NSA orzekł, iż zmiana decyzji ostatecznej z 2017 roku w trybie art. 155 k.p.a. nie jest możliwa, gdyż zakres posiadanych przez stronę uprawnień budowlanych wynika z obowiązujących przepisów, które nie zezwalają na ich rozszerzenie. Decyzja taka nie mieści się w ramach istniejącego porządku prawnego.

Brak uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd drogą krajową uzasadnia nałożenie kary pieniężnej na użytkownika, który zaniedbał swoje obowiązki rejestracyjne dotyczące urządzenia viaBox, co nie jest usprawiedliwione kwestionowaniem prawidłowości działania systemu poboru opłat.

Jeżeli istnieje wybudowana sieć kanalizacyjna oraz brak przydomowej oczyszczalni, właściciel zobowiązany jest do przyłączenia nieruchomości do sieci, o ile istnieją realne i techniczne możliwości jego wykonania. Obowiązku tego nie niweczy brak środków finansowych właściciela.

Uznanie przez NSA, że wojewoda nieprawidłowo uzgodnił rozporządzenie w sprawie strefy ochronnej wód, co uzasadnia utrzymanie w mocy orzeczenia WSA o nieważności tego aktu z uwagi na niezgodność z formalnymi wymogami prawnymi.

Ograniczenia przeznaczenia nieruchomości wynikające z uchwały Rady Miejskiej, choć naruszające interes prawny właściciela, są zgodne z prawem, jeżeli stanowią realizację uzasadnionego interesu publicznego oraz respektują zasadę proporcjonalności.

Karta pobytu wystawiona w Peru może być uznana za dokument potwierdzający miejsce stałego zamieszkania poza Unią Europejską dla celów zwrotu VAT w systemie Tax Free, co uzasadnia uchylenie odmownych decyzji organu celno-skarbowego.

Oddalając skargę kasacyjną, NSA uznał, iż organy administracyjne prawidłowo oceniły wniosek o umorzenie składek zgodnie z jego zakresem, a brak naruszenia przepisu nie pozwala na uwzględnienie skargi.

Sąd utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej uzgadniając, że przedawnienie zobowiązania podatkowego było skutecznie zawieszone z dniem 25 lipca 2013 r. z uwagi na wszczęcie postępowania karnego skarbowego i wykluczył zarzuty skargi kasacyjnej jako nieuzasadnione.

Skarga kasacyjna G. Sp. z o.o. oddalona, potwierdzono zasadność zwrotu dofinansowania z tytułu naruszeń umowy o udzielenie pomocy publicznej, gdyż środki nie przyniosły zakładanego celu projektu.

Nieprawidłowe stosowanie Wytycznych dotyczących realizacji projektów unijnych oraz naruszenie przepisów kodeksu pracy uzasadnia niekwalifikowalność wydatków i obowiązek zwrotu dofinansowania, nawet w przypadku hipotetycznej możliwości naruszeń proceduralnych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że wybór procedury celnej oraz przyjęcie określonego ryzyka handlowego przez przedsiębiorcę wyklucza zastosowanie zasady słuszności w zakresie zwrotu cła według art. 120 UKC, jeżeli brak jest szczególnych okoliczności wskazujących na wyjątkową sytuację skarżącego.

Wyłączenie gruntów z produkcji rolnej bez formalnej decyzji może być legalizowane post factum, jeśli grunty są użytkowane na cele nierolnicze zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego.

Zgłoszone w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące przedawnienia oraz błędnej wykładni przepisów prawa krajowego i unijnego nie mogły być merytorycznie ocenione w postępowaniu egzekucyjnym, gdyż nie mogą zastępować środków dostępnych w odrębnych postępowaniach dotyczących decyzji głównej. Skarga kasacyjna została oddalona.

Udział pięciu uczestników w projekcie społecznym jest kwalifikowalny, mimo braku 90-dniowej przerwy pomiędzy projektami; niedopuszczalne jest uznawanie wydatków za niekwalifikowalne tylko z tego powodu. Braków dowodowych lub proceduralnych nie zidentyfikowano.

Zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodów wymaga przedstawienia przez podatnika dowodów pozwalających zweryfikować, że wydatek został rzeczywiście poniesiony oraz pozostawał w związku z osiągnięciem przychodu albo zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła. Sama faktura, która nie odzwierciedla rzeczywistej transakcji, nie jest wystarczająca do rozpoznania kosztu podatkowego.

Obiekt budowlany posadowiony bez wymaganej prawem zgody oraz znajdujący się na terenie niedopuszczalnym do zabudowy podlega przymusowej rozbiórce, niezależnie od możliwości prowadzenia uproszczonego postępowania legalizacyjnego, jeżeli decyzja o nakazie rozbiórki została wydana przed wprowadzeniem nowych przepisów.

Skarżąca nie spełniła wszystkich przesłanek wymaganych do nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przed dniem 1 stycznia 2024 r., stąd Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując orzeczenie Sądu I instancji i decyzję administracyjną.

Z uwagi na brak przesłanek uprawdopodabniających uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania, decyzja Wójta Gminy o warunkach zabudowy z dnia 18 lipca 2022 r. nie zostanie wstrzymana, zgodnie z art. 152 § 1 k.p.a.

NSA orzekł, że uchwała Rady Gminy Karsin w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie naruszała interesu prawnego skarżących, granic władztwa planistycznego, ani obowiązujących przepisów prawa planowania przestrzennego. Oddalono skargę kasacyjną jako bezzasadną.

NSA stwierdza, iż kontrola podatkowa wszczęta wobec skarżącego została przeprowadzona prawidłowo, a organy zastosowały odpowiednie przepisy proceduralne, pozbawiając zasadności argumenty dotyczące niedopełnienia obowiązku doręczenia upoważnienia do kontroli podst. art. 284 § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej.

Załadowca ponosi odpowiedzialność administracyjną za przejazd pojazdem nienormatywnym, jeżeli nie zweryfikował prawidłowo parametrów ładunku, co świadczy o godzeniu się na powstanie naruszenia określonego w art. 140aa Prawa o ruchu drogowym.

W sprawach naruszeń przepisów transportowych, zastosowanie ma art. 92c ust. 1 utd, specyficzne wyłączne przesłanki zwalniające z odpowiedzialności administracyjnej, do egzoneracji niezbędne jest wykazanie okoliczności wyjątkowych. Decyzja o utrzymaniu kary administracyjnej uzasadniona brakiem staranności przewoźnika.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja określająca kwotę zwrotu funduszy unijnych wobec Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Wieluniu opiera się na prawidłowej wykładni przepisów, a powstałe nieprawidłowości spełniają przesłanki potencjalnego szkodliwego wpływu na budżet UE.

Postępowanie administracyjne w sprawie nakazania usunięcia odpadów może zostać wszczęte wyłącznie z urzędu, a brak strony legitymowanej materialnie wyklucza możliwość wszczęcia go na wniosek. Właściciel sąsiedniej działki nie wykazał interesu prawnego, co zasadnie skutkowało odmową.