Nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorcy, w tym ujęte w ewidencji środków trwałych, mogą być opodatkowane najwyższą stawką, jeśli istnieje możliwość ich potencjalnego wykorzystania w działalności gospodarczej, niezależnie od faktycznego użytkowania.

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając, że ustalenie obszaru oddziaływania obiektu jest kluczowe dla określenia stron postępowania o pozwolenie na budowę; wojewoda zasadnie wymagał uzupełnienia materiału dowodowego. Przesłanką wznowienia była prawidłowa identyfikacja stron w kontekście ograniczeń w zabudowie.

Dopuszczenie organizacji społecznej do postępowania wymaga wykazania konkretnego interesu społecznego oraz merytorycznego wkładu, który może wpłynąć na decyzję w sprawie. Ogólne stwierdzenia nie spełniają wymagań uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym.

Pismo Wojewody Dolnośląskiego z dnia 8 maja 2019 r. stanowiło pierwszą czynność w postępowaniu komunalizacyjnym, skutkującą jego wszczęciem. Postępowanie wszczęte na podstawie art. 17a ust. 3 ustawy komunalizacyjnej przed jego uchyleniem, prowadzi się według przepisów dotychczasowych.

Pozbawienie prawa do obrony w postępowaniu sądowo-administracyjnym stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności postępowania, co uzasadnia uchylenie wydanego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez sąd I instancji.

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając prawidłowość uchylenia decyzji umarzającej postępowanie z powodu istotnych braków wyjaśniających, podkreślając istnienie interesu prawnego właścicielki sąsiedniej nieruchomości w sprawie.

Podmiot będący dłużnikiem rzeczowym w egzekucji administracyjnej skierowanej do nieruchomości obciążonej hipoteką przymusową nie jest uprawniony do wniesienia zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a jedynie do złożenia sprzeciwu dotyczącego egzekucji z przedmiotu jego własności (art. 27j u.p.e.a.).

Uchwała rady miasta, zakazująca indywidualnych rozwiązań w zakresie gromadzenia ścieków, pozostaje zgodna z władztwem planistycznym gminy i nie narusza istoty prawa własności, spełniając cele ochrony środowiska i zdrowia publicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny, mając na względzie zgromadzone dowody i stosowanie przepisów o odpadach, stwierdził, że nałożenie administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie warunków zezwolenia w zakresie przetwarzania odpadów było zasadne i zgodne z prawem materialnym oraz procesowym.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że skarżąca naruszyła przepisy ustawy o odpadach, nie prowadząc wizyjnego systemu kontroli zgodnie z wymaganiami art. 25 ust. 6a, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej; skarga kasacyjna została oddalona jako bezzasadna.

Organy administracji są obowiązane uwzględnić wszelkie dostępne dowody dla ustalenia rzeczywistego źródła ogrzewania, nie ograniczając się wyłącznie do danych zgłoszonych w Centralnej Ewidencji Emisyjności Budynków na dzień 11 sierpnia 2022 r.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje zasadność decyzji o odmowie przyznania prawa użytkowania wieczystego dotyczącego drogi publicznej, która z mocy ustawy o drogach publicznych jest wyłączona z obrotu prawnego, co uniemożliwia jej uwłaszczenie przez podmioty trzecie.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeśli osoba wymagająca opieki jest w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r.). Zaskarżenie przepisu do NSA z powołaniem się na konstytucyjne zasady równości zostało uznane za nieuzasadnione.

Obowiązek poddania się szczepieniu ochronnemu wynikający z ustawy jest wymagalny bez względu na fakt wystawienia odrębnego zaświadczenia, chyba że szczepienie i badanie odbywają się w różnych placówkach medycznych.

Podmiot mający interes prawny, lecz pominięty jako strona w postępowaniu administracyjnym, zachowuje prawo do wniesienia odwołania, a decyzja nie może stać się ostateczna przez zrzeczenie się prawa do odwołania przez formalną stronę.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nałożenie kary pieniężnej za nieterminowe złożenie sprawozdania odpadowego było zasadne. Spółka nie przedstawiła okoliczności uzasadniających odstąpienie od kary, a przesłanki art. 189f k.p.a. nie miały zastosowania.

NSA oddala skargę kasacyjną Spółki Wodnej, uznając prawomocność decyzji odmownej nałożenia świadczeń na właścicieli działek, wskutek niewykazania przez Spółkę dokumentacji korzyści z urządzeń wodnych.

Odwołując się do niezależności przesłanek celów statutowych i interesu społecznego, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje na brak wykazanego interesu społecznego przez ZAPPA, co uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania i dopuszczenia organizacji do postępowania dotyczącego cofnięcia zezwoleń aptecznych.

NSA oddalił skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, uznając iż wyrok TSUE w sprawie C-277/24 nie miał wpływu na treść orzeczenia dotyczącego odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, gdyż Skarżący miał prawo i możliwość podważania ustaleń faktycznych i prawnych w ramach postępowań prowadzonych wobec spółki.

Odpowiedzialność aktualnego wspólnika spółki jawnej na podstawie art. 115 § 1 Ordynacji podatkowej nie jest ograniczona do zaległości podatkowych powstałych w okresie, w którym posiadał on status wspólnika, lecz obejmuje również zaległości powstałe przed jego przystąpieniem do spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Minister Rozwoju i Technologii nie wykazał naruszenia prawa przez WSA. Organy administracyjne mają obowiązek pełnego rozpatrzenia dowodów i ustalenia stanu faktycznego dotyczącego nabycia nieruchomości przeznaczonej pod drogę publiczną z mocy prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nieruchomość służyła realizacji zadań obronnych przez przedsiębiorstwo przemysłu obronnego, co wyklucza jej komunalizację z mocy prawa, zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej.

Oddalono kasację, utrzymując w mocy wyrok sądu pierwszej instancji. Umorzenie postępowania z uwagi na bezprzedmiotowość jest zgodne z prawem wobec rozbiórki obiektu. Uchylenie decyzji I inst. usunęło wadę skierowania jej do podmiotu niebędącego stroną.

Projektowany budynek, nie będący budynkiem wolnostojącym, jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organy administracji oraz sąd I instancji prawidłowo oceniły materiał dowodowy, prowadząc do odrzucenia zarzutów o naruszenie przepisów Prawa budowlanego i Konstytucji.