Umowy uznane za pozorne nie mogą stanowić podstawy do potrąceń podatkowych. Organy podatkowe winny wykazać nierzetelność faktur lub pozorność czynności prawnych w świetle wykładni art. 199a § 2 O.p. w zw. z art. 83 § 1 k.c.

Decyzja Prezesa ARiMR o ustaleniu nienależnie pobranych środków finansowych została uchylona z uwagi na błędną wykładnię przepisów dotyczących demokratycznego zarządzania w grupach producentów oraz niewłaściwe przypisanie mocy wiążącej wynikom audytu, naruszając zasadę pogłębiania zaufania obywateli do państwa.

Decyzja administracyjna uznająca nieruchomość za opuszczone gospodarstwo rolne i przejmująca ją na rzecz Skarbu Państwa nie naruszała przepisów materialnoprawnych w sposób rażący. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak wykazania przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji.

Decyzje o uwłaszczeniu, mające charakter deklaratoryjny, potwierdzają stan prawny sprzed uwłaszczenia i nie są zależne od późniejszych zmian własnościowych. Decyzja Wojewody z marca 1999 r. została wydana zgodnie z przepisami i nie podlega stwierdzeniu nieważności.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że Bank naruszył przepisy RODO, przetwarzając dane osobowe uczestniczki w celach marketingu bezpośredniego bez odpowiedniej zgody, co uzasadniało upomnienie przez Prezesa UODO.

Decyzja o odmowie przyznania usług opiekuńczych jest prawidłowa z powodów proceduralnych, mimo że dodatkowe formalne wymagania organów były nieprawidłowe. Brak aktualizacji wywiadu środowiskowego stanowi podstawę do odmowy spełnienia świadczeń.

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, potwierdzając, że decyzja kasatoryjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana prawidłowo na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. z uwagi na istotne naruszenia przepisów postępowania przez organ I instancji.

Doręczenie orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia 15 maja 1996 r. nie zostało udowodnione przez organ, co uzasadniało uchylenie wyroku oddalającego skargę na postanowienie stwierdzające bezskuteczność odwołania oraz nakazanie organowi ponownego rozpoznania sprawy przy uwzględnieniu praw do zaskarżenia decyzji.

Skarga kasacyjna zarzucająca niewłaściwą ocenę dowodów i błąd organów celnych w unieważnieniu zgłoszeń celnych jest niezasadna. Organy celne działają zgodnie z przepisami prawa celnego, gdy brak jest ostatecznego dowodu wywozu towaru. NSA oddala skargę kasacyjną.

Skarga organu była zasadna: wszczęcie postępowania administracyjnego nastąpiło we właściwym terminie, wskutek czego orzeczenie WSA uchylono, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.

Funkcjonariusz Straży Granicznej wykazuje interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia o przebiegu służby, jeśli dokument ten jest konieczny do przyszłej rekrutacji na stanowisko w jednostce budżetowej, przy szerokiej interpretacji interesu prawnego zgodnie z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.

Skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącego na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej została oddalona; organ nie pozostawał w bezczynności zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Decyzja o zwolnieniu ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji może być podjęta niezależnie od wyniku postępowania karnego, jeśli czyn o znamionach przestępstwa jest oczywisty. Domniemanie niewinności nie wyklucza takiego zwolnienia.

Zasada pewności obrotu prawnego oraz trwałości decyzji administracyjnych przeważa nad potrzebą wzruszalności decyzji po upływie znacznego czasu. Art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej nie narusza Konstytucji RP, gdyż jest zgodny z założeniami porządku publicznego i ochrony praw nabytych.

W postępowaniu w sprawie użytkowania wieczystego na mocy dekretu warszawskiego istnienie wniosku jest niezbędne dla jego prowadzenia; brak wniosku wymaga umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, niezależnie od kwestii legitymacji strony.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie istnieją podstawy prawne do umorzenia składek niebędących płatnikami na podstawie art. 30 u.s.u.s., przez co organ prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. U. dotyczącą przyznania świadczenia wychowawczego, uznając, że decyzja ZUS oraz wyrok WSA były zgodne z prawem, a zarzuty naruszenia prawa materialnego były nieusprawiedliwione.

Termin na złożenie wniosku o pomoc finansową określony w rozporządzeniu ma charakter prawa materialnego, co wyklucza zastosowanie przepisów k.p.a. w odniesieniu do jego biegu oraz skutków uchybienia, a odmowa wszczęcia postępowania z powodu uchybienia terminu jest zasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że bezczynność Dyrektora Biblioteki Publicznej w rozpatrywaniu wniosku o informację publiczną nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, mimo że formalnie była zawiniona. Sąd uwzględnił częściowo skargę kasacyjną, przyznając zwrot kosztów postępowania.

Czynności podejmowane przez podatnika w ramach optymalizacji podatkowej, nie będące pozornymi ani niezgodnymi z istotą przepisów prawa podatkowego, nie mogą zostać uznane za nadużycie prawa podatkowego w rozumieniu art. 5 ust. 5 ustawy o VAT.

Decyzja Prezesa Rady Ministrów o odmowie przyznania skarżącemu emerytury specjalnej mieści się w granicach uznania administracyjnego, a działalność społeczna, choć cenna, nie nosi znamion wybitnych zasług wymaganych przez art. 82 ust. 1 ustawy FUS.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok, wskazując, że termin sześciomiesięczny do wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej liczy się od momentu podjęcia pierwszej czynności przez organ, a nie od daty zawiadomienia strony.

Wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu następuje z chwilą podjęcia pierwszej czynności przez organ, a nie z chwilą zawiadomienia strony, co oznacza, że przestrzeganie terminu z art. 13n ustawy o drogach publicznych wymaga podjęcia czynności w terminie, a nie powiadomienia strony w tym terminie.

Decyzja o oddaleniu skargi kasacyjnej potwierdza zasadność rozstrzygnięcia, iż beneficjent dotacji zobowiązany jest do rzetelnego dokumentowania wydatków zgodnych z przeznaczeniem dotacji. Brak prawidłowego dokumentowania skutkuje koniecznością zwrotu nadwyżki dotacji.