Dla przyznania dodatku węglowego decydujące jest faktyczne zamieszkanie i prowadzenie gospodarstwa domowego pod wskazanym adresem; przysługuje on tylko na jedno gospodarstwo domowe, zgodnie z art. 2 ust. 6 ustawy o dodatku węglowym.

Oddalenie skargi kasacyjnej następuje z powodu braku usprawiedliwionych podstaw do zmiany decyzji organów administracji w zakresie negatywnego zaopiniowania projektu podziału nieruchomości niezgodnego z planem zagospodarowania przestrzennego.

Brak formalnego wszczęcia postępowania komunalizacyjnego na skutek działań administracyjnych nie uzasadnia wydania zaświadczenia o toczącym się postępowaniu, nawet gdy działania mogły sugerować rozpoczęcie procesu.

Po upływie trzydziestu lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji administracyjnej, wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności lub wydania z naruszeniem prawa jest wyłączone. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa może nastąpić jedynie w ramach postępowania nadzorczego, jeżeli nie wystąpiły przesłanki z art. 156 § 2 oraz art. 158 § 3 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że decyzje organów dotyczące zasiłku celowego, oparte na uznaniu administracyjnym i ocenie dostępnych środków finansowych, pozostają w granicach uznania, nawet przy spełnieniu ustawowych przesłanek.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że skarżący nie wykazał wpływu zarzucanych uchybień na wynik postępowania, oraz że nie spełniono przesłanek do zawieszenia postępowania w sprawie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że przepisy dotyczące przedawnienia zobowiązań podatkowych czy administracyjnych kar pieniężnych nie mają zastosowania do opłat za zajęcie pasa drogowego ustalanych zgodnie z ustawą o drogach publicznych, gdyż mają one charakter rekompensacyjny, a nie sankcyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając legalność decyzji o nałożeniu kary za zajęcie pasa drogowego, z uwagi na wystarczające dowody ustalające lokalizację reklam w przestrzeni pasa drogowego i prawidłową interpretację obowiązujących przepisów przez sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, oddalając ją z uwagi na prawidłowość decyzji o wywłaszczeniu na mocy wniosku z 1979 r. oraz konieczność wywłaszczenia pozostałej części nieruchomości w trybie określonym prawem.

Odpowiedzialność członków rady nadzorczej spółki za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez emitenta ma charakter sprzężony i zależy od wydania prawomocnej decyzji sankcjonującej spółkę. Termin dochodzenia takiej odpowiedzialności może być zawieszony w stanach nadzwyczajnych jak epidemia.

Decyzja o odmowie przyznania R.C. jednorazowego zasiłku powodziowego z tytułu szkód w ogrodzie działkowym jest zgodna z art. 5 ustawy o usuwaniu skutków powodzi; nie spełnia przesłanki niezbędnej potrzeby bytowej.

Instalacje i kontenery spełniające określone funkcje techniczne w budynkach mogą być kwalifikowane jako budowle i podlegać opodatkowaniu, nawet jeżeli zlokalizowane są wewnątrz innych obiektów, jeśli spełniają definicje budowli lub obiektów budowlanych w rozumieniu prawa budowlanego.

Obiekty budowlane, nawet gdy usytuowane wewnątrz budynków przemysłowych, mogą stanowić odrębne budowle podlegające opodatkowaniu, jeśli pełnią funkcje niezależne od budynku i nie są związane z zapewnieniem jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.

Instalacje techniczne i urządzenia wewnątrz budynków elektrociepłowni, a także kontenery umiejscowione na terenie elektrociepłowni, mogą być uznane za odrębne budowle i tym samym podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, nawet jeśli znajdują się wewnątrz budynków.

Brak obowiązku powoływania biegłego, jeśli zakres opieki nad bliskim nie wymusza rezygnacji z pracy zawodowej. Zarzuty proceduralne muszą wykazać wpływ na orzeczenie oraz związek przyczynowy, by skutkować uchyleniem wyroku.

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają odrębne budowle, w tym urządzenia techniczne i kontenery mobilne, które nie są integralną częścią budynku i spełniają przesłanki budowli. Każdy obiekt wchodzący w skład zakładu przemysłowego należy ocenić samodzielnie pod kątem podatkowym.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy po 30 czerwca 2024 r. jest niezgodny z art. 45 Konstytucji RP. W związku z tym przywraca stosowanie przepisów o bezczynności i przewlekłości w administracyjnym postępowaniu cudzoziemców.

W przypadku odpłatnego zbycia udziałów w spółce, kosztem uzyskania przychodu jest rzeczywista wartość wydatków poniesionych na ich nabycie w momencie zbycia, a nie wartość historyczna, co ma kluczowe znaczenie dla wysokości zobowiązań podatkowych.

Umiejscowienie obiektu w budynku nie wyklucza jego opodatkowania jako odrębnej budowli, gdyż pełni on samodzielną funkcję technologiczno-użytkową niezależną od budynku, co czyni go przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Pomimo naruszenia praw procesowych organu I instancji poprzez brak zastosowania art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19, skarga kasacyjna Ministra została oddalona, a decyzja Sądu I instancji utrzymana w mocy. Przepisy art. 15zzzzzn2 ustawy miały zastosowanie do materialnoprawnych terminów obowiązujących podczas stanu epidemii.

Samo złożenie prawidłowego wniosku o świadczenie pielęgnacyjne przed 31 grudnia 2023 r. nie ustanawia prawa do świadczenia. Wszystkie przesłanki materialne muszą zostać spełnione przed tą datą, a prawo do świadczenia nie powstaje w przypadku równoczesnego pobierania emerytury.

Sąd oddala skargę kasacyjną syndyka M. S.A. z powodu niewykazania przez skarżącego zgodności z warunkami uwłaszczenia, co uzasadniało odmowę stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego.

Członkowie zarządu spółki z o.o. odpowiadają solidarnie za zaległości podatkowe, gdy egzekucja z majątku spółki jest bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał złożenia wniosku o upadłość lub wszczęcia restrukturyzacji we właściwym czasie.

Członek zarządu spółki z o.o. ponosi odpowiedzialność solidarną za zaległości podatkowe spółki, jeśli nie wykaże braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość spółki we właściwym czasie, zgodnie z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, a naruszona nie została zasada prawa do obrony.