Stwierdzenie nadmiernego formalizmu przez NSA prowadzi do uchylenia decyzji WSA o odrzuceniu skargi z powodu niewłaściwego uwierzytelnienia pełnomocnictwa. NSA uznał, że kserokopia cyfrowo podpisana spełnia wymogi techniczne pełnomocnictwa.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając zasadność nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez wymaganej zgody zarządcy, uznając zastosowanie prawa materialnego i dowody za zgodne z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż brak wykazania związku przyczynowego między rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną uniemożliwia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Nieprawidłowe doręczenie decyzji administracyjnej oraz wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego naruszają przepisy proceduralne, co skutkuje uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd pierwszej instancji ma obowiązek dokładnego ustalenia stanu faktycznego związanych z doręczeniami.

Wydanie zasiłku okresowego następuje zgodnie z ustawą o pomocy społecznej w ramach uznania administracyjnego, uwzględniając sytuację życiową wnioskodawcy i możliwości finansowe organu, co wyklucza możliwość jego podważenia poza wykazaniem przekroczenia granic uznania administracyjnego.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego może powstać w oparciu o przepisy przed zmianą, gdy wniosek o orzeczenie niepełnosprawności złożono przed 31 grudnia 2023 r., a wniosek o świadczenie złożono w terminie trzymiesięcznym po orzeczeniu. Organy administracyjne muszą uwzględnić tę wykładnię przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

Kwota wypłacona tytułem ugody sądowej, zakwalifikowana jako przychód ze stosunku pracy, nie podlega zwolnieniu podatkowemu; stanowi dochód podatkowy i powinna zostać opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że wystarczy uwierzytelnienie pełnomocnictwa podpisem zaufanym bez dodatkowej adnotacji o zgodności z oryginałem, uchylając postanowienie o odrzuceniu skargi z powodu niedopełnienia wymogów formalnych.

Przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie została spełniona, gdyż nowe dowody nie podważyły prawomocnych ustaleń faktycznych. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na prawidłową analizę i ocenę dowodów przez organy i sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że uprzednie, ostateczne rozstrzygnięcie w tożsamej sprawie stanowi przeszkodę procesową uniemożliwiającą ponowne wszczęcie postępowania nieważnościowego tej samej decyzji administracyjnej. Oddalenie skargi kasacyjnej następuje na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że brak spełnienia przesłanek z art. 34 ust. 1 ustawy o komercjalizacji PKP uniemożliwia uwłaszczenie gruntów na rzecz PKP S.A., kiedy Skarb Państwa nie był właścicielem tych nieruchomości w decydującej dacie.

Ocena możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie wymaga uwzględnienia obowiązku alimentacyjnego innych osób zobowiązanych. Jeśli spełnione są przesłanki art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie może być przyznane jednej osobie.

Zasiłek celowy nie przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód przekracza kryterium dochodowe; również brak przesłanek do przyznania specjalnego zasiłku celowego z powodu braku szczególnie uzasadnionego przypadku (art. 39 i 41 u.p.s.).

Zasiłek stały przyznaje się na podstawie orzeczenia o niepełnosprawności uzyskanego w ramach tego samego postępowania, zbliżonych terminami do wniosku podstawowego, bez retroaktywnego przyznania świadczenia na wniosek z innej procedury.

Z brzmienia art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym wynika, że o zastosowaniu przepisów dotychczasowych przyznających świadczenia pielęgnacyjne decyduje istnienie prawa do takich świadczeń przed 1 stycznia 2024 r. Bez spełnienia tych przesłanek, wnioski złożone po tej dacie podlegają przepisom znowelizowanym.

Umieszczenie reklamy na elewacji budynku przylegającego do pasa drogowego, którego powierzchnia wchodzi w przestrzeń powietrzną pasa, stanowi zajęcie pasa drogowego i wymaga zezwolenia zarządcy drogi.

Dla legalności lokalizacji obiektów w pasie drogowym konieczne jest uzyskanie zgody zarządcy drogi, niezależnie od ich wpływu na bezpieczeństwo ruchu, co uzasadnia sankcje za naruszenia tej reguły.

Odpowiedzialność członka rady nadzorczej za rażące naruszenie informacyjnych obowiązków spółki jest uzależniona od uprzedniego stwierdzenia naruszenia przez spółkę, a przedłużenie terminów do wydania decyzji było zgodne z ustawą COVID-19.

Zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy, nawet bez bezpośredniego zagrożenia, uzasadnia nałożenie kary pieniężnej. Materialna zgodność decyzji administracyjnej polega na spełnieniu rygorów dowodowych, które nie wymagały przeprowadzenia dodatkowych geodezyjnych opinii.

Umieszczenie obiektu w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi uzasadnia nałożenie kary pieniężnej. Zajęcie pasa drogowego przez nośnik reklamowy podlega przepisom art. 40 ustawy o drogach publicznych, które wymagają uzyskania stosownego zezwolenia.

Wypłata przez spółkę komandytową zaliczek na poczet zysku w trakcie roku podatkowego nie nakłada na spółkę obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego, zanim nie zostanie ustalona faktyczna wysokość podatku dochodowego do zapłaty w związku z zyskami spółki po zakończeniu roku.

Zarzuty skargi kasacyjnej dot. naruszenia przepisów postępowania nie zasługiwały na uwzględnienie, z uwagi na niewykazanie nowych okoliczności faktycznych istotnych dla wznowienia postępowania podatkowego.

Dla przyznania dodatku węglowego decydujące jest faktyczne zamieszkanie i prowadzenie gospodarstwa domowego pod wskazanym adresem; przysługuje on tylko na jedno gospodarstwo domowe, zgodnie z art. 2 ust. 6 ustawy o dodatku węglowym.

Uchybienie w orzekaniu kary łącznej w przypadku braku rzeczywistego zbiegu przestępstw skutkuje koniecznością uchylenia wyroku łącznego oraz umorzenia postępowania w tym zakresie, zgodnie z art. 572 k.p.k.