Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że decyzja o rejestracji pojazdu, wydana bez wymaganych dokumentów homologacyjnych, stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające jej uchylenie. Sąd podtrzymał stanowisko, że decyzja rejestracyjna nie mogła być wydana bez spełnienia warunku przedłożenia świadectwa zgodności.

W przypadku pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium UE, brak przedstawienia wymaganych dokumentów homologacyjnych skutkuje oczywistym naruszeniem prawa, co uzasadnia odmowę stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej.

W sprawach dotyczących przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna oparta na zarzutach procesowych nie może skutecznie podważyć decyzji, jeżeli materiał dowodowy zebrany przez organ administracyjny jest wystarczający, a ewentualne uchybienia nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

NSA potwierdził iż wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości wymaga zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego określającym cele publiczne. Brak spełnienia tej przesłanki uniemożliwia uwzględnienie wniosku o taką inwestycję.

Art. 62 ust. 2 u.p.z.p. wymaga obowiązku sporządzenia planu miejscowego wynikającego z przepisów szczególnych dla skutecznego zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy.

Uchybienie terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia administracyjnego, wynikające z braku dochowania przez stronę minimum staranności przy zapoznawaniu się z decyzją organu, stanowi podstawę do odmowy przywrócenia terminu, gdy przyczyna uchybienia leży po stronie skarżącej.

Czynność sądu pierwszej instancji polegająca na wymierzeniu kary pozbawienia wolności niezgodnie z wykonanym wnioskiem o dobrowolne poddanie się karze i niezgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu jest działaniem wbrew ustawie i stanowi podstawę do uchylenia wydanego orzeczenia.

Brak dokonania nasadzeń zastępczych, określonych w decyzji administracyjnej, uzasadnia nałożenie opłaty sankcyjnej. Przeprowadzone postępowanie oraz zgromadzone dowody potwierdzają zasadność decyzji administracyjnej o nałożeniu obowiązku finansowego na spółkę.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że decyzja dotycząca zatwierdzenia projektu budowlanego była zgodna z przepisami prawa, a odstępstwo od wymagań technicznych uzasadnione. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów, które wpływałyby na wynik postępowania.

Skarżąca, posiadając dorozumianą umowę użyczenia do lokalu rodziców, nie spełnia przesłanek do przyznania lokalu socjalnego, niezależnie od planów osobistych dotyczących przyszłości, co potwierdza rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalające skargę kasacyjną.

Organizacje społeczne mogą zostać dopuszczone do udziału w postępowaniu na prawach strony, jeżeli cele statutowe organizacji są powiązane z przedmiotem postępowania, a za taką obecnością przemawia interes społeczny wynikający m.in. z wpływu rozważanych przedsięwzięć na środowisko.

Przy stwierdzeniu nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych właściwość miejscowa organu podatkowego ustalana jest na podstawie siedziby podatnika w chwili dokonania czynności cywilnoprawnej, niezależnie od późniejszej zmiany w klasyfikacji podatnika pod względem obsługi przez wyspecjalizowany urząd skarbowy.

NSA oddala skargę kasacyjną, podkreślając, że naruszenie zasady dwuinstancyjności przez organ odwoławczy, dokonujący pełnego postępowania dowodowego, skutkuje nieważnością decyzji, co jest sprzeczne z art. 15 K.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż brak kompleksowej oceny standardów jakości środowiska oraz nieuwzględnienie legitymacji skarżącego wymagają uchylenia decyzji administracyjnych, tym samym oddala skargę kasacyjną jako nieusprawiedliwioną.

Nieodpłatne przekazanie przez uczelnię publiczną praw własności intelektualnej Skarbowi Państwa, uzyskanych w wyniku realizacji projektu badawczego finansowanego z dotacji ogólnych, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W postępowaniu o przeniesienie pozwolenia na budowę organ administracji nie bada kwestii wygaśnięcia pozwolenia na budowę, co pozostaje w gestii odrębnego postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 37 ustawy - Prawo budowlane.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej i nie może dokonywać samodzielnej konkretyzacji zarzutów; skarga kasacyjna musi być formułowana precyzyjnie w oparciu o art. 174 p.p.s.a., aby była skuteczna.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, potwierdzając prawidłowość uchylenia decyzji o odmowie skreślenia działki z rejestru zabytków, z uwagi na niedostateczne uzasadnienie i nieuwzględnienie opinii naukowej.

W sprawach dotyczących uzgodnień warunków zabudowy na obszarach objętych ochroną zabytkową, kwestionowanie procedury ewidencyjnej nie może odbywać się w ramach postępowania uzgodnieniowego, a postanowienia organów konserwatorskich mają charakter wiążący dla rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy.

Uzasadnienie wyroku sądu musi posiadać określone normy prawne i przesłanki oraz umożliwiać organom administracyjnym pełne skierowanie dalszego postępowania zgodnie z przepisami prawa.

Fundacja, nie będąc stroną w postępowaniu zakończonym decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, nie jest uprawniona do żądania jego wznowienia, a rozpoznanie jej żądań nie może skutecznie nastąpić w trybie postępowania wznowieniowego ze względu na brak legitymacji procesowej oraz materialnoprawnej.

Dopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej, o ile teren spełnia wymogi funkcjonalne i może zostać jednoznacznie wyodrębniony, przy zachowaniu zakazu obejścia prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej, jeśli teren taki spełnia wymogi funkcjonalne. Decyzja administracyjna musi w sposób jednoznaczny identyfikować teren objęty wnioskiem.

Skarga kasacyjna w sprawie VAT zostaje oddalona z uwagi na niewykazanie rzeczywistych transakcji przez podatnika oraz braku należytej staranności w relacjach handlowych, co wyklucza prawo do odliczenia podatku naliczonego.