Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargi kasacyjne, podtrzymując decyzję Sądu I instancji o uchyleniu decyzji organów budowlanych; zasady interpretacji art. 51 Prawa budowlanego wymagają oceny istotności odstępstw projektu mimo wygaśnięcia pozwolenia na budowę.

Decyzja organu nakazująca przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania parkingu po jego samowolnym zajęciu na plac składowy jest zgodna z prawem. Nie stwierdzono przesłanek do uznania nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 K.p.a, a nakazy były możliwe do wykonania zgodnie z przepisami prawa budowlanego.

Jedynie posiadanie świadomości przez pracodawcę o niepełnosprawności pracownika w chwili zatrudnienia, bez konieczności fizycznego przedstawienia orzeczenia o niepełnosprawności, wystarcza do uznania, że zatrudnienie miało miejsce w warunkach efektu zachęty.

Sąd administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając brak podstaw kasacyjnych do podważenia decyzji o zwrocie niewykorzystanej na cele publiczne nieruchomości wywłaszczonej, w ramach nieodmiennych uwarunkowań urbanistycznych i prawnych z czasu wywłaszczenia.

Brak istotnego wpływu na wynik sprawy proceduralnych uchybień w doręczeniach pism oraz wezwań do uzupełnienia dokumentacji uzasadnia oddalenie skargi i uchylenie wyroku WSA.

Zasady wydawania pozwoleń wodnoprawnych muszą spełniać wymogi miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz przewidziane przepisy Prawa Wodnego. NSA potwierdził, że wydane pozwolenie było zgodne z obowiązującymi normami prawnymi i miejscowym planem, a zaskarżenie było niezasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał decyzję Wojewody Małopolskiego za nieważną w zakresie zwrotu nieruchomości, w której uprawnienia E. Ł. wygasły na mocy art. 136 ust. 7 u.g.n., z uwagi na złożenie wniosku po terminie.

Skarga kasacyjna dotycząca odmowy przyznania odszkodowania za nieruchomość została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organy administracyjne i sąd pierwszej instancji prawidłowo oceniły materiał dowodowy, stwierdzając, że utrata władania nieruchomością miała miejsce przed 5 kwietnia 1958 r.

Bezpodstawne jest kwestionowanie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, gdy decyzja organu znajduje umocowanie w prawidłowej wykładni przepisów materialnoprawnych i brakuje wskazania konkretnych naruszeń prawa przez organy i sądy administracyjne.

Brak współdziałania z pracownikiem socjalnym, skutkujący nieprzeprowadzeniem rodzinnego wywiadu środowiskowego, stanowi podstawę odmowy przyznania świadczeń z pomocy społecznej zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej.

W przypadku decyzji uznaniowych, niepełne uzasadnienie dotyczące podwyższenia dodatku funkcyjnego w ramach rozkazu personalnego nie stanowi rażącego naruszenia prawa, o ile decyzja mieści się w granicach przepisów prawa materialnego, a postępowanie nieważnościowe nie może być wykorzystywane dla merytorycznej oceny decyzji administracyjnej.

Dla uznania gruntu za las w rozumieniu ustawy o lasach konieczne jest łączne spełnienie kryteriów przyrodniczego, przestrzennego i przeznaczenia. Brak tych ustaleń skutkuje nieprawidłowościami w nałożeniu sankcji finansowych z tytułu niezgodnego z prawem zarządzania gruntami leśnymi.

NSA oddalił skargę kasacyjną z powodu formalnych wad skargi, uznając prawidłowość umorzenia postępowania na mocy art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej KPA, mimo wadliwości doręczenia decyzji.

Na podstawie art. 9 ust. 4a u.p.o.u.a. dochód uzyskany przez członka rodziny może zostać uwzględniony przy ustalaniu lub weryfikacji prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego tylko wtedy, gdy po jego uzyskaniu jest nadal osiągany w okresie świadczeniowym, z tego samego źródła i w odpowiedniej wysokości. Jednorazowe uzyskanie dochodu, bez wykazania jego kontynuacji, nie uzasadnia doliczenia go do

Przetwarzanie danych osobowych poprzez ustne ogłoszenie wyników egzaminu w obecności studentów jest objęte RODO, gdyż stanowią one część zbioru danych osobowych prowadzonego przez uczelnię. Decyzja o braku zastosowania RODO była błędna. NSA uchyla wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania.

Adwokat pełni funkcje publiczne w zakresie wykonywania zawodu zaufania publicznego; określone informacje związane z jego działalnością stanowią informację publiczną i podlegają udostępnieniu.

Dla zastosowania ulgi abolicyjnej marynarze muszą wykonywać pracę na statkach eksploatowanych w transporcie międzynarodowym. Brak spełnienia przesłanki transportu międzynarodowego wyklucza zastosowanie wskazanej ulgi.

Marynarz wykonujący pracę na pokładzie statku morskiego eksploatowanego w celach innych niż transport międzynarodowy nie jest uprawniony do ulgi abolicyjnej wynikającej z art. 27g u.p.d.o.f., co wyklucza ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy.

Wobec sprawcy przestępstwa z art. 178a § 4 k.k. art. 37a § 1 k.k. nie może stanowić podstawy zastąpienia kary pozbawienia wolności karą ograniczenia wolności albo grzywną, gdyż zastosowanie tego przepisu wyłącza art. 37a § 2 k.k. Konsekwencją tego wyłączenia jest niedopuszczalność wydania wyroku nakazowego na podstawie art. 500 § 1 k.p.k.

Brak legitymacji skarżącego uniemożliwia mu skuteczne domaganie się wszczęcia postępowania w sprawie nienależnie pobranego dodatku węglowego, przyznanego sąsiadowi. Skarga kasacyjna oddalona.

Ulga abolicyjna z art. 27g u.p.d.o.f. nie przysługuje marynarzowi pracującemu na statku badawczym, gdyż praca taka nie odpowiada definicji transportu międzynarodowego w rozumieniu art. 14 ust. 3 Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Przewlekłość postępowania podatkowego, spowodowana nieprawidłową organizacją i zbyt wolnym podejmowaniem czynności merytorycznie służących wyjaśnieniu sprawy, nie stanowi rażącego naruszenia prawa z art. 149 § 1a p.p.s.a., jeżeli nie wykazano oczywistego lekceważenia obowiązków, celowego unikania rozstrzygnięcia ani braku realnych działań organu. Przyznanie sumy pieniężnej z art. 149 § 2 p.p.s.a. pozostaje

Art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, w związku z art. 115a ustawy o Policji, należy wykładać w sposób prokonstytucyjny, uwzględniając wyrok TK z dnia 30 października 2018 r., co oznacza ustalanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop według zasad obowiązujących przed dniem 6 listopada 2018 r., pomijając niekonstytucyjny współczynnik 1/30.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop za okres przed 6 listopada 2018 r. winien być obliczany według nowych zasad ustalonych wyrokiem TK, co obejmuje współczynnik ukształtowany ustawą zmieniającą i nieuwzględniające niekonstytucyjnego przelicznika 1/30.