzie z umową i nie dokonywano należytego informowania organów o przeszkodach w jego realizacji.
Brak podobieństwa między znakami GRIPEX a TOTAL GRIP wyklucza ryzyko konfuzji, zwłaszcza w obliczu różnic koncepcyjnych i słabej zdolności odróżniającej elementu 'GRIP', uzasadniając rejestrację zgłoszonego znaku.
Naczelny Sąd Administracyjny podzielił ocenę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalającą skargi na decyzję o odpowiedzialności solidarnej członka zarządu fundacji. Niedopełnienie obowiązku zgłoszenia upadłości we właściwym czasie, na tle przepisów Ordynacji podatkowej, uzasadnia odpowiedzialność solidarną za zwrot dofinansowania.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że spółka Q. Sp. z o.o. nie uzasadniła zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego, potwierdzając zasadność kontroli organów administracji w kwestii konfliktu interesów w projektach unijnych oraz zasadność decyzji o zwrocie środków.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż w przypadku zwrotu należności celnych pobranych niezgodnie z prawem Unii Europejskiej, przysługują odsetki, mimo brzmienia art. 116 ust. 6 UKC, który winien być traktowany jako wyjątek od zasady ogólnej prawa unijnego.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że obciążenie właściciela kosztami zastępczego utrzymania zwierząt na podstawie ustawy o ochronie zwierząt jest zasadnie, niezależnie od wyniku postępowania karnego. Władza administracyjna ma obowiązek takiego działania, co wynika z charakteru publicznoprawnego tych należności. Skarga kasacyjna na tę decyzję nie znajduje uzasadnienia.
Cofnięcie uprawnień diagnostycznych na podstawie art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jest obligatoryjne w przypadku stwierdzenia wydania zaświadczenia o pozytywnym wyniku bez przeprowadzenia badania, a decyzje te są zgodne z zasadą proporcjonalności.
W postępowaniu dotyczących zwolnienia spod egzekucji, decydujące znaczenie ma obowiązek wykazania przez zobowiązanego istnienia "ważnego interesu", co nie zostało udowodnione przez skarżącą spółkę; zatem zasadnie odmówiono wnioskowanego zwolnienia.
Podatkowa Grupa Kapitałowa jako podatnik ma prawo do pełnego korzystania z ulgi badawczo-rozwojowej, niezależnie od strat ponoszonych przez jednostkowe spółki wchodzące w jej skład, gdyż ograniczenia odliczania kosztów kwalifikowanych odnoszą się wyłącznie do PGK jako całości.
NSA uznaje za prawidłową decyzję o odmowie uznania miejsca czasowego składowania, podkreślając poprawność subsumpcji przepisów unijnego kodeksu celnego oraz brak naruszenia procedur administracyjnych przez organy celne.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie egzekucji prowadzonej przez ZUS, gdyż zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie wykazały istotnego wpływu na wynik sprawy.