Cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki musi być proporcjonalne do charakteru naruszeń prawa farmaceutycznego; odpowiedzialność obejmuje nadzór nad personelem i wybór systemów, a ewentualne błędy w uzasadnieniu przez WSA wymagają ponownej oceny w świetle ustalonego materiału dowodowego.

Zarządzający transportem ponosi odpowiedzialność administracyjną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym z koniecznością wykazania jedynie faktu naruszenia, niezależnie od winy (art. 92a ust. 2 u.t.d.), co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Przy określaniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w decyzji o zabezpieczeniu, organ zobowiązany jest do zapewnienia rzetelnego uzasadnienia opartego na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych, z uwzględnieniem zasady prawdy obiektywnej.

Skarga kasacyjna T. w G. na wyrok WSA w Warszawie, dotycząca zarzutu zbyt szerokiego określenia zakresu kontroli przez GITD i pominięcia materiału dowodowego, została oddalona. NSA uznał, że procedura kontrolna była przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności z ustawą o transporcie drogowym.

Działalność gospodarcza w zakresie sprzedaży nieruchomości, spełniająca kryteria zorganizowania, ciągłości i zarobkowości, podlega pod opodatkowanie dochodami z działalności gospodarczej. Zawieszenie biegu przedawnienia następuje z chwilą skutecznego zawiadomienia o wszczęciu postępowania karnoskarbowego.

Organ zarządzający ruchem obowiązany jest odrzucić projekt organizacji ruchu niezgodny z przepisami dotyczącymi urządzeń bezpieczeństwa drogowego. Przekroczenie tej kompetencji stanowi istotne naruszenie prawa skutkujące nieważnością aktu administracyjnego.

Z uwagi na brak precyzji w zarzutach skargi kasacyjnej oraz nieudowodnione naruszenia przepisów prawa materialnego i proceduralnego przez uchwałę Rady Miejskiej w B., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wspólników S.C.

W sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy, uchwała musi być prawidłowo opublikowana. Błędy przy publikacji nie podlegają prostowaniu, co skutkuje koniecznością ich nowelizacji.

Zmiana przeznaczenia lasu na użytek rolny wymaga szczególnie uzasadnionych potrzeb, które nie mogą być utożsamiane z interesami właściciela. Ochrona zasobów leśnych ma nadrzędne znaczenie, a uznaniowość decyzji administracyjnej nie może prowadzić do jej dowolności.

Naczelny Sąd Administracyjny ustalił, że moment ustania nieprawidłowości w realizacji projektów unijnych, a nie termin zakończenia ich trwałości, jest kluczowy dla określenia początku biegu terminu przedawnienia roszczenia o zwrot środków.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną K. Z., uznając, iż nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby wpłynąć na wynik sprawy, a skuteczne doręczenie z użyciem doręczenia zastępczego było prawidłowe.

Opieka naprzemienna musi być ustalona w prawomocnym orzeczeniu sądu powszechnego. Organy administracyjne nie mogą samodzielnie ustalać istnienia opieki naprzemiennej wbrew orzeczeniu sądu, które określa miejsce pobytu dziecka przy jednym z rodziców.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje rodzicom osoby wymagającej opieki lub osobom spokrewnionym w pierwszym stopniu, gdy spełnione są określone przesłanki ustawy o świadczeniach rodzinnych. Brak spełnienia tych przesłanek uniemożliwia przyznanie świadczenia innym krewnym.

NSA uznaje, że po zwrocie akt sprawy przez sąd administracyjny, organ interpretacyjny dysponuje nowym trzymiesięcznym terminem na wydanie interpretacji indywidualnej, co wyklucza ochronę z tytułu niewydania (milczącej) interpretacji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że cofnięcie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu organiczno-mineralnego środka poprawiającego właściwości gleby jest uzasadnione, gdy przekroczone zostaną dopuszczalne normy zanieczyszczeń, wykazując tym samym zagrożenie dla zdrowia i środowiska, nawet jeśli przedsiębiorca podważa badania przez organ sporządzone.

Prawomocny wyrok karny skazujący egzaminatora za przyjęcie korzyści majątkowej jest wystarczającą podstawą do unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy, niezależnie od udziału osoby egzaminowanej w procederze korupcyjnym.

W świetle art. 22 ust. 4 ustawy o CIT, rzeczywisty właściciel dywidendy nie jest wymagany dla zwolnienia od podatku, ale w kontekście międzynarodowym może to stanowić ważną przesłankę. NSA oddala skargę kasacyjną firmy A sp. z o.o. uznając zasadność odpowiedzialności podatkowej płatnika.

NSA uznaje prawidłowość decyzji o nałożeniu kary za przejazd pojazdem nienormatywnym. Zespół pojazdów przekroczył dozwoloną liczbę pojazdów, co uzasadniało karę. Procedura ważenia i uzasadnienie rejestracyjne były właściwe.

Skarga o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Przepis art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach rolnych jest zgodny z prawem UE oraz Konstytucją RP. Wymóg posiadania tytułu prawnego do gruntów Skarbu Państwa dla przyznania płatności jest zasadny i proporcjonalny.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że przy określaniu wartości nieruchomości na potrzeby odszkodowania wywoływane przez wywłaszczenie na cele drogowe, konieczne jest porównanie wartości według aktualnego sposobu użytkowania i z przeznaczeniem drogowym, a samo przeznaczenie w miejscowym planie nie wyłącza automatycznie zasady korzyści.

Nieruchomości ziemskie, objęte art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r., podlegają ocenie na dzień wejścia dekretu w życie, tj. 13 września 1944 r. oraz wymagają rozważenia wszystkich przesłanek materialnoprawnych dotyczących relacji funkcjonalnych z gruntami leśnymi.

Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych powstaje z chwilą skutecznej rejestracji odbiorników RTV i trwa do ich formalnego wyrejestrowania, niezależnie od faktycznego użytkowania odbiorników. Skarga kasacyjna, kwestionująca skuteczność rejestracji z powodu braku umocowania pracownika, została oddalona.

Odmowa przyznania płatności ekologicznej z uwagi na niespełnienie formalno-prawnego obowiązku przedłożenia zaświadczenia o posiadanych zwierzętach przez podmiot nie będący ich właścicielem, nie jest zasadna, gdyż obowiązek ten niweczy możliwość realizacji celów programu w zakresie wspierania dobrostanu zwierząt.