NSA potwierdza obowiązek prokonstytucyjnej wykładni przepisów ustalających ekwiwalent za niewykorzystany urlop dla policjantów zwolnionych przed 6 listopada 2018, w kontekście wyroku TK, uznając skargę kasacyjną za niezasadną.

NSA podtrzymał, że przepis § 7 ust. 5a rozporządzenia, wyłączający prawo do podwyższenia dodatku funkcyjnego dla funkcjonariuszy z wnioskiem o zwolnienie emerytalne, jest zgodny z Konstytucją i stanowi uzasadnione ograniczenie, zapobiegające nadużyciom przy końcu służby.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż niewłaściwość organu administracyjnego do wydania decyzji o naruszeniu danych osobowych w prokuraturze stanowi przesłankę do uchylenia wyroku WSA i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania pod kątem właściwej wykładni przepisów prawnych.

Przepis art. 47933 § 1 k.p.c. nie stanowi odrębnej podstawy do odmowy dostępu do informacji publicznej w sprawach dotyczących ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa; obowiązek udostępnienia informacji zgodnie z u.d.i.p. jest niezależny od ograniczeń proceduralnych w SOKiK.

Sprawozdania końcowe z postępowania skargowego są informacjami publicznymi i ich udostępnienie nie może być ograniczone prawem do prywatności w sytuacji, gdy żądane dane osobowe są już znane wnioskodawcy.

Ekwiwalent pieniężny za urlop niewykorzystany przed 6 listopada 2018 roku należy ustalać zgodnie z przepisami sprzed tej daty, lecz bez stosowania współczynnika uznanego przez Trybunał Konstytucyjny za niekonstytucyjny, czyniąc to zgodnie z zasadami określonymi w wyroku K 7/15.

Zasady ustalania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop powinny uwzględniać okresy przed i po 6 listopada 2018 r., z różnymi podstawami prawnymi. Rozstrzygnięcie skargi kasacyjnej wymagało potwierdzenia zgodności stanowiska z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego.

Prawomocne skazanie za przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. wyłącza ponowne prowadzenie postępowania i orzekanie za zachowanie dotyczące tego samego obowiązku alimentacyjnego oraz tego samego pokrzywdzonego, jeżeli okres czynu zarzuconego w późniejszej sprawie w całości mieści się w okresie objętym wcześniejszym wyrokiem. W takiej sytuacji zachodzi przesłanka rei iudicatae z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., skutkująca

Wykonywanie przez domownika stałej pracy w gospodarstwie rolnym nie wymaga, aby praca ta była nieustanna, lecz należy uwzględnić systematyczność i gotowość świadczenia tej pracy, a organy administracyjne powinny dokładnie i obiektywnie ocenić całokształt materiału dowodowego.

Policjantowi, który wystąpił o wyrównanie ekwiwalentu pieniężnego po zwolnieniu ze służby przed 6 listopada 2018 r., przysługuje ono według zasad określonych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 2018 r., co wymaga zastosowania współczynnika 1/21, a nie niekonstytucyjnego 1/30.

Art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej w związku z art. 115a ustawy o Policji nie stanowi przeszkody dla zastosowania zasad ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop w brzmieniu sprzed 6 listopada 2018 roku.

Art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie wyklucza art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu nadanym po 1 października 2020 r. przed 6 listopada 2018 r., co nie koliduje z zasadami ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. Skarga kasacyjna oddalona.

Dolną granicę stawki dziennej grzywny za przestępstwo skarbowe, określoną w art. 23 § 3 k.k.s., ustala się według minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w czasie popełnienia czynu. Orzeczenie stawki niższej niż jedna trzydziesta tego wynagrodzenia stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, uzasadniające uchylenie rozstrzygnięcia o karze.

Skutku wywłaszczenia nie można domniemywać; przeznaczenie działki jako "jezdnia dróg kołowych" nie odpowiada jej ujęciu jako ulicy w rozumieniu art. 10 ust. 5 uggwn; wpis do księgi wieczystej jest wiążący dla organów, a praw do nieruchomości nie można ustalać w oparciu o domniemania.

Przesłanką interwencyjnego odebrania zwierząt z art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt jest nie tylko bezpośrednie zagrożenie ich życia, lecz także stan potencjalnie zagrażający zdrowiu, co wymaga natychmiastowych działań zabezpieczających.

Kara ograniczenia wolności wymierzona na podstawie art. 20–21 k.w., także gdy jej zastosowanie nastąpiło w następstwie kontrawencjonalizacji kary orzeczonej pierwotnie za przestępstwo, nie jest karą tego samego rodzaju co kara ograniczenia wolności z art. 34–35 k.k. Nie może zatem zostać połączona z tą ostatnią w wyroku łącznym na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k.

Śmierć oskarżonego zaistniała przed prawomocnym zakończeniem postępowania stanowi przesłankę z art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k., nakazującą umorzenie procesu. Wydanie przez sąd odwoławczy wyroku po śmierci oskarżonego, także przy braku wiedzy o tym fakcie, wypełnia bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. i wymaga uchylenia orzeczeń nieprawomocnie kończących sprawę.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że renta wyrównawcza nie jest wyłączona z definicji dochodu w art. 8 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej, co uzasadnia jej uwzględnienie przy określaniu kryterium dochodowego, decydującego o prawie do zasiłku.

Zmiana technicznych elementów decyzji administracyjnej, takich jak numer rachunku bankowego, nie wpływa na jej trwałość ani zasadność. Wygaśnięcie decyzji może być uznane za sprzeczne z interesem społecznym.

Wnuczce osoby wymagającej opieki nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, gdy istnieją bliżsi krewni (dzieci), którzy nie spełniają przesłanek wykluczających ich z roli opiekuna, zgodnie z art. 17 ust. 1 i 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania następuje na gruncie obowiązujących przepisów k.p.a. i nie zależy od uznania organu odwoławczego. Powtórne doręczenie decyzji ma jedynie charakter informacyjny i nie otwiera ponownie terminu do wniesienia odwołania.

Prawo do rekompensaty za nieruchomości pozostawione poza granicami Polski przysługuje także tym, którzy nabyli własność po 1 września 1939 r., jeśli spełniają ustawowe przesłanki. NSA potwierdził zasadność wykładni umożliwiającej szerszą interpretację uprawnień do rekompensaty.

Skarga kasacyjna przeciwko decyzji o nałożeniu obowiązku realizacji robót naprawczych w związku z samowolą budowlaną oddalona. Roboty winny być rozpatrywane jako całość ze względu na ich powiązania funkcjonalne i techniczne, uznając za słuszne zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że umorzenie postępowania dotyczącego robót budowlanych w części jest niedopuszczalne, gdy całość robót jest funkcjonalnie i technicznie powiązana, naruszając zasadę dwuinstancyjności.