Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak zgłoszenia nadzwyczajnych okoliczności w terminie skutkuje brakiem podstaw do odstąpienia od kar administracyjnych związanych z nieprzestrzeganiem wymogów płatności rolno-środowiskowej.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, potwierdził decyzję o nałożeniu kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych bez koncesji, gdyż skarżący faktycznie uczestniczył w ich organizacji, spełniając przesłanki 'urządzającego gry' zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych.

Skarżący, działając jako organizator gier hazardowych bez wymaganego zezwolenia, jest odpowiedzialny na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej. Zarzuty dotyczące braku bezstronności sądu i proceduralne uznano za bezpodstawne.

Urządzający gry hazardowe na automatach bez koncesji podlega karze pieniężnej, zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych. Aktywne współudział w urządzaniu takich gier spełnia przesłanki odpowiedzialności.

Statut szkoły nie może zawierać nieprecyzyjnych postanowień dotyczących zasad ubioru oraz regulować kwestii wyglądu uczniów. Uprawnienia rodziców do reprezentacji uczniów pełnoletnich wymagają wyraźnego upoważnienia. Postanowienia statutu naruszające te zasady należy uchylić.

Wykorzystanie dotacji niezgodnie z jej przeznaczeniem, bez przeprowadzenia odpowiedniego aneksu zmieniającego umowę dotacyjną, uzasadnia obowiązek jej zwrotu wraz z odsetkami. Zgłoszenie zmian umowy dotacji po terminie poprzez e-mail, bez pisemnej zgody, jest niewystarczające.

NSA potwierdził iż wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości wymaga zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego określającym cele publiczne. Brak spełnienia tej przesłanki uniemożliwia uwzględnienie wniosku o taką inwestycję.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że organy podatkowe naruszyły przepisy w zakresie doręczeń, co skutkowało brakiem możliwości udziału strony w postępowaniu. Skarga kasacyjna została oddalona, co potwierdza obowiązek prawidłowego doręczania korespondencji podatkowej na adres znany organom.

NSA stwierdził, że zmiany konstrukcyjne pojazdu nielegitymują do uznania za producenta, a brak koniecznych dokumentów homologacyjnych jest podstawą do stwierdzenia nieważności rejestracji. Sąd oddalił skargę kasacyjną.

Nie można domagać się wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie nowych dowodów, jeżeli wniosek złożono po upływie terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a., a obowiązek wznowienia z urzędu występuje jedynie w ściśle określonych sytuacjach.

Skarga kasacyjna została oddalona ze względu na niespełnienie wymogów formalnych oraz brak precyzyjnego uzasadnienia naruszeń. Organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz zastosowały obowiązujące przepisy prawa materialnego i procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że decyzja o rejestracji pojazdu, wydana bez wymaganych dokumentów homologacyjnych, stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające jej uchylenie. Sąd podtrzymał stanowisko, że decyzja rejestracyjna nie mogła być wydana bez spełnienia warunku przedłożenia świadectwa zgodności.

W przypadku pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium UE, brak przedstawienia wymaganych dokumentów homologacyjnych skutkuje oczywistym naruszeniem prawa, co uzasadnia odmowę stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej.

W sprawach dotyczących przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna oparta na zarzutach procesowych nie może skutecznie podważyć decyzji, jeżeli materiał dowodowy zebrany przez organ administracyjny jest wystarczający, a ewentualne uchybienia nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

Art. 62 ust. 2 u.p.z.p. wymaga obowiązku sporządzenia planu miejscowego wynikającego z przepisów szczególnych dla skutecznego zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy.

Sąd administracyjny jest uprawniony do uchylania decyzji organu w przypadku braku pełnych dokumentów administracyjnych, jeżeli ich brak uniemożliwia merytoryczną kontrolę prawidłowości decyzji przez sąd.

Rejestracja pojazdu bez dokumentów homologacji wymaganych przez art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. stanowi rażące naruszenie prawa jedynie wtedy, gdy prowadzi do skutków sprzecznych z zasadami państwa prawa; zatem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i utrzymał wyrok WSA.

Dane dotyczące przebudowy stacji elektroenergetycznej mogą stanowić informację publiczną, niezależną od subiektywnego celu ich pozyskania przez wnioskodawcę, o ile dotyczą realizacji zadań publicznych, a odmowa udostępnienia wymaga istnienia przesłanek wyłączających z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Czynność sądu pierwszej instancji polegająca na wymierzeniu kary pozbawienia wolności niezgodnie z wykonanym wnioskiem o dobrowolne poddanie się karze i niezgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu jest działaniem wbrew ustawie i stanowi podstawę do uchylenia wydanego orzeczenia.

Uchybienie terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia administracyjnego, wynikające z braku dochowania przez stronę minimum staranności przy zapoznawaniu się z decyzją organu, stanowi podstawę do odmowy przywrócenia terminu, gdy przyczyna uchybienia leży po stronie skarżącej.

Decyzja o rejestracji pojazdu, której dokonano z rażącym naruszeniem przepisów prawa przez brak zgody producenta na istotne zmiany konstrukcyjne, powinna zostać uznana za nieważną. Unieważnienie zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest uzasadnione, gdy decyzja jest sprzeczna z jasną normą prawną.

Obowiązek przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest spełniony poprzez jedynie złożenie stosownego wniosku. Faktyczne przyłączenie jest konieczne do realizacji wymogów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Postanowienie SKO oraz wyrok WSA uchylone. Uznano, że Fundacja [...] posiadała podstawy prawne do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej z uwagi na społeczny interes związany z potencjalnym zagrożeniem dla środowiska i związanymi celami statutowymi.

Władztwo planistyczne gminy uprawnia jej organy do ograniczenia możliwości zabudowy terenów rolnych w celu ochrony zwartych obszarów gruntów ornych, zgodnie z zasadą proporcjonalności oraz interesem publicznym, bez naruszenia konstytucyjnego prawa własności.