Decyzja o zwolnieniu ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji może być podjęta niezależnie od wyniku postępowania karnego, jeśli czyn o znamionach przestępstwa jest oczywisty. Domniemanie niewinności nie wyklucza takiego zwolnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, potwierdzając, że decyzja kasatoryjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana prawidłowo na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. z uwagi na istotne naruszenia przepisów postępowania przez organ I instancji.

NSA uchyla wyrok WSA kwestionujący poprawność uzasadnienia decyzji GITD, wskazując na konieczność ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem poprawnej subsumpcji faktów pod normy prawne oraz analizy przesłanek egzoneracyjnych w kontekście kary pieniężnej.

Utrzymywanie na podstawie art. 18 ust. 4a i 4b ustawy o transporcie drogowym wymogów dla przewozów okazjonalnych jest zgodne z Konstytucją RP oraz prawem unijnym. Niedopełnienie wymogów formalno-technicznych uzasadniało nałożenie kary pieniężnej przez organ.

Decyzje o uwłaszczeniu, mające charakter deklaratoryjny, potwierdzają stan prawny sprzed uwłaszczenia i nie są zależne od późniejszych zmian własnościowych. Decyzja Wojewody z marca 1999 r. została wydana zgodnie z przepisami i nie podlega stwierdzeniu nieważności.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że Bank naruszył przepisy RODO, przetwarzając dane osobowe uczestniczki w celach marketingu bezpośredniego bez odpowiedniej zgody, co uzasadniało upomnienie przez Prezesa UODO.

Decyzja o odmowie przyznania usług opiekuńczych jest prawidłowa z powodów proceduralnych, mimo że dodatkowe formalne wymagania organów były nieprawidłowe. Brak aktualizacji wywiadu środowiskowego stanowi podstawę do odmowy spełnienia świadczeń.

Zasada pewności obrotu prawnego oraz trwałości decyzji administracyjnych przeważa nad potrzebą wzruszalności decyzji po upływie znacznego czasu. Art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej nie narusza Konstytucji RP, gdyż jest zgodny z założeniami porządku publicznego i ochrony praw nabytych.

W postępowaniu w sprawie użytkowania wieczystego na mocy dekretu warszawskiego istnienie wniosku jest niezbędne dla jego prowadzenia; brak wniosku wymaga umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, niezależnie od kwestii legitymacji strony.

Decyzja Prezesa ARiMR o ustaleniu nienależnie pobranych środków finansowych została uchylona z uwagi na błędną wykładnię przepisów dotyczących demokratycznego zarządzania w grupach producentów oraz niewłaściwe przypisanie mocy wiążącej wynikom audytu, naruszając zasadę pogłębiania zaufania obywateli do państwa.

Decyzja administracyjna uznająca nieruchomość za opuszczone gospodarstwo rolne i przejmująca ją na rzecz Skarbu Państwa nie naruszała przepisów materialnoprawnych w sposób rażący. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak wykazania przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji.

Doręczenie orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia 15 maja 1996 r. nie zostało udowodnione przez organ, co uzasadniało uchylenie wyroku oddalającego skargę na postanowienie stwierdzające bezskuteczność odwołania oraz nakazanie organowi ponownego rozpoznania sprawy przy uwzględnieniu praw do zaskarżenia decyzji.

Skarga kasacyjna zarzucająca niewłaściwą ocenę dowodów i błąd organów celnych w unieważnieniu zgłoszeń celnych jest niezasadna. Organy celne działają zgodnie z przepisami prawa celnego, gdy brak jest ostatecznego dowodu wywozu towaru. NSA oddala skargę kasacyjną.

Funkcjonariusz Straży Granicznej wykazuje interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia o przebiegu służby, jeśli dokument ten jest konieczny do przyszłej rekrutacji na stanowisko w jednostce budżetowej, przy szerokiej interpretacji interesu prawnego zgodnie z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.

Wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu następuje z chwilą podjęcia pierwszej czynności przez organ, a nie z chwilą zawiadomienia strony, co oznacza, że przestrzeganie terminu z art. 13n ustawy o drogach publicznych wymaga podjęcia czynności w terminie, a nie powiadomienia strony w tym terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok, wskazując, że termin sześciomiesięczny do wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej liczy się od momentu podjęcia pierwszej czynności przez organ, a nie od daty zawiadomienia strony.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że bezczynność Dyrektora Biblioteki Publicznej w rozpatrywaniu wniosku o informację publiczną nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, mimo że formalnie była zawiniona. Sąd uwzględnił częściowo skargę kasacyjną, przyznając zwrot kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. U. dotyczącą przyznania świadczenia wychowawczego, uznając, że decyzja ZUS oraz wyrok WSA były zgodne z prawem, a zarzuty naruszenia prawa materialnego były nieusprawiedliwione.

Czynności podejmowane przez podatnika w ramach optymalizacji podatkowej, nie będące pozornymi ani niezgodnymi z istotą przepisów prawa podatkowego, nie mogą zostać uznane za nadużycie prawa podatkowego w rozumieniu art. 5 ust. 5 ustawy o VAT.

Termin na złożenie wniosku o pomoc finansową określony w rozporządzeniu ma charakter prawa materialnego, co wyklucza zastosowanie przepisów k.p.a. w odniesieniu do jego biegu oraz skutków uchybienia, a odmowa wszczęcia postępowania z powodu uchybienia terminu jest zasadna.

Decyzja Prezesa Rady Ministrów o odmowie przyznania skarżącemu emerytury specjalnej mieści się w granicach uznania administracyjnego, a działalność społeczna, choć cenna, nie nosi znamion wybitnych zasług wymaganych przez art. 82 ust. 1 ustawy FUS.

W sprawie dotyczącej opodatkowania usług świadczonych na rzecz podmiotu z siedzibą w Niemczech, brak bezpośredniego związku z nieruchomością położoną poza Polską oraz brak stałego miejsca prowadzenia działalności odbiorcy usługi wyklucza opodatkowanie usług poza Polską na podstawie art. 28e ustawy o VAT.

Oddalenie skargi kasacyjnej wskazuje na brak podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów proceduralnych oraz materialnych związanych z wstrzymaniem robót budowlanych i kwalifikacją budynku jako dwukondygnacyjnego, co wymagało pozwolenia na budowę.

Zaskarżona uchwała miejscowego planu zagospodarowania może naruszać prawa własności skarżącej i wymaga ponownego rozpoznania celem oceny zasadności i proporcjonalności wprowadzonych ograniczeń inwestycyjnych, co uzasadnia uchylenie wyroku WSA w Gliwicach.