Skarga kasacyjna Z. K. wobec wyroku WSA została oddalona przez NSA ze względu na brak spełnienia wymogów formalnych w zakresie precyzyjnego określenia podstaw zarzutów materialnoprawnych i stosownego ich uzasadnienia.

W sprawie o nałożenie kary pieniężnej za niedochowanie obowiązku zwrotu rejestracyjnych dokumentów, brak wykazania znikomych naruszenia i okoliczności współtworzących winę profesjonalnego podmiotu wyklucza możliwość odstąpienia od nałożenia sankcji, mimo dostępności przesłanki z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.

Spółka komandytowa nie jest zobowiązana do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od zaliczek wypłacanych komplementariuszom na poczet zysków w trakcie roku podatkowego, obowiązek ten powstaje dopiero po ustaleniu ostatecznego dochodu rocznego spółki.

Decyzja Burmistrza Miasta i Gminy W. o wydaniu zaświadczenia o braku zaległości podatkowych, mimo wpłat zarządcy sądowego z art. 203 Kodeksu cywilnego, stanowiła prawidłowe działanie administracyjne. NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając niezasadność zarzutów.

Nawet jeśli rekompensata z tytułu zwolnienia z podatku nie jest bezpośrednio zaległością podatkową, jej nieprzekazanie w ustawowym terminie stanowi zaległość, od której naliczane są odsetki za zwłokę. Organizacje nie mogą zmieniać proporcji zaliczenia wpłaty na poczet kapitału i odsetek.

Nieprzekazana w terminie kwota środków z tytułu zwrotu utraconych dochodów gmin staje się zaległością budżetową, od której nalicza się odsetki, zgodnie z regulacjami Ordynacji podatkowej. Skarga kasacyjna na takie zaliczenie jest niezasadna, gdy nie wykazano wpływu uchybień na wynik sprawy.

Wpłaty na należność budżetową z tytułu rekompensaty utraconych dochodów gminy, związanych ze zwolnieniem z podatku od nieruchomości, są zaliczane na zaległości i odsetki zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na niewykazanie wpływu naruszeń na wynik sprawy.

Spłata udziału kapitałowego przez wspólnika dokonana przed formalnym rozwiązaniem spółki jawnej traktowana jest jako część procesu likwidacyjnego, a zatem wyłączona z przychodów podatkowych zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 10 updof.

Decyzja organu ustalająca odpłatność za pobyt w domu pomocy społecznej, która nie uwzględnia pełnego kontekstu możliwości finansowych i życiowych osoby zobowiązanej, podlega uchyleniu jako sprzeczna z art. 61 ust. 2d w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na prawidłowość doręczenia decyzji nakazującej rozbiórkę. Ponowne doręczenie nie otwiera kolejnego terminu na wniesienie odwołania. Działania organu w zakresie doręczenia były zgodne z prawem.

Nałożenie obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej, w świetle art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, jest zasadne przy istnieniu uzasadnionych wątpliwości co do jakości robót, nawet przy ich zakrytym charakterze, gdy stan techniczny budynku może być zagrożony.

Postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowych ma charakter deklaratoryjny i potwierdza jedynie rozliczenia dokonane z mocy prawa. Opieszałość w wydaniu postanowienia, mimo że naganna, nie wpływa na prawidłowość rozliczenia.

Podmiotowi, który świadomie przyjmuje fikcyjne faktury dokumentujące niewykonane transakcje, nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego. Uczestnictwo w oszustwie skarbowym uzasadnia nałożenie dodatkowych zobowiązań podatkowych zgodnie z prawem.

Art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej stosuje się, gdyż skarżąca Spółka była w posiadaniu towaru w celu sprzedaży. Posiadanie żywności na przejściu granicznym jest wprowadzeniem do obrotu, uzasadniającym odpowiedzialność za jakość handlową.

Skarga kasacyjna dotycząca pomocy dla rolników działających w sektorze zbóż i nasion oleistych, którzy ponieśli straty gospodarcze, oddalona jako bezzasadna. Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał dotychczasowe rozstrzygnięcia, uznając zarzuty proceduralne i materialnoprawne za nieuzasadnione.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gdańsku z dnia 7 października 2025 r., potwierdzając zasady funkcjonowania stron w postępowaniach sprzeciwowych oraz nie stwierdzając błędów proceduralnych w decyzji Wojewody Pomorskiego uchylającej wcześniejszą decyzję kasacyjną.

Uniemożliwienie kontroli na miejscu nie może automatycznie skutkować odmową płatności, jeśli decyzje organu nie są oparte na szczegółowej ocenie sytuacji zgodnie z art. 59 ust. 7 rozporządzenia 1306/2013 oraz TSUE C-536/09.

Rolnik prowadzący działalność pozarolniczą po uzyskaniu prawa do emerytury rolniczej podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu w ZUS, na zasadach określonych dla pozarolniczej działalności gospodarczej.

Ostateczne orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w trybie odwoławczym, zgodnie z art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji, mają charakter decydujący i nie mogą być przedmiotem ponownej oceny przez organy administracji lub sądy, co jest zgodne z zasadami konstytucyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że samo istnienie postępowań karnych lub konfliktów, nawet bez prawomocnych wyroków skazujących, może stanowić przesłankę odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni, jeśli wpływa na ocenę rękojmi bezpiecznego posługiwania się tą bronią.

Wpłaty dokonywane przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, jako kompensacja za utracone dochody gminy z tytułu zwolnienia od podatku od nieruchomości, podlegają zaliczeniu na poczet zaległości podatkowych i są obciążone odsetkami w przypadku przekroczenia terminu płatności. Brak jest podstaw do uznania Funduszu jako podatnika podatku od nieruchomości.

Uniemożliwienie przez rolnika kontroli na miejscu nie prowadzi do automatycznej odmowy przyznania wszystkich płatności, o jakie wnioskował, lecz wymaga analizy związku przyczynowego między uniemożliwieniem kontroli a poszczególnymi płatnościami.

Cofnięcie pozwolenia na broń palną może nastąpić na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji w przypadku niepoddania się przez posiadacza pozwolenia wymaganym badaniom lekarskim i psychologicznym, szczególnie gdy istnieją wątpliwości co do jego zdolności do dysponowania bronią.

Odmowa poddania się obowiązkowym badaniom zdrowotnym i psychologicznym uprawnia Policję do cofnięcia pozwolenia na broń, nawet jeśli pierwotne orzeczenia były pozytywne, zgodnie z art. 18 ust 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.