Przelew na rzecz poprzedniego właściciela lokalu tytułem nadpłaty za wodę nie stanowi wydatku w rozumieniu art. 6 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i nie uzasadnia wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie nowej okoliczności faktycznej.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok oraz przekazuje sprawę WSA do ponownego rozpoznania, nakazując zbadanie, czy złożono wniosek o wznowienie postępowania z zachowaniem terminu wynikającego z art. 148 k.p.a., oraz analizę zasadności zastosowania przyczyn wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uchylenie decyzji administracyjnej w sposób nieprawomocny nie prowadzi do umorzenia powiązanego z nią postępowania egzekucyjnego, a jedynie wstrzymuje jego wykonywanie do czasu prawomocności rozstrzygnięcia.

Dla stwierdzenia nabycia nieruchomości zajętej pod drogę publiczną z mocy prawa konieczne jest, aby droga była formalnie zaliczona do kategorii publicznych przed datą graniczną. Brak spełnienia tego warunku wyklucza użycie art. 73 ustawy z 1998 r.

W przypadku złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne przed 1 stycznia 2024 r., ocena prawa do świadczenia winna się odbywać według przepisów obowiązujących do 31 grudnia 2023 r., jeżeli w dniu złożenia wniosku o orzeczenie o niepełnosprawności spełnione były wymagane przesłanki.

NSA orzekł o uchyleniu wyroku WSA i zwrocie sprawy do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność oceny legalności decyzji Wojewody z uwzględnieniem przywrócenia terminu zgodnie z art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19.

Dla uznania nieruchomości za zajętą pod drogę publiczną i nabycia jej z mocy prawa zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r., wymagana jest formalna uchwała o zaliczeniu do kategorii dróg publicznych przed 1 stycznia 1999 r. Samo faktyczne korzystanie nie wystarcza.

Nabycie nieruchomości z mocy prawa, zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej z 13 października 1998 r., wymaga, aby droga była zaliczona do kategorii dróg publicznych zgodnie z przepisami obowiązującymi na dzień 31 grudnia 1998 r.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż decyzja organu odwoławczego nie może być wydana na niekorzyść strony bez dostatecznego wykazania rażącego naruszenia prawa, które usprawiedliwiałoby odstępstwo od zakazu reformationis in peius wynikającego z art. 139 k.p.a.

Ocena instrumentalnego charakteru wszczęcia postępowania karnoskarbowego mieści się w granicach sądowej kontroli legalności decyzji podatkowej. WSA powinien ocenić wszystkie dowody i argumenty przedstawione przez organ podatkowy w tej sprawie bez domagania się dodatkowych materiałów."

Art. 234 ustawy Prawo wodne nie może być stosowany wyprzedzająco i prewencyjnie. Ustalony musi być związek przyczynowo-skutkowy między zmianą stosunków wodnych a rzeczywistą szkodą.

Zastosowanie nieprzewidzianej metody oszacowania w sprawach o wartości znaków towarowych między podmiotami powiązanymi, w przypadku braku możliwości zastosowania metod wymienionych w prawie podatkowym sprzed 2019 r., narusza przepisy prawa, uzasadnia uchylenie decyzji administracyjnych.

Skarga kasacyjna R. K. dotycząca postanowienia Prezesa Zarządu PFRON i egzekucji administracyjnej została oddalona, gdyż nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, a działania egzekucyjne były zgodne z prawem.

Czynsz dzierżawny spółki, ustalony na warunkach rynkowych, nie stanowi ukrytego zysku podlegającego opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek, co uprawnia uchylenie interpretacji indywidualnej DKIS jako błędnej.

Skarga kasacyjna została oddalona, gdyż przesłanki z art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej dla nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa z mocy prawa nie zostały spełnione; droga musi być formalnie zaliczona do kategorii dróg publicznych przed 1 stycznia 1999 roku.

Uchwała Rady Miasta Poznania naruszająca zasadę proporcjonalności poprzez ustanowienie całkowitego zakazu zabudowy na działce objętej planem miejscowym stanowi przekroczenie władztwa planistycznego gminy, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności.

Podmiot prowadzący działalność gospodarczą legitymuje się interesem prawnym do zaskarżenia decyzji administracyjnej, jeżeli ta ogranicza jego prawo do korzystania z dróg publicznych, istotnym ograniczeniem jego działalności.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż brak zwolnienia towaru do obrotu nie dowodził bezczynności, gdyż organy celne podejmowały niezbędne działania weryfikacyjne, wynikające z obowiązujących przepisów o sankcjach i ograniczeniach unijnych, w rozsądnym terminie oraz zgodnie z przepisami.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając oceny organu podatkowego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za zgodne z prawem, a zarzuty skargi za niezasadne, zwłaszcza odnośnie do oceny materiału dowodowego i jego wpływu na ustalenie stanu podatkowego.

Organ administracji publicznej, odmawiając udostępnienia informacji publicznej na podstawie twierdzenia o nadużyciu prawa, musi wydać decyzję administracyjną. Bezczynność w tym zakresie uzasadnia stwierdzenie rażącego naruszenia prawa.

Nie spełnienie przesłanek przewidzianych w art. 92b ust. 1 u.t.d. przez przewoźnika, w tym brak wykazania stosowania skutecznej organizacji pracy, uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców.

NSA stwierdza, że wpis na listę sankcyjną wymaga udokumentowanych dowodów powiązać podmioty bezpośrednio z działaniami wspierającymi agresję; przypuszczenia nie stanowią wystarczającej podstawy prawnej do umieszczenia na liście.

Umorzenie zaległości podatkowych na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wymaga wykazania istotnego i wyjątkowego interesu podatnika. Umorzenie nie może powszechnie zwalniać z obowiązków podatkowych, zasada ta znajduje szczególne zastosowanie w postępowaniach upadłościowych.

Zarządzenie pokontrolne z 6 grudnia 2022 r. nr WI.7023.1.314.2021.MG Podlaskiego WIOŚ pozostaje zgodne z prawem, gdyż spełnia wymogi ochrony środowiska w zakresie przestrzegania maksymalnej pojemności technologicznej składowiska i nie przekracza uprawnień kontrolnych organu.