Wydatek z funduszu rehabilitacji nie musi być bezpośrednio związany z poprawą sytuacji konkretnego niepełnosprawnego pracownika, jeśli służy utrzymaniu lub ułatwieniu zatrudnienia osób niepełnosprawnych, nawet w przypadku użycia standardowego sprzętu.

Art. 37at ust. 8 P.f. powinien być stosowany wyłącznie w połączeniu z uprawnieniami do inspekcji. Bez takiej inspekcji wezwania dokumentacyjne nie uzasadniają nałożenia kary pieniężnej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał właściwej oceny przesłanek wznowienia postępowania, co narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a., co skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku.

Warunkowe umorzenie postępowania karnego determinuje maksymalny wymiar zakazu prowadzenia pojazdów do 2 lat; wszelkie przedłużanie tego okresu stanowi rażące naruszenie przepisów prawa materialnego.

Decyzja o rejestracji pojazdu rolniczego, wydana bez wymaganego świadectwa zgodności lub homologacji typu UE, podlega stwierdzeniu nieważności jako decyzja obarczona rażącym naruszeniem prawa, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Decyzja o rejestracji pojazdu, dokonana bez wymaganego świadectwa homologacji pojazdu nowych zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. oraz art. 38 rozporządzenia nr 167/2013, jest dotknięta rażącym naruszeniem prawa i podlega stwierdzeniu nieważności.

Przewlekłość w prowadzeniu postępowania przez organ administracyjny, w tym jego rażący charakter, uzasadnia przyznanie kompensacji finansowej, choć nie solidarnie, lecz proporcjonalnie. NSA podzielił pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o bezczynności Starosty Kieleckiego.

Przekazanie nieruchomości gminie może nastąpić pod warunkiem, że mienie jest związane z realizacją zadań gminy, co obejmuje szeroko pojęte zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych wspólnoty. Ustalenie uznaniowości decyzji wymaga spełnienia takich przesłanek.

Okres długotrwałej nieobecności bezrobotnego uniemożliwiający realizację programu stażu uzasadnia decyzję o utracie prawa do stypendium, niezależnie od przyczyny nieobecności, przy braku obowiązku wysłuchania w przypadku przewidywanej długoterminowej absencji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna K. M. była nieuzasadniona, a oddalenie skargi kasacyjnej było słuszne. Czynności Skarżącego jako członka komitetu audytu nie spełniały ustawowych standardów monitorowania, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej.

Wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga ujawnienia nowych istotnych okoliczności faktycznych, nieznanych organowi w chwili wydania decyzji. Same opinie rzeczoznawców sporządzone po fakcie nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania.

Zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z Prawem budowlanym nie stanowi wszczęcia postępowania administracyjnego, co wyklucza stronę trzecią (niebędącą inwestorem) od ubiegania się o wznowienie postępowania na podstawie k.p.a.

Organ podatkowy w postępowaniu ponownym jest zobligowany do prawidłowego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, z uwzględnieniem zasad pogłębiania zaufania do działań organów oraz zasady oparcia na materiale dowodowym z rzeczywistej transakcji gospodarczej.

Decyzja rejestracyjna pojazdu została słusznie unieważniona z uwagi na rażące naruszenie przepisów prawa dotyczących wymogów homologacyjnych pojazdów nowo wprowadzanych na rynek Unii Europejskiej. Nie przedstawiono wymaganej dokumentacji zgodności typu, co skutkowało oczywistym naruszeniem ustanowionych reguł.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż brak jest podstaw dla uznania choroby zawodowej u skarżącego J.W., co w świetle przeprowadzonych dowodów i orzeczeń lekarskich wskazuje na pozazawodowy charakter schorzenia.

Decyzja Starosty Sokólskiego o rejestracji pojazdu bez przedstawienia wymaganych dokumentów homologacyjnych była wydana z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadnia jej stwierdzenie nieważności.

W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że decyzje administracyjne w sprawie opłat za odpady komunalne były zasadne, a obowiązek ponoszenia opłat przez właściciela zamieszkałej nieruchomości wynikał z przepisów prawa.

Niniejszym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu skarbowego, uznając, iż interpretacja prawa podatkowego przez organ była niewystarczająca, gdyż opierała się na błędnym zastosowaniu przepisów, nie biorąc pod uwagę konieczności interpretacyjnej dla celów podatkowych.

Nieruchomość zabudowana i wykorzystywana do działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, niezależnie od klasyfikacji w ewidencji, według ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarga kasacyjna musi precyzyjnie wskazywać przepisy, których naruszenia dopuszczono się w niższej instancji.

Przesłanka ‘uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego’ w rozumieniu art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej nie wymaga uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, lecz jedynie wykazania istnienia obiektywnie uzasadnionej obawy jego niewykonania.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji doręczonej ponad 30 lat temu i niezakończone przed dniem 16 września 2021 r., podlega umorzeniu z mocy prawa. Utrata możliwości wzruszenia decyzji jest zgodna z ochroną stabilności porządku prawnego.

W przypadku wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, które rozpoczęto po 30 latach od jej doręczenia, postępowanie takie ulega umorzeniu z mocy prawa zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej z 2021 r.

Przepisy art. 100c i art. 100d ustawy z 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy nie mają zastosowania do cudzoziemców, którzy przebywali na terenie Polski przed wybuchem wojny w Ukrainie, jeżeli ich pobyt nie był związany z działaniami wojennymi.

Przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 stycznia 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. poz. 297) regulujące odległości poszczególnych budowli rolniczych i urządzeń budowlanych od budynków stanowią przepisy odrębne, o których mowa w § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002