W sytuacji istnienia istotnych wątpliwości co do okoliczności czynu i winy, wydanie wyroku nakazowego na podstawie art. 93 § 2 k.p.s.w. jest niedopuszczalne, a uchybienie to skutkuje uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Decyzja Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego odmawiająca zmiany decyzji ostatecznej jest zgodna z prawem, gdyż brak jest przesłanek interesu społecznego lub słusznego interesu strony, które uzasadniałyby jej wzruszenie.

Decyzja o odmowie wydania abonamentu postojowego M. D. przez Zarząd Dróg Miasta Krakowa jest zgodna z prawem, gdyż leasingobiorcą jest spółka partnerska, a nie jej wspólnik. Skarga kasacyjna nie podważa legalności przyjętego rozstrzygnięcia.

Organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobowiązany do wydania decyzji w terminie określonym w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego, a przekroczenie tego terminu uzasadnia wymierzenie kary pieniężnej, niezależnie od trudności organizacyjnych urzędu ani epidemii COVID-19.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że świadczenia pieniężne z tytułu wyżywienia na statku ratowniczym stanowią działania w interesie pracodawcy i nie są przychodem pracownika w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., a zatem nie podlegają opodatkowaniu.

W sprawie podatkowej T. M., Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że ocena eksploatacji statku przez przedsiębiorstwo z Norwegii oraz zastosowanie ulgi abolicyjnej wymaga ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem rzeczywistego zarządu statkiem w transporcie morskim.

Świadczenia pieniężne za wyżywienie marynarzy na statkach ratowniczych, traktowane jako warunek niezbędny pracy, nie stanowią opodatkowanego przychodu, gdyż leżą w interesie pracodawcy.

Uchwała Rady Miasta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zgodna z przepisami prawa i treścią Studium uwarunkowań, a ingerencję w prawo własności uznano za zgodną z konstytucyjną zasadą proporcjonalności oraz władztwem planistycznym gminy.

Decyzja administracyjna o odmowie udostępnienia informacji publicznej wydana na podstawie wniosku bez podpisu elektronicznego jest dotknięta nieważnością. Organ powinien wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku.

Akt planistyczny, który w sposób nadmierny i nieuzasadniony ogranicza prawa własności poprzez wykluczenie zabudowy, może naruszać zasadę proporcjonalności i przekraczać granice władztwa planistycznego gminy.

Bezczynność organu administracji publicznej w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie zostaje uchylona poprzez niewłaściwe zastosowanie przedłużenia terminu z art. 13 ust. 2 uzip bez wskazania uzasadnionych powodów bezpośrednio związanych z udostępnieniem konkretnej informacji publicznej.

Skarga kasacyjna Polskich Kolei Państwowych S.A. dotycząca odmowy nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu została oddalona, ponieważ nieruchomość w dniu 5 grudnia 1990 r. i 27 października 2000 r. była własnością Gminy, co wykluczało zastosowanie art. 34 ustawy o komercjalizacji PKP.

Brak faktycznego posiadania i użytkowania rolniczego gruntów przez wnioskodawcę w dniu 31 maja danego roku uniemożliwia przyznanie płatności w ramach systemu wsparcia zgodnie z ustawą o płatnościach.

NSA stwierdził, że przepisy krajowe oraz unijne nie nakładają obowiązku dokumentowania płatności za produkty dostarczane w ramach programu unijnego, gdy wykorzystywany jest system ryczałtowy. Organy administracyjne dopuściły się błędu, domagając się dowodów zapłaty, co naruszało cel uproszczenia procedur unijnych.

W ramach programu unijnego dopuszczalne jest korzystanie z uproszczonej metody rozliczania kosztów, co wyklucza konieczność dokumentacji kosztów nabycia produktów. Sformułowanie wymogu zapłaty za produkty w ramach rozliczeń ryczałtowych jest zbędne i nieproporcjonalne wobec celów programu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że odmowa przyznania dotacji oświatowej dla domów wczasów dziecięcych w okresach wakacji i ferii, z przyczyn ograniczonej wykładni przepisów o finansowaniu zadań oświatowych, jest bezzasadna. Domy wczasów dziecięcych są uprawnione do dotacji, jeśli prowadzą zajęcia wspierające kształcenie również poza regularnym rokiem szkolnym.

Skarga kasacyjna niezasadna; decyzja o usunięciu nieprawidłowości higienicznych nie jest bezprzedmiotowa; nakaz usunięcia pozostaje aktualny, niezależnie od upływu terminu jego realizacji.

Decyzja rejestracyjna pojazdu marki Mercedes-Benz, po dokonanych zmianach konstrukcyjnych, została unieważniona z powodu rażącego naruszenia przepisów. Brak oświadczenia producenta dyskwalifikował rejestrację jako dokonaną zgodnie z literą prawa. Wyrok sądu pierwszej instancji, potwierdzony przez Naczelny Sąd Administracyjny, był zgodny z prawem.

Decyzja o rejestracji pojazdu marki Mercedes-Benz została prawidłowo uznana za nieważną z powodu rażącego naruszenia, gdyż brakowało oświadczenia producenta, co skutkowało naruszeniem przepisów dotyczących wymogów homologacyjnych pojazdów.

Decyzja o rejestracji pojazdu marki Mercedes-Benz Sprinter została wydana z rażącym naruszeniem § 14 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, z powodu braku wymaganego oświadczenia o homologacji od producenta, co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, podtrzymując decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji rejestracyjnej pojazdu z powodu rażącego naruszenia proceduralnego poprzez brak wymaganej homologacji.

Decyzja o rejestracji pojazdu z rażącym naruszeniem prawa, poprzez brak wymaganego oświadczenia producenta potwierdzającego homologację pojazdu z modyfikacjami, skutkuje jej nieważnością zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Podstawowym obowiązkiem organu administracji publicznej jest prawidłowe ustalenie adresata decyzji o nałożeniu kary administracyjnej, co w kontekście współwłasności związanej ze spółkami cywilnymi wymaga szczególnej staranności. Naruszenie tej zasady może skutkować uchyleniem decyzji celem ponownego postępowania.

Wysokie prawdopodobieństwo powstania choroby zawodowej w postaci zespołu cieśni nadgarstka, uzasadnione zgodnie z orzeczeniami jednostek medycyny pracy, nie wymaga dalszego postępowania dowodowego dotyczącego innych przyczyn schorzenia.