Ocena projektu przez Zarząd Województwa Wielkopolskiego, naruszająca prawo poprzez nieprawidłowe zastosowanie kryterium merytorycznego nr 14, wymaga uwzględnienia istotności lokalnego oddziaływania projektu, a nie tylko regionalnego potencjału, co skutkuje koniecznością ponownego rozpatrzenia sprawy.

Rzeczywista działalność gospodarcza jest podstawą oceny przeważającej działalności dla potrzeb wsparcia z art. 15gga ustawy COVID-19, niezależnie od formalnych danych w rejestrze REGON.

Uchwała Zarządu Powiatu w B. powierzała obowiązki dyrektora jednostki organizacyjnej osobie niewypełniającej wymogów art. 122 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, co stanowiło istotne naruszenie prawa. Skarga kasacyjna została oddalona.

Operat szacunkowy z dnia 17 czerwca 2022 r. nie stanowił wiarygodnego dowodu przy ustalaniu odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości, co uzasadniało uchylenie wyroków WSA oraz decyzji administracyjnych jako wydanych z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego.

Artykuł 153 p.p.s.a. obliguje organy administracji do przestrzegania prawnie wiążących ocen wyrażonych przez sądy administracyjne, także w przypadku rozpoznawania ponownych skarg. Przywilej związania oceną prawną dotyczy zarówno organów sądowych, jak i administracyjnych, a niezastosowanie się do takiej oceny jest podstawą kasacji.

W sprawie dotyczącej przyznania świadczeń z Tarczy Antykryzysowej, przedsiębiorca prowadzący działalność oświatową, która nie mieści się w definicji działalności gospodarczej, nie ma prawa do tych świadczeń w zakresie pracowników zatrudnionych w tej działalności, zgodnie z stanowiskiem WSA oraz art. 170 ust. 1 Prawa oświatowego.

Wiążąca klasyfikacja gruntów zawarta w ewidencji gruntów i budynków przesądza o ich opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako związanych z działalnością gospodarczą, niezależnie od faktycznego pokrycia terenów wodami powierzchniowymi.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA w związku z niewystarczająco uargumentowanym uzasadnieniem decyzji dotyczącej stosowania zarządzenia pf-49 z 2014 r. do wcześniejszych okresów służby i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania.

W przypadku dwukrotnego zaproponowania funkcjonariuszowi Służby Ochrony Państwa innego stanowiska, nie znajduje zastosowania podstawa obligatoryjnego zwolnienia ze służby przewidziana w art. 107 ust. 1 pkt 9 ustawy o SOP, a przepisy art. 102 ust. 4 mogą stanowić właściwą podstawę. Wyrok NSA z dnia 21 listopada 2025 r.

Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ponosi solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki powstałe w okresie pełnienia funkcji zarządczej, niezależnie od liczby wierzycieli spółki, a zwolnienie z tej odpowiedzialności może nastąpić wyłącznie, gdy członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości lub że niezłożenie wniosku nie wynika

Art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu zmienionym przez ustawę nowelizującą z 14 sierpnia 2020 r. ma zastosowanie do obliczania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop mundurowych, nawet dla okresów przed 6 listopada 2018 r.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, stwierdzając, że warunki dla częściowego umorzenia kosztów egzekucyjnych zostały spełnione, a pełne umorzenie byłoby nieusprawiedliwionym obciążeniem Skarbu Państwa. Rozstrzygnięcie opiera się na zrównoważeniu interesu publicznego i sytuacji finansowej skarżącego.

Umowa o świadczenie usług, której przedmiotem jest przygotowanie i prowadzenie szkoleń, podlega przepisom dotyczącym umów zlecenia, co uzasadnia obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach zdrowotnych.

Sąd oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając decyzję o ukaraniu L. Sp.k. za nieprawidłowe, niewidoczne oznakowanie pochodzenia warzyw i owoców, uznając rachunek szkody społecznej i spełnienie wymogów informacyjnych dla konsumentów.

Stwierdzenie obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu umowy o świadczenie usług wymaga kwalifikacji umowy na podstawie obiektywnych kryteriów, a nie subiektywnej nomenklatury stron. Zastosowanie przepisów o zleceniu wpływa na podleganie ubezpieczeniom społecznym.

W przypadku poruszania się pojazdami nienormatywnymi, niezależnie od posiadania zezwolenia, można nałożyć odrębną karę administracyjną za brak wymaganej liczby pojazdów pilotujących. Brak zezwolenia nie konsumuje deliktu związanego z naruszeniem przepisów pilotowania.

Brak wymaganej liczby pojazdów pilotujących pojazd nienormatywny bez odpowiedniego zezwolenia stanowi odrębne naruszenie przepisów prawa o ruchu drogowym i może być sankcjonowane niezależnie od zasadności posiadania tego zezwolenia.

Nałożenie kary pieniężnej za brak wymaganej liczby pojazdów pilotujących jest uzasadnione, niezależnie od braku stosownego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, albowiem brak zezwolenia i brak pilotowania są odrębnie sankcjonowane.

Podmiot wynajmujący lokal użytkowy, w którym prowadzone są nielegalne gry na automatach, może być uznany za współurządzającego gry hazardowe, podlegając tym samym karze pieniężnej, zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, nawet jeśli urządzenia nie są jego własnością.

Niepodjęcie lub rezygnacja z zatrudnienia musi być bezpośrednio związana z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Nie spełniających tego warunku nie przyznaje się świadczenia pielęgnacyjnego.

NSA uchylił wyrok WSA i odrzucił skargę Spółki na podstawie braku wykazania naruszenia interesu prawnego przez uchwałę o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych.

Artykuł 11 u.p.d.o.p. nie dopuszcza stosowania mechanizmu redefiniowania transakcji jako podstawy opodatkowania w stanie prawnym obowiązującym do 2019 r. Nie jest możliwe pominięcie skutków podatkowych transakcji oparte na rzekomym zastosowaniu tzw. cen transferowych.

NSA stwierdził, że art. 11 u.p.d.o.p. w brzmieniu sprzed 2019 r. nie uprawniał organów podatkowych do recharakteryzacji transakcji, a jedynie umożliwiał korektę cen transferowych bez pomijania skutków prawnych przedmiotowych transakcji.

Osoba fizyczna urządza grę hazardową poza kasynem gry bez posiadania koncesji, ponosi odpowiedzialność na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.