Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż błędne jest stosowanie pięcioletniego okresu przedawnienia z art. 68 § 2 O.p. na podstawie opóźnionego złożenia deklaracji w 2008 roku bez późniejszych zmian wymuszających aktualizację. Organ musi przestrzegać zasad proceduralnych uwzględniając prawo podatnika do udziału w postępowaniu.

Niewłożenie karty kierowcy do tachografu stanowi niewłaściwą obsługę tego urządzenia, kwalifikując się jako ingerencja skutkująca nierejestrowaniem danych, zgodnie z lp. 6.2.1 zał. nr 3 u.t.d., uzasadniając nałożenie kary pieniężnej w tej wysokości.

Upływ okresu ważności orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego skutkuje jego wygaśnięciem z obrotu prawnego, uniemożliwiając wszczęcie postępowania o stwierdzenie jego nieważności z uwagi na brak przedmiotu postępowania.

Nieruchomość będąca częścią drogi publicznej nie może zostać objęta uwłaszczeniem na podstawie art. 200 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organy administracyjne słusznie odmówiły stwierdzenia nabycia użytkowania wieczystego przez PKP.

NSA potwierdził możliwość zastosowania art. 15zzzzzn² ustawy covidowej do terminów zawitych w postępowaniu administracyjnym w celu przywrócenia ich podczas trwania epidemii COVID-19, zabezpieczając tym samym interesy stron w postępowaniach administracyjnych.

Poprzez prawidłowe oznaczenie osoby uprawnionej jako rzeczywistej strony w postępowaniu, a wskazanie jej przedstawiciela jako ustawowego reprezentanta, jedynie techniczne pomyłki w decyzji nie uzasadniają stwierdzenia jej nieważności.

Decyzja administracyjna skierowana do osoby zmarłej jest dotknięta rażącym naruszeniem prawa, uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co uniemożliwia jej merytoryczną kontrolę przed sądami administracyjnymi.

Decyzja o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w celu przebudowy linii energetycznej jest zgodna z prawem, spełnia wymogi celu publicznego i interesu społecznego zgodnie z art. 124 ust. 1a u.g.n. oraz art. 108 k.p.a.

W toku uproszczonego postępowania legalizacyjnego, prawidłowo przeprowadzonego przez organy nadzoru budowlanego, spełniono przesłanki materialnoprawne, umożliwiające legalizację budynku gospodarczego, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej przez NSA.

Skarga kasacyjna, złożona na uchwałę oddalającą zobowiązanie do przedłożenia dokumentów legalizacyjnych w uproszczonym postępowaniu, nie wykazała naruszenia prawa materialnego ani proceduralnego, co skutkowało jej oddaleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozstrzygnięcie jest zgodne z przepisami o postępowaniu legalizacyjnym.

Skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie została oddalona, bowiem decyzja odmowna w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości była obarczona błędem prawnym dotyczącym wymogu dokumentacji roszczenia w trybie art. 95 pkt 4 u.g.n.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje stosowanie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami do przebudowy inwestycji publicznych, a nie tylko do nowych inwestycji. Skarga kasacyjna, zarzucająca błędną wykładnię prawa, zostaje oddalona z braku usprawiedliwionych podstaw.

NSA oddala skargę kasacyjną Ministra, potwierdzając, że decyzja Wojewody o komunalizacji nieruchomości była niezgodna z prawem, gdyż nie spełniała przesłanek własności państwowej w dacie komunalizacji. Potwierdza również, że decyzje specyfikujące niepodpadanie działek pod dekret reformy rolnej obalają domniemania prawne ksiąg wieczystych.

Postanowienie o wstrzymaniu decyzji opiera się na prawdopodobieństwie uchylenia decyzji. Organ nie musi dowodzić faktów, a jedynie je uprawdopodobnić, nie prowadząc merytorycznej oceny samego wznowienia postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje, że brak uzasadnionych okoliczności uprawniających do całkowitego zwolnienia z opłat za pobyt w DPS w przypadku M. P. legitimizuje oddalenie skargi kasacyjnej oraz potwierdzenie częściowego obciążenia opłatami. Proceduralne uchybienia organów nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna dotycząca zgody na budowę tymczasowego obiektu budowlanego została oddalona. Planowana budowa masztu antenowego uznana została za niezgodną z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który zakazuje nowych lokalizacji budowlanych celem ochrony krajobrazu kulturalnego.

Wątpliwości co do zgodności doręczenia decyzji w trybie art. 44 k.p.a., które wynikają z niespójności dowodów doręczenia, powinny być interpretowane na korzyść strony postępowania, nie mogąc prowadzić do zamknięcia drogi do obrony praw obywatelowi poprzez fikcję doręczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wniosek o zwolnienie z opłat za pobyt w domu pomocy społecznej musi być rozpatrzony podczas ustalania tych opłat. Zaniedbanie tego obowiązku stanowi uchybienie skutkujące uchyleniem decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że decyzja komunalizacyjna przekazująca nieruchomość gminie wydana została z rażącym naruszeniem prawa, albowiem nieruchomość ta nie stanowiła własności Skarbu Państwa w dacie relewantnej do jej komunalizacji.

Pozbawienie cudzoziemca ochrony uzupełniającej jest uzasadnione, gdy okoliczności, na podstawie których przyznano tę ochronę, uległy tak znaczącej i długotrwałej zmianie, że dalsze udzielanie ochrony nie jest wymagane.

Skarga kasacyjna na wyrok WSA w Warszawie, oddalająca skargę na decyzję komunalizacyjną, została oddalona przez NSA z uwagi na prawidłowość ustaleń co do braku własności Skarbu Państwa nad sporną nieruchomością oraz spełnienia przesłanek komunalizacji.

Działka przeznaczona na drogę dojazdową nie wyklucza zastosowania art. 134 ust. 3 u.g.n., jeśli aktualne wykorzystanie zwiększa jej wartość. Uwzględnienie błędnego przeznaczenia może prowadzić do pomniejszenia odszkodowania.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeśli współmałżonek osoby wymagającej opieki, pozostającej w związku małżeńskim, legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, co jest konieczne dla przekazania uprawnienia osobom spokrewnionym w dalszej kolejności. Brak takiego orzeczenia eliminuje możliwość przyznania świadczenia krewnym.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż decyzja o wysokości opłat za pobyt w DPS na podstawie art. 64 ustawy o pomocy społecznej leży w sferze uznania administracyjnego, co daje organom swobodę decyzji uwzględniającą ocenę faktyczną i prawną sytuacji zobligowanego.