Art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym dotyczącym nałożenia kary pieniężnej na podstawie ustawy SENT, bowiem kontrola SENT nie stanowi kontroli podatkowej.

W sytuacji, gdy praca egzaminacyjna kandydata na notariusza jest obarczona istotnymi wadami, które podważają zdolność do należytego wykonywania zawodu, organy egzaminacyjne działają w granicach prawa, utrzymując negatywną ocenę pracy, nawet jeśli dodatkowe błędy ujawnione zostaną na etapie odwołania.

Decyzja o rejestracji pojazdu, wydana z rażącym naruszeniem prawa wskutek niedopełnienia wymogów homologacyjnych, podlega unieważnieniu. Sąd potwierdza, że zmiany konstrukcyjne bez odpowiedniego poświadczenia producenta stanowią wystarczającą przesłankę do stwierdzenia nieważności.

Uchwała NSA: Wadliwość uzasadnienia wyroku WSA stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadniające uchylenie wyroku i ponowne rozpoznanie sprawy. WSA musi sporządzić uzasadnienie umożliwiające kontrolę zasadności orzeczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej i uznając jej zarzuty za niewystarczająco uzasadnione, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną w przedmiocie odmowy objęcia przedsięwzięcia wsparciem przez Fundację Kaliski Inkubator Przedsiębiorczości.

Decyzja o rejestracji pojazdu została wydana z rażącym naruszeniem § 14 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia MI z 2002 r., skutkując koniecznością stwierdzenia jej nieważności z uwagi na brak wymaganego oświadczenia producenta dotyczącego homologacji po modyfikacjach technicznych.

Wydanie decyzji o rejestracji pojazdu bez wymaganego oświadczenia producenta, potwierdzającego zgodność danych technicznych po modyfikacjach, stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające stwierdzenie jej nieważności.

W sprawach dotyczących kosztów uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia udziałów spółek przekształconych, kosztem uzyskania przychodu jest wartość bilansowa majątku spółki przekształcanej z dnia przekształcenia, o ile odpowiada ona wydatkom poniesionym w związku z nabyciem tych udziałów.

Skarga kasacyjna jest bezzasadna, gdyż nie wykazuje przesłanek naruszenia art. 58 k.p.a., a zgłoszone zastrzeżenia proceduralne nie zawierają dostatecznego uzasadnienia dla zmiany orzeczenia sądu pierwszej instancji.

Tablice reklamowe wolnostojące, które nie są zagłębione w gruncie i których przeniesienie nie wiąże się z robotami ziemnymi, nie stanowią nieruchomości trwale związanej z gruntem w rozumieniu prawa podatkowego.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw wykazania wpływu proceduralnych uchybień na wynik sprawy oraz prawidłową ocenę stanu faktycznego przez sąd I instancji, zgodnie z granicami postawionych zarzutów kasacyjnych.

Zarząd Dróg Miejskich nie jest uprawniony do zarządzania drogami wewnętrznymi poza zakresem dróg publicznych, co wykracza poza kompetencje przyznane przez ustawę o drogach publicznych. Przyznanie dodatkowych zadań wymaga wyraźnej delegacji ustawowej.

Sąd uznał brak bezczynności PPIS w Kępnie w zakresie udostępnienia informacji publicznej; w skardze kasacyjnej nie wykazano skutecznie naruszeń przepisów u.d.i.p.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja Prezesa ZUS została wydana z naruszeniem prawa, nakazując ponowne rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem wszystkich przesłanek przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy oraz indywidualnych okoliczności skarżącego.

Oddalenie skargi kasacyjnej na wyrok WSA, uznając prawidłowość operatu szacunkowego i zasadność ustaleń dotyczących nałożenia opłaty adiacenckiej, pomimo zarzutów dotyczących metodologii i weryfikacji operatu.

Uzyskanie pomocy finansowej na dom nie jest wykluczone, gdy funkcjonariusz przekazał lokal przed wnioskiem. Kluczowe jest przekazanie lokalu, nie zaś moment złożenia wniosku.

Plan miejscowy, wskazujący działki jako przeznaczone pod drogi publiczne, stanowi wystarczającą przesłankę "niezbędności" w kontekście art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n., co wyklucza potrzebę dalszej weryfikacji faktycznej celowości podziału działek na cele publiczne przez organy orzekające.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że decyzje organów administracyjnych nie ustalały w sposób jasny granic działek w kontekście wywłaszczenia. Zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na precyzyjne rozstrzygnięcie wniosku o zwrot nieruchomości, co uzasadniało uchylenie decyzji przez Sąd I instancji.

Decyzje organów administracyjnych o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. są prawidłowe i zgodne z miejscowym planem, jeśli granice inwestycji określone są w części graficznej planu zgodnie z przeznaczeniem terenowym.

Decyzja prezesa UODO o braku naruszenia RODO przez spółkę P. S.A. w procesie pozyskiwania zgód osobowych była prawidłowa. Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA w Warszawie i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania.

Rada Gminy, podejmując uchwałę o dietach dla sołtysów bez ustalania zasad zwrotu kosztów podróży, nie narusza prawa, gdyż art. 37b ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym dopuszcza fakultatywną regulację obu kwestii.

Zgodnie z art. 12 ustawy o realizowaniu usług społecznych, Rada gminy w statucie centrum usług społecznych może regulować szczegółową organizację Centrum, jednak nie może to prowadzić do powtórnej regulacji przepisów już ujętych w ustawie. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w części rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego, uznając za błędne ograniczenie kompetencji Rady Miasta do ustanawiania

Skarga kasacyjna W.P. została oddalona, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył prawa umarzając postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe w świetle istniejącej ostatecznej decyzji dotyczącej tej samej sprawy.

Roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości nie przysługuje, gdy prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej ujawniono przed 1 stycznia 1998 r., zgodnie z art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Brak skutecznego zarzutu proceduralnego skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej.