W sytuacji zakończonych robót budowlanych, obowiązek rozbiórki samowolnie wykonanej inwestycji może być nałożony na właściciela nieruchomości, nawet jeśli nie był inwestorem. Zaskarżony wyrok WSA wymaga ponownego zbadania w kontekście aktualnego brzmienia art. 52 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane.

Okoliczności faktyczne nie spełniają przesłanek "szczególnie uzasadnionego przypadku" z art. 66 ust. 1 pkt 2 u.p.o., więc nie uzasadniały nadzwyczajnego odwołania dyrektora szkoły.

Przewlekłość postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zachodzi, gdy działania organu są nieefektywne, lecz nie stwierdza się rażącego naruszenia prawa, co wyklucza sankcję pieniężną.

Podstawa opodatkowania gruntu zależy od jego klasyfikacji w ewidencji gruntów i budynków, a nie rzeczywistego użytkowania. Sąd administracyjny nie może samodzielnie modyfikować tej klasyfikacji, a brak wyraźnie wskazanych i uzasadnionych zarzutów w skardze kasacyjnej skutkuje jej oddaleniem.

Umowy przelewu wierzytelności w ramach przeniesienia ryzyka, zawierane przez fundusz inwestycyjny, stanowią umowy sprzedaży rzeczowe podlegające opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych w rozumieniu art. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, stwierdzając brak wystarczającego uzasadnienia dla wpływu domniemanych naruszeń proceduralnych na wynik sprawy, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wszczęte po 30 latach od ich doręczenia lub ogłoszenia, niezakończone przed dniem 16 września 2021 r., umarza się z mocy prawa, co jest zgodne z zasadami konstytucyjnymi i nie narusza praw obywatelskich.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że doręczenie przesyłki na adres w Estonii zostało wykonane zgodnie z prawem, co przesądza brak zasadności skargi kasacyjnej. Prawidłowość doręczenia uznano za spełnioną zgodnie z wewnętrznymi regulacjami kraju właściwego oraz międzynarodowymi umowami pocztowymi.

Skuteczne doręczenie przesyłki międzynarodowej wymaga przestrzegania przepisów krajowych kraju doręczenia, a przepis międzynarodowy i regulacje muszą być spełnione. Zastosowane przepisy estońskie są podstawą oceny prawidłowości doręczenia, a zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące tego postanowienia są nieuzasadnione.

Dla powstania odpowiedzialności przewoźnika transportującego odpady wystarczające jest stwierdzenie przewozu bez dokumentu potwierdzającego rzeczywisty rodzaj odpadów. Brak zgodności dokumentów BDO z rzeczywistym stanem odpadów uzasadnia nałożenie kar administracyjnych, niezależnie od przypisania winy przewoźnikowi.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż skuteczność doręczenia przesyłki do adresata przebywającego za granicą zależy od zgodności z wewnętrznymi przepisami kraju doręczenia. Odmówił przywrócenia terminu na wniesienie skargi z powodu braku uprawdopodobnienia braku winy skarżącego w uchybieniu terminu.

Przesyłka administracyjna doręczona na zagraniczny adres podatnika jest skutecznie doręczona, gdy organ podatkowy dopełni stosownych czynności zgodnie z miejscowym prawem pocztowym. Potwierdzenie skuteczności doręczenia wyklucza przywrócenie terminu z powodu niewiny podatnika.

Podmiot, który wprowadza na rynek produkty oznakowane jako ekologiczne bez wymaganych certyfikatów, ponosi administracyjną odpowiedzialność niezależnie od winy. Nałożona kara mieści się w granicach przewidzianych prawem i jest uzasadniona ochroną wiarygodności produktów ekologicznych.

Oddalona zostaje nieusprawiedliwiona skarga kasacyjna dotycząca kwalifikacji robót budowlanych jako przebudowy, z uwagi na brak wskazania adekwatnych norm materialnoprawnych umożliwiających weryfikację zarzutów.

Roboty budowlane obejmujące montaż dodatkowych anten i urządzeń na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej traktowane są jako jej rozbudowa, wymagająca uzyskania pozwolenia na budowę. Zgłoszone działania nie mieszczą się w kategorii instalacji zwolnionych z tego obowiązku.

Zaświadczenie o pracy w gospodarstwie rolnym nie może być oparte na zeznaniach świadków, a jedynie na dokumentach w zasobach organu. NSA oddala skargę kasacyjną, podtrzymując decyzję o odmowie wydania zaświadczenia z powodu braku dokumentacji potwierdzającej pracę.

Gmina, której organ wydał decyzję administracyjną, nie może być uznana za stronę postępowania niespornym w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Jednostce samorządu nie przysługuje legitymacja do inicjowania postępowań nadzwyczajnych dotyczących decyzji własnego organu.

Przed odwołaniem dyrektora instytucji kultury konieczne jest zasięgnięcie opinii stowarzyszeń twórczych i zawodowych zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.k. Pominięcie tego obowiązku stanowi istotne naruszenie prawa, uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji odwołującej z funkcji. Organ nadzoru może interweniować przy sprzeczności z przepisami prawa.

Egzekucja ze środków na rachunku bankowym współmałżonka zobowiązanego jest dopuszczalna, jeżeli środki te stanowią majątek wspólny, a skarżący nie wykaże ich przynależności do majątku odrębnego; dotacje nie korzystają z wyłączenia spod egzekucji, jeśli nie są na wyodrębnionym rachunku.

Przesyłka zawierająca akty administracyjne doręczona podatnikowi na adres w Estonii spełniała wymogi prawidłowego doręczenia zgodnie z krajowym prawem pocztowym oraz międzynarodowymi regulacjami pocztowymi, co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania przy nakładaniu kar na podstawie ustawy SENT, a wezwanie do stawienia do kontroli jest prawidłowe, gdy przesłane z numerem referencyjnym. Skarga kasacyjna U. w T., L. została oddalona.

Zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy SENT, na przewoźnika można nałożyć karę pieniężną za niezapewnienie ciągłego przekazywania danych geolokalizacyjnych pojazdu przewożącego towary. Kara 10.000 zł jest proporcjonalna i nie narusza interesu publicznego, nawet przy formalnym naruszeniu.

Rekultywacja wykonywana na gruncie nieprzeznaczonym na działalność gospodarczą, przez właściciela nieprowadzącego takiej działalności, nie stanowi jej elementu w świetle u.p.o.l., co potwierdza brak podstaw do zmiany decyzji organu niższej instancji.

Członek organu zarządzającego ponosi odpowiedzialność za urządzanie gier hazardowych bez koncesji, mimo braku jego czynnego udziału, jeżeli pełnił funkcję w czasie ujawnienia działania bez koncesji. Ostateczność decyzji przeciwko spółce determinuje wykładnię.