Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną P. S.A., podtrzymując stanowisko, że nieruchomości bez udokumentowanego zarządu PKP należały do gmin z mocy prawa od 27 maja 1990 r., zgodnie z ustawą o samorządzie terytorialnym.

Nieuprawnione jest różnicowanie sytuacji prawnej kontrolowanych podatników pod względem stosowania art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej do kontroli celno-skarbowych. Przepis ten powinien obejmować sytuacje przewlekłości również w tej formie kontroli, co wyklucza naliczanie odsetek w omawianym okresie.

Przyjęcie korzyści majątkowej w związku z przeprowadzeniem egzaminu na prawo jazdy stanowi o jego przeprowadzeniu w sposób niezgodny z przepisami prawa, dając podstawę do jego unieważnienia na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 2 u.k.p. oraz art. 112 ust. 2 pkt 2 p.r.d.

Brak uprawnień skarżącej spółki do żądania interpretacji indywidualnej na podstawie ustawy Prawo przedsiębiorców uzasadniał umorzenie postępowania przez GIOŚ i wykluczał możliwość wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy.

Dyrektor Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej, jako organ zobowiązany, dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o udzielenie informacji publicznej, co uzasadniało nałożenie na niego grzywny i zasądzenie kosztów postępowania.

Nieruchomości będące własnością Skarbu Państwa, o które ubiega się spółka PKP, mogą stać się przedmiotem nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego, jedynie jeżeli udokumentowane jest ich posiadanie przez PKP według kryteriów określonych w art. 34 ustawy o komercjalizacji PKP, z uwzględnieniem wymogów dokumentacyjnych rozporządzenia z 2001 r.

Dla zastosowania art. 116 § 1 O.p. oraz rozważania przesłanek egzoneracyjnych obojętne jest, czy spółka miała jednego wierzyciela - jak Skarb Państwa - czy też więcej. Jedynym istotnym kryterium jest stan niewypłacalności spółki.

Pozbawienie strony możliwości działania nie może być przypisane sądowi, jeżeli jest następstwem działań lub zaniechań strony. Brak prawidłowego umocowania pełnomocnika nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania, jeżeli zostało on wywołany przez stronę postępowania.

Zgodnie z przepisami k.p.a. wznowienie postępowania nie jest możliwe, gdy wnioskodawca nie posiada statusu strony postępowania z decyzji ostatecznej. Skarżący nie wykazał interesu prawnego, co uzasadnia odmowę wznowienia przez organy administracji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że skarżący nie wykazał zasadności zarzutów dotyczących nieprawidłowości w decyzjach administracyjnych i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w odnoszeniu się do kwestii posiadania nieruchomości i świadczenia płatności.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M.B., uznając, że operat szacunkowy nieruchomości przejętych na cele inwestycji drogowej spełnia wymogi formalne i stanowi podstawę do ustalenia odszkodowania. Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego ani proceduralnego w postępowaniu organów administracyjnych.

W sprawie o zatwierdzenie projektu robót geologicznych derogacja art. 41 ust. 2 p.g.g. uniemożliwia wykluczenie właściciela sąsiedniej nieruchomości jako strony postępowania, a organ administracyjny winien rozpoznać jego interes prawny zgodnie z art. 28 k.p.a.

W przypadku spraw sądowoadministracyjnych, w których przedmiotem zaskarżenia jest odmowa przyznania odsetek, jednak bez skonkretyzowanej należności pieniężnej, zwrot kosztów oblicza się według stawek minimalnych przewidzianych dla spraw niepieniężnych.

W postępowaniu wznowieniowym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, skarżący musi wykazać interes prawny jako strona w decyzji ostatecznej. Brak interesu prawnego uniemożliwia wznowienie postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że skarżący nie posiada interesu prawnego do bycia stroną w postępowaniu o przyznanie płatności z wniosku innego rolnika, co wyłącza możliwość wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że umorzenie postępowania administracyjnego z mocy prawa na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej K.p.a. jest zasadne, gdy postępowanie wszczęte jest po upływie trzydziestu lat od wydania decyzji. Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona, jeśli doręczenie decyzji było zgodne z obowiązującymi zasadami.

Decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, zezwalającej na działania wpływające na chronioną populację brzegówki, nie jest dotknięta rażącymi naruszeniami prawa uzasadniającymi jej unieważnienie (art. 156 § 1 k.p.a.). Skarga kasacyjna zostaje oddalona.

NSA uchylił wyrok WSA i decyzję SKO, krytykując niewystarczającą kontrolę administracyjną oraz wadliwą ocenę dowodów, nakazując ponowne rozpatrzenie sprawy z pełną analizą dowodową.

NSA uznał, że skarga kasacyjna była zasadna. Nakazał WSA ponowne rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem wykładni prawa dotyczącej uchwał lekarskich jako aktów administracyjnych. Uchwały mogą być decyzjami administracyjnymi, a nie aktami administracyjnymi w węższym sensie.

Spółka, będąca jednostką komunalną, której jedynym akcjonariuszem jest Gmina, jest zobowiązana do udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Bezczynność spółki w tym zakresie była nieuzasadniona.

Skarżący nie posiada interesu prawnego niezbędnego do uznania go za stronę w postępowaniu o przyznanie płatności ONW, w którym wnioskodawcą był inny rolnik, zgodnie z art. 28 kpa, co wyklucza możliwość skutecznego wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

W postępowaniu dotyczącym odszkodowania za szkodę wynikłą z ograniczeń korzystania z nieruchomości w decyzji zRID, odszkodowanie przysługuje dopiero po wykonaniu inwestycji, a postępowanie umorzone jest słusznie jako bezprzedmiotowe, gdy inwestycja nie została zrealizowana.

Oddalenie skarg kasacyjnych M.J. oraz F.L. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rada Miasta Krakowa działała w granicach władztwa planistycznego, a procedura nie naruszyła przepisów prawa w sposób istotny.

Skarga kasacyjna na uchwałę planistyczną dotyczącą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Krakowie została oddalona; władztwo planistyczne Rady Miasta Krakowa nie przekroczyło granic, a plan miejscowy jest zgodny ze studium i nie narusza prawa własności.