Decyzja organu administracyjnego o uchyleniu decyzji niższego organu i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania w trybie art. 138 § 2 K.p.a. jest zgodna z prawem w świetle niedostatecznie zgromadzonego materiału dowodowego wymagającego uzupełnienia, bez uszczerbku dla zasady dwuinstancyjności.

Jeżeli istnieje wybudowana sieć kanalizacyjna oraz brak przydomowej oczyszczalni, właściciel zobowiązany jest do przyłączenia nieruchomości do sieci, o ile istnieją realne i techniczne możliwości jego wykonania. Obowiązku tego nie niweczy brak środków finansowych właściciela.

Uznanie przez NSA, że wojewoda nieprawidłowo uzgodnił rozporządzenie w sprawie strefy ochronnej wód, co uzasadnia utrzymanie w mocy orzeczenia WSA o nieważności tego aktu z uwagi na niezgodność z formalnymi wymogami prawnymi.

NSA orzekł, iż zmiana decyzji ostatecznej z 2017 roku w trybie art. 155 k.p.a. nie jest możliwa, gdyż zakres posiadanych przez stronę uprawnień budowlanych wynika z obowiązujących przepisów, które nie zezwalają na ich rozszerzenie. Decyzja taka nie mieści się w ramach istniejącego porządku prawnego.

Brak uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd drogą krajową uzasadnia nałożenie kary pieniężnej na użytkownika, który zaniedbał swoje obowiązki rejestracyjne dotyczące urządzenia viaBox, co nie jest usprawiedliwione kwestionowaniem prawidłowości działania systemu poboru opłat.

Zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodów wymaga przedstawienia przez podatnika dowodów pozwalających zweryfikować, że wydatek został rzeczywiście poniesiony oraz pozostawał w związku z osiągnięciem przychodu albo zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła. Sama faktura, która nie odzwierciedla rzeczywistej transakcji, nie jest wystarczająca do rozpoznania kosztu podatkowego.

Zasady postępowania administracyjnego w zakresie zezwoleń na pobyt nie mogą działać ze skutkiem zawieszającym po zakończeniu obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy, co oznacza, że organ przekraczający termin rozpoznawania wniosku pozostaje w bezczynności.

Podmiot, wykonujący zarówno przewóz drogowy, jak i inne czynności związane z przewozem, odpowiada według zasad przewidzianych w art. 92a ust. 5 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym, co umożliwia ograniczenie kary do 40 000 zł.

W przypadku stwierdzenia wykorzystania środków unijnych z naruszeniem procedur, organ administracji ma prawo do wezwania beneficjenta do zwrotu środków, a sąd administracyjny uprawniony jest do utrzymania takiej decyzji, jeżeli naruszenia są zgodnie z prawem potwierdzone.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, uznał, że prawidłowa wykładnia art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych potwierdza bezpośredni związek przyczynowy między rezygnacją z pracy a sprawowaniem koniecznej opieki nad osobą niepełnosprawną.

Obiekt budowlany posadowiony bez wymaganej prawem zgody oraz znajdujący się na terenie niedopuszczalnym do zabudowy podlega przymusowej rozbiórce, niezależnie od możliwości prowadzenia uproszczonego postępowania legalizacyjnego, jeżeli decyzja o nakazie rozbiórki została wydana przed wprowadzeniem nowych przepisów.

Skarżąca nie spełniła wszystkich przesłanek wymaganych do nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przed dniem 1 stycznia 2024 r., stąd Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując orzeczenie Sądu I instancji i decyzję administracyjną.

Zgłoszone w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące przedawnienia oraz błędnej wykładni przepisów prawa krajowego i unijnego nie mogły być merytorycznie ocenione w postępowaniu egzekucyjnym, gdyż nie mogą zastępować środków dostępnych w odrębnych postępowaniach dotyczących decyzji głównej. Skarga kasacyjna została oddalona.

Udział pięciu uczestników w projekcie społecznym jest kwalifikowalny, mimo braku 90-dniowej przerwy pomiędzy projektami; niedopuszczalne jest uznawanie wydatków za niekwalifikowalne tylko z tego powodu. Braków dowodowych lub proceduralnych nie zidentyfikowano.

Z uwagi na brak przesłanek uprawdopodabniających uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania, decyzja Wójta Gminy o warunkach zabudowy z dnia 18 lipca 2022 r. nie zostanie wstrzymana, zgodnie z art. 152 § 1 k.p.a.

NSA orzekł, że uchwała Rady Gminy Karsin w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie naruszała interesu prawnego skarżących, granic władztwa planistycznego, ani obowiązujących przepisów prawa planowania przestrzennego. Oddalono skargę kasacyjną jako bezzasadną.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja określająca kwotę zwrotu funduszy unijnych wobec Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Wieluniu opiera się na prawidłowej wykładni przepisów, a powstałe nieprawidłowości spełniają przesłanki potencjalnego szkodliwego wpływu na budżet UE.

Skarga kasacyjna na decyzję Wojewody Podkarpackiego w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość zastosowania przepisów przez Sąd I instancji i brak skutecznych zarzutów kasacyjnych.

Oddalając skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że planowana eksploatacja kopalin narusza przeznaczenie nieruchomości wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzasadniając tym samym odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Postępowanie administracyjne w sprawie nakazania usunięcia odpadów może zostać wszczęte wyłącznie z urzędu, a brak strony legitymowanej materialnie wyklucza możliwość wszczęcia go na wniosek. Właściciel sąsiedniej działki nie wykazał interesu prawnego, co zasadnie skutkowało odmową.

NSA stwierdza, iż kontrola podatkowa wszczęta wobec skarżącego została przeprowadzona prawidłowo, a organy zastosowały odpowiednie przepisy proceduralne, pozbawiając zasadności argumenty dotyczące niedopełnienia obowiązku doręczenia upoważnienia do kontroli podst. art. 284 § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej.

Załadowca ponosi odpowiedzialność administracyjną za przejazd pojazdem nienormatywnym, jeżeli nie zweryfikował prawidłowo parametrów ładunku, co świadczy o godzeniu się na powstanie naruszenia określonego w art. 140aa Prawa o ruchu drogowym.

W sprawach naruszeń przepisów transportowych, zastosowanie ma art. 92c ust. 1 utd, specyficzne wyłączne przesłanki zwalniające z odpowiedzialności administracyjnej, do egzoneracji niezbędne jest wykazanie okoliczności wyjątkowych. Decyzja o utrzymaniu kary administracyjnej uzasadniona brakiem staranności przewoźnika.

Zgodność krajowych przepisów o zawieszeniu wydawania świadectw kierowców z prawem unijnym potwierdza prawo organów do nakładania sankcji przy poważnych naruszeniach, w tym za podanie nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy.