Wznowione postępowanie administracyjne musi opierać się na stanie prawnym obowiązującym w momencie jego prowadzenia, co obejmuje również skutki stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego, eliminującej go z obrotu prawnego od momentu jego powstania.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną jako bezzasadną, podtrzymując decyzję o pomniejszeniu płatności bezpośrednich dla A Sp. z o.o. z powodu zawyżenia powierzchni oraz naruszenia przepisów ochrony roślin.

Komunikaty wewnętrzne nie mogą nakładać obowiązków publicznoprawnych, a obowiązek szczepień ochronnych wynika bezpośrednio z ustawy, co jest zgodne z konstytucyjnymi standardami ochrony zdrowia publicznego.

Teza 1 (o standardzie sądowej kontroli uznania): W sprawach cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki na podstawie art. 103 ust. 2 pkt 1 Prawa farmaceutycznego sąd administracyjny nie może ograniczyć kontroli do stwierdzenia obiektywnego naruszenia obowiązku zapewnienia obecności farmaceuty; jest zobowiązany zbadać, czy organ prawidłowo wykonał uznanie administracyjne, w szczególności czy zastosowanie

Upływ terminu przedawnienia dla zwrotu nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich uniemożliwia dochodzenie ich zwrotu po jego zakończeniu, jeżeli przesłanki przerwania przedawnienia zostały błędnie zastosowane.

Termin przedawnienia dochodzenia roszczeń z tytułu nieprawidłowości powtarzających się przerywa każdy akt organu, który spełnia przesłanki określone w art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95 i o którym należycie zawiadomiono stronę, co pozwala na bieżące restartowanie okresu przedawnienia.

Na podstawie art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego organ nie może żądać dokumentacji poza inspekcją lub kontrolą. Wymierzenie kary pieniężnej za nieprzekazanie dokumentów na wezwanie organu w takim przypadku jest niezgodne z prawem.

Sąd uznał, że P. sp. z o.o., choć uwikłana w oszustwo podatkowe, dochowała należytej staranności w transakcjach z L. sp. z o.o., co wyklucza przerzucenie na nią konsekwencji prawnych działań znikającego podatnika.

Organ odwoławczy naruszył zasadę proporcjonalności, nie przedstawiając wystarczająco uzasadnionych powodów odmowy zabudowy działki uznawanej za miejsce pamięci historycznej, co uzasadnia uchylenie decyzji administracyjnej odmawiającej pozwolenia na budowę.

Objęcie terenu inwestycji planem generalnym nie wymaga zawieszenia postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Inwestycje telekomunikacyjne stanowią cele publiczne i nie wymagają decyzji środowiskowej przy ustaleniu lokalizacji.

Brak obowiązku wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania z urzędu, gdy organ administracyjny nie znajduje podstaw do działania z urzędu. Nie można skutecznie zarzucić bezczynności organowi administracji publicznej, gdy nie wystąpi wniosek strony o wznowienie.

Brak tabliczki instalacyjnej, jako potwierdzenia legalizacji tachografu, podważa domniemanie dokonania przeglądu, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Uchylenie decyzji WSA było zasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny, uznając za bezpodstawne zarzuty skargi kasacyjnej, potwierdził, iż dopóki prawidłowość wpisu do ewidencji gruntów nie zostanie skutecznie podważona, organy administracji związane są jej ustaleniami w procesie urządzenia lasów.

W przypadku naruszenia obowiązków transportu drogowego przez nierejestrowanie działalności kierowcy w tachografie, gdy pojazd nie spełnia wymogów wyjątku określonego w art. 3 lit. g) rozporządzenia nr 561/2006, organy administracyjne mogą nałożyć karę pieniężną.

Brak usprawiedliwionych podstaw w skardze kasacyjnej do uchylenia decyzji organu i wyroku WSA utrzymujących karę pieniężną; odpowiedzialność w transporcie drogowym ma charakter obiektywny. Zgłoszone okoliczności nie wykazały wpływu Covid-19 na zasadne zastosowanie przesłanek egzoneracyjnych.

Faktury wystawione przez A. K. na rzecz T. sp. z o.o. sp. k. dotyczące usług budowlanych nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co wyklucza możliwość obniżania podatku należnego o kwotę podatku naliczonego na ich podstawie.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu jako niezasadna, gdyż w rozpoznawanej sprawie nie wykazano podstaw do odstąpienia od nałożenia kary za naruszenia przepisów o transporcie drogowym, a argumenty podnoszone w skardze nie podważają zgodności z prawem decyzji GITD ani wyroku sądu I instancji.

Zastosowanie klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania odnosi się do korzyści podatkowych uzyskanych po wejściu w życie nowych regulacji prawnych, niezależnie od wcześniejszego momentu dokonania działań prowadzących do tych korzyści.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak wykazania przez organy braku należytej staranności podatnika wyklucza obciążenie go skutkami oszustwa podatkowego, odbierając mu prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że nie można przypisać odpowiedzialności za naruszenia związane z brakiem badań lekarskich osobom niezarządzającym bezpośrednio przewozami, utrzymując wyrok uchylający sankcję nałożoną na S.W. przez organy administracyjne.

NSA przypomniał obowiązek przeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego przez organy regulacyjne i konieczność klarownego uzasadnienia decyzji administracyjnych zatwierdzających taryfy, z uwzględnieniem stanowiska wszystkich stron postępowania.

Poprawa projektu taryfy, zgodnie z art. 24c ust. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, kończy poprzednie postępowanie administracyjne, wszczynając nowe. Organy administracyjne zobowiązane były do oceny kompletności i zgodności przedstawianego wniosku taryfowego z wymaganiami ustawy, co NSA uznał za prawidłowo zrealizowane.

W postępowaniu dotyczącym dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach ciężar dowodu spoczywa na podatniku, a jego twierdzenia wymagają stosownego uprawdopodobnienia, aby uznane zostały legalne źródła pokrycia wydatków.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że kontrola rolno-środowiskowa przeprowadzona przez organy państwowe była zgodna z przepisami prawa, a przedstawione zarzuty proceduralne i materialne nie znalazły potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.