Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, z uwagi na uchybienia w uzasadnieniu wyroku uniemożliwiające jego kontrolę instancyjną.

Faktury VAT uznane za nierzetelne nie stanowią podstawy do uznania ich za koszty uzyskania przychodów. Organy podatkowe nie są zobowiązane do bezpośredniego potwierdzania transakcji, a podatnik musi wykazać rzeczywisty charakter wydatku.

Przebudowa budynków jednorodzinnych poprzez wydzielenie dodatkowych lokali mieszkalnych, niezgodna z zatwierdzonym projektem budowlanym, narusza przepisy prawa budowlanego i prowadzi do zmiany ich funkcji na wielorodzinną. W takich okolicznościach zasadne jest orzeczenie o przywróceniu stanu poprzedniego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym pozostaje wymagalny i egzekwowalny na podstawie przepisów prawa materialnego, a zarzuty niezgodności konstytucyjnej przepisów regulujących terminy szczepień były niezasadne.

Obowiązek poddania dzieci szczepieniom ochronnym wynika wprost z ustawy, niezależnie od formy jego dookreślenia w aktach wykonawczych, a jego niewykonanie uzasadnia stosowanie środków egzekucyjnych.

Bezczynność Przewodniczącego KRRiT w rozpatrzeniu wniosku organizacji społecznej F. o naruszenie art. 18 ust. 1 u.r.t. stanowiło rażące naruszenie prawa. Organ powinien był wydać formalne postanowienie, a nie uczynił tego, co uzasadniało nałożenie kar finansowych.

Postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego, doręczone na podstawie nieprawidłowo przyjętego zakresu pełnomocnictwa, jest czynnością procesową nieskuteczną, co oznacza, że postępowanie nie zostało skutecznie wszczęte, a wydane decyzje nie wywołują skutków prawnych.

O rzetelności faktury dla celów podatku od towarów i usług nie przesądza jej formalna poprawność. Jeżeli brak jest materialnych podstaw jej wystawienia, w szczególności gdy zafakturowane czynności nie zostały rzeczywiście wykonane w sposób wynikający z dokumentu, faktura nie daje prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Organy administracji publicznej mogą podważyć domniemanie zgodności wpisu w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, jeżeli jest to niezbędne do oceny legalności decyzji administracyjnej. Decyzje komunalizacyjne mogą być zakwestionowane, kiedy podstawą wpisu są nieprawidłowe wpisy wieczystoksięgowe obalone wyrokami sądów powszechnych.

Faktury VAT, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, nie mogą stanowić podstawy do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w kontekście podatku dochodowego. Ciężar dowodu spoczywa na podatniku, który musi wykazać prawdziwość i rzetelność dokumentów uzasadniających zaliczenie wydatków do kosztów podatkowych.

Odmowa ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dla całej działki, gdy przeznaczenie pod cel publiczny dotyczy jedynie fragmentu, jest nieuzasadniona. Wymaga to analizy możliwości wydzielenia części wolnych od obciążeń, zgodnie z art. 214a ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Skarga kasacyjna, w której zarzucono niewłaściwości formalne w tytule wykonawczym oraz przedawnienie zobowiązania podatkowego, jest niezasadna, gdyż te kwestie były już prawomocnie rozstrzygnięte w odrębnych postępowaniach. Ponadto tytuł wykonawczy musi uwzględniać okresy nienaliczania odsetek.

Egzekucyjne postępowanie administracyjne uznaje się za prawidłowe, jeżeli zarzuty dotyczące nieprawidłowości w obliczaniu odsetek i doręczenia upomnienia były prawomocnie rozstrzygnięte, a skarga kasacyjna jest niezasadna wobec braku nowych okoliczności faktycznych.

Oddalenie skargi kasacyjnej ze względu na brak zasadności zarzutów dotyczących nieprawidłowości w naliczaniu odsetek i przedawnienia zobowiązania, przy utrzymaniu prawomocnej oceny prawnej wcześniejszych orzeczeń sądów administracyjnych.

Brak przesłanek do uznania, że działka stanowiła drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r., skutkuje niemożnością stwierdzenia jej nabycia z mocy prawa przez jednostkę samorządu terytorialnego. Decyzja wymaga ponownego ustalenia stanu faktycznego w kontekście przepisów o drogach publicznych.

W przypadku odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości wydanie decyzji przed umożliwieniem stronie odniesienia się do nowych dowodów narusza zasady uczestnictwa procesowego i jest podstawą do uchylenia decyzji. Organ winien stworzyć realną możliwość reakcji strony na okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że orzeczenie TSUE z 8 czerwca 2023 r. C-322/22 ma wpływ na decyzje podatkowe, uzasadniając wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej.

Obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym wynikający z przepisów prawa podlega przymusowej realizacji administracyjnej, a jego wymagalność weryfikowana jest przez badanie kwalifikacyjne. Odmowa poddania się badaniu kwalifikacyjnemu równoznaczna jest z naruszeniem obowiązku szczepień.

Skarga kasacyjna na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji została oddalona. Orzeczono, że decyzje nie naruszyły prawa w sposób rażący, a skarżącej nie przysługiwał interes prawny.

Zobowiązanie do zapłaty opłaty zmiennej z tytułu korzystania z wód nie powstaje z mocy informacji ustalającej opłatę, lecz poprzez wydanie konstytutywnej decyzji administracyjnej, kreującej to zobowiązanie.

NSA orzeka, że informacja wydana na podstawie art. 272 ust. 17 Prawa wodnego nie kreuje zobowiązania podatkowego; zobowiązanie powstaje dopiero w wyniku decyzji administracyjnej, stąd wydana decyzja jest elementem niezbędnym dla zaistnienia zobowiązania za usługi wodne.

Zobowiązanie podatkowe z tytułu opłaty zmiennej za usługi wodne powstaje poprzez doręczenie decyzji administracyjnej, zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 o.p., nie zaś na podstawie informacji wydanej na art. 272 ust. 17 P.w., co przesądza konieczność stosowania terminów przedawnienia.

Zobowiązanie z tytułu opłaty zmiennej nie powstaje na podstawie informacji wydanej na podstawie art. 272 ust. 17 Prawa wodnego, lecz na skutek wydania decyzji administracyjnej opartej na art. 273 ust. 6 lub art. 272 ust. 19 Prawa wodnego, mającej konstytutywny charakter.

Uchwała rady gminy wprowadzająca program opieki nad zwierzętami bezdomnymi musi zawierać precyzyjne określenie wysokości i sposobu wydatkowania środków finansowych na każde z poszczególnych zadań programu, zgodnie z art. 11a ust. 5 ustawy o ochronie zwierząt. Brak takiego określenia skutkuje nieważnością uchwały.