Decyzja administracyjna wydana przez pracownika organu bez prawidłowego upoważnienia stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące jej nieważnością. Tylko organ administracyjny może udzielić takiego upoważnienia.

Przymiotu strony w postępowaniach administracyjnych, dotyczących pozwolenia na budowę, nie da się ustalić jedynie na podstawie oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie; wymagany jest indywidualny, odrębny interes prawny, zgodny z definicją obszaru oddziaływania według przepisów prawa budowlanego.

Doręczenie zastępcze na adres działalności prowadzonej działalności przez osobę fizyczną nie jest skuteczne, jeśli nie została wskazana jako adres do doręczeń, a osoba odbierająca korespondencję nie była upoważniona do odbioru w imieniu adresata.

Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 25 marca 2026 r., oddalił skargę kasacyjną Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, uznając, że przepisy o kategoriach przedsiębiorców należy stosować zgodnie z definicjami zawartymi w Prawie przedsiębiorców, bez ich rozszerzającej wykładni w ramach kontroli ubezpieczeniowej.

Zgodne z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej wszczęcie postępowania karnego przez organy ścigania skutkuje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, negującym jego przedawnienie z końcem 2018 roku.

Nieprawidłowości w realizacji projektu oraz naruszenie umowy o dofinansowanie uzasadniały żądanie zwrotu środków unijnych przez beneficjenta. Umowa i przepisy u.f.p. regulują obowiązek zwrotu przy stwierdzeniu wykorzystania środków niezgodnie z przeznaczeniem.

Podmioty niewyspecjalizowane w branży spożywczej nie mają prawa samodzielnie przekwalifikowywać produktów spożywczych na produkty pochodzenia zwierzęcego kategorii 3. Brak odpowiednich dokumentów handlowych uzasadnia nałożenie kary administracyjnej.

Wnioski z orzeczenia wskazują, iż Wojewódzki Inspektor nie miał obowiązku reformacyjnego orzeczenia w zakresie wznowienia postępowania powiatowego, z uwagi na właściwość organu w postępowaniu wznowieniowym określoną w art. 150 § 1 K.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak jest podstaw do uchylenia wyroków niższych instancji, które prawidłowo uznały, iż działania na sąsiedniej działce nie wpłynęły negatywnie na stosunki wodne i nie doprowadziły do szkód na działce skarżącego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Opinia biegłego jest istotnym dowodem w postępowaniu dotyczącym zmiany stanu wody na gruncie, lecz podlega ocenie organu administracyjnego pod kątem spójności i zgodności z innymi dowodami. Art. 234 ust. 3 Prawa wodnego przewiduje procedurę nakładania obowiązków zapobiegających szkodom, którą należy stosować zgodnie z zasadą lex retro non agit.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że kara pieniężna za nieuiszczenie opłaty elektronicznej została nałożona zgodnie z prawem, a skarga kasacyjna G.D., zarzucająca naruszenia proceduralne, nie wykazała istotności tych naruszeń dla postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że brak osoby upoważnionej do reprezentacji oraz brak zgody organu na przeprowadzenie kontroli zdalnej skutkuje niepoddaniem się kontroli. W związku z tym, nałożenie kary pieniężnej za uniemożliwienie kontroli było zasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przewoźnik jest odpowiedzialny za stan techniczny pojazdu, a posiadanie aktualnego badania technicznego nie zwalnia z obowiązku kontroli przed każdym przewozem. Usterki znane kierowcy eliminują możliwość wyłączenia odpowiedzialności na zasadzie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.

NSA uchyla wyrok WSA z uwagi na istotne uchybienia proceduralne, niewystarczającą analizę dowodów i nierozpoznanie istoty sprawy dotyczącej odpowiedzialności zarządzającego transportem drogowym za skrócenie odpoczynków dobowych kierowców. Sprawa przekazana do ponownego rozpoznania.

W przypadku braku formalnych dokumentów potwierdzających przysługiwanie prawa zarządu, mienie będące w użytkowaniu PKP z dniem 27 maja 1990 r. podlega komunalizacji, co uzasadnia stwierdzenie nabycia przez właściwą gminę prawa własności takiej nieruchomości z mocy prawa.

Oddalenie skargi kasacyjnej z powodu prowadzenia gospodarstwa rolnego przez wnioskodawczynię jako negatywnej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17b ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Skarga kasacyjna jest niezasadna, a wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uznający naruszenie zasad konkurencyjności przez E. Sp. z o.o. w zakresie zamówień finansowanych z funduszy unijnych, pozostaje w mocy. Na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę.

Uzasadnione jest stwierdzenie bezczynności organu administracyjnego, gdyż wygaśnięcie norm zawartych w art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy niweluje zawieszenie terminów proceduralnych dla cudzoziemców, uzasadniając tym samym obowiązek załatwienia sprawy w przewidzianym terminie.

Procedura dopuszczenia do obrotu towaru sprowadzonego z Chin nie uzasadnia zwrotu uiszczonego cła na zasadzie słuszności, w przypadku gdy nie wykazano, że przedsiębiorstwo znajduje się w wyjątkowej sytuacji w porównaniu z innymi podmiotami, mimo zaistnienia konfliktu zbrojnego.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego wymaga, aby faktura dokumentowała rzeczywiście dokonaną czynność opodatkowaną oraz wskazywała podmiot, który faktycznie dokonał dostawy towaru lub wykonał usługę.

Wyrok Sądu Najwyższego podkreśla, że wymierzenie kary sprzecznej z treścią przepisu prawnego stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, uzasadniające uchylenie wyroku nakazowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Brak konieczności dołączenia do wniosku o pozwolenie wodnoprawne decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdy nie jest wykazane oddziaływanie na Natura 2000. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak uzasadnionych podstaw prawnych.

Decyzja organów administracyjnych o nałożeniu podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska ma charakter deklaratoryjny i nie podlega przedawnieniu według zasad określonych w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, lecz art. 70 § 1 tejże. Skarga kasacyjna bez zasadności, utrzymane decyzje administracyjne w mocy.

Tylko podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze są uprawnione do przekwalifikowania produktów spożywczych na produkty uboczne nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi zgodnie z rozporządzeniem nr 1069/2009. Inne podmioty nie posiadają takiego uprawnienia.