Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że dla ustalenia zmiany stosunków wodnych wymagane są wiadomości specjalne, które należy zdobyć za pomocą opinii biegłych. Oddalono skargę kasacyjną, utrzymując w mocy wyrok WSA w Krakowie o uchyleniu zaskarżonej decyzji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, uznał że zmiana stosunków wodnych była właściwie określona i uregulowana poprzez konstrukcyjne środki przewidziane przez biegłego, co nie wymagało dalszej ingerencji sądowej.

Uprawnienie do zwrotu wywłaszczonej nieruchomości wygasa po 20 latach od decyzji ostatecznej, jeśli w tym czasie nie zostanie złożony żaden wniosek. Zwrot nie jest możliwy, jeśli działka stanowi część drogi publicznej.

NSA podtrzymując decyzję WSA w Krakowie, uznał za zasadne zastosowanie przez organ grzywny w celu przymuszenia do wykonania niepieniężnego obowiązku administracyjnego. Decyzje organów administracyjnych i działania sądu obciążone były brakami formalnymi skutkującymi jej podtrzymaniem.

Umowa sprzedaży zawarta 11 grudnia 1998 r. nie stanowi czynności przymusowej ani substytutu wywłaszczenia, co wyklucza zastosowanie przepisów o zwrocie nieruchomości. Rozstrzyganie takich wniosków w trybie wywłaszczeniowym nie znajduje uzasadnienia.

Nabycie przez stowarzyszenie ogrodowe prawa użytkowania nieruchomości z dniem 19 stycznia 2016 r., wynikające z ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych, nie narusza praw osób trzecich, w tym użytkownika wieczystego, który nie zostaje wywłaszczony. Decyzja stwierdzająca nabycie tego prawa ma charakter deklaratoryjny.

Umorzenie zadłużenia z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego stanowi wyjątek stosowany jedynie w przypadku nadzwyczajnych okoliczności, które muszą być obiektywne i niezależne od wyborów życiowych dłużnika alimentacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że interes prawny A. B. nie został naruszony w związku z odmową uchylenia decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości. Skarżąca nie posiadała statusu strony w postępowaniu podziałowym, co skutkowało umorzeniem jej odwołania.

Ponowna korekta deklaracji VAT dokonana po zakończeniu kontroli celno-skarbowej, cofająca jej ustalenia, jest bezskuteczna. Tym samym nie powstają przesłanki do wszczęcia postępowania podatkowego ani stwierdzenia nadpłaty, co skutkuje oddaleniem skargi na postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że roczny termin z art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym jest materialnym, nieprzywracalnym warunkiem skutecznego uzyskania zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych.

Instalacja urządzeń radiokomunikacyjnych na istniejącej wieży antenowej, bez ingerencji w jej konstrukcję, może być traktowana jako "instalowanie" w rozumieniu Prawa budowlanego i nie wymaga pozwolenia na budowę, lecz jedynie zgłoszenia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że w przypadku formalnie kompletnego wniosku o przyznanie pomocy, organ administracyjny nie posiada normatywnego obowiązku pouczania o brakach w okresie możliwym do dokonania zmiany wniosku; zmiany wniosku dokonane po upływie tego terminu są nieskuteczne.

Zgodnie z art. 24a ust. 1 ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku, organ ochrony środowiska prawidłowo zawiesza postępowanie w sprawie szkody w środowisku, gdy odpady pozostają na miejscu. Postępowanie wpadkowe dotyczy wyłącznie przesłanek proceduralnych, bez oceny zasadności wszczęcia głównego postępowania.

Brak współdziałania z pracownikiem socjalnym, skutkujący nieprzeprowadzeniem rodzinnego wywiadu środowiskowego, stanowi podstawę odmowy przyznania świadczeń z pomocy społecznej zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej.

Jedynie posiadanie świadomości przez pracodawcę o niepełnosprawności pracownika w chwili zatrudnienia, bez konieczności fizycznego przedstawienia orzeczenia o niepełnosprawności, wystarcza do uznania, że zatrudnienie miało miejsce w warunkach efektu zachęty.

Sąd administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając brak podstaw kasacyjnych do podważenia decyzji o zwrocie niewykorzystanej na cele publiczne nieruchomości wywłaszczonej, w ramach nieodmiennych uwarunkowań urbanistycznych i prawnych z czasu wywłaszczenia.

Brak istotnego wpływu na wynik sprawy proceduralnych uchybień w doręczeniach pism oraz wezwań do uzupełnienia dokumentacji uzasadnia oddalenie skargi i uchylenie wyroku WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał decyzję Wojewody Małopolskiego za nieważną w zakresie zwrotu nieruchomości, w której uprawnienia E. Ł. wygasły na mocy art. 136 ust. 7 u.g.n., z uwagi na złożenie wniosku po terminie.

Podmiot prowadzący działalność chemiczną jest wytwórcą i posiadaczem odpadów powstających na terenie swojej działalności, zobowiązany do prowadzenia ewidencji odpadów oraz uzyskania pozwoleń zgodnie z przepisami Prawa ochrony środowiska i ustawy o odpadach.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargi kasacyjne, podtrzymując decyzję Sądu I instancji o uchyleniu decyzji organów budowlanych; zasady interpretacji art. 51 Prawa budowlanego wymagają oceny istotności odstępstw projektu mimo wygaśnięcia pozwolenia na budowę.

Decyzja organu nakazująca przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania parkingu po jego samowolnym zajęciu na plac składowy jest zgodna z prawem. Nie stwierdzono przesłanek do uznania nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 K.p.a, a nakazy były możliwe do wykonania zgodnie z przepisami prawa budowlanego.

Skarga kasacyjna dotycząca odmowy przyznania odszkodowania za nieruchomość została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organy administracyjne i sąd pierwszej instancji prawidłowo oceniły materiał dowodowy, stwierdzając, że utrata władania nieruchomością miała miejsce przed 5 kwietnia 1958 r.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego wobec Skarżącego nie miało charakteru instrumentalnego i skutecznie zawiesiło bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji.

Bezpodstawne jest kwestionowanie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, gdy decyzja organu znajduje umocowanie w prawidłowej wykładni przepisów materialnoprawnych i brakuje wskazania konkretnych naruszeń prawa przez organy i sądy administracyjne.