Sąd uznał, że decyzja Prezesa NFZ była prawidłowa w zakresie odmowy uwzględnienia odwołania dotyczącego wyboru ofert na świadczenie opieki zdrowotnej. Ocena oferty miała być dokonana w oparciu o dane zawarte w ofercie, bez zmian po złożeniu wniosku.

Odmawiając umorzenia zadłużenia z tytułu składek, organ ZUS działał zgodnie z przepisami prawa. Skarżący nie udowodnił przesłanek do umorzenia określonych prawem, a kontrola sądowa potwierdziła prawidłowość ustaleń faktycznych organu.

NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że przy umorzeniu należności publicznoprawnych należy dokładnie rozważyć zarówno ważny interes zobowiązanego, jak i interes publiczny, z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności faktycznych, takich jak stan psychiczny zobowiązanego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że nie wykazano skutecznych podstaw w postaci naruszenia przepisów prawa materialnego ani proceduralnego, potwierdzając prawidłowość wcześniejszych orzeczeń.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie odmówił wszczęcia postępowania, wobec braku nowych okoliczności w rozumieniu art. 61a §1 k.p.a., co czyniło wniosek R. C. bezzasadnym.

Doręczenie uchwały wojewodzie w celu jej ogłoszenia należy uważać za spełnienie obowiązku doręczenia dla celów nadzoru, od tej daty biegnie termin na wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego. Rozstrzygnięcie wydane po 30 dniach jest prawnie nieważne.

NSA oddalił skargę kasacyjną wobec braku usprawiedliwionych podstaw, uznając prawidłowość wyroku WSA; spółka nie wykazała przeważającej działalności gastronomicznej uprawniającej do zwolnienia ze składek.

Decyzja organu o odmowie umorzenia należności z tytułu składek, oparta na posiadaniu przez skarżącego nieruchomości, bez uwzględnienia wpływu przewlekłej choroby na sytuację życiową, narusza zasadę wyważenia interesów i jest sprzeczna z celem art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że decyzja administracyjna przyznająca świadczenie pielęgnacyjne nie może być ograniczona czasowo w przypadku orzeczenia o stałej niepełnosprawności, uznając takowe ograniczenie za bezpodstawne wobec braku zaskarżenia całego wzorca prawnego oceny decyzji.

Poprzez prawidłowe oznaczenie osoby uprawnionej jako rzeczywistej strony w postępowaniu, a wskazanie jej przedstawiciela jako ustawowego reprezentanta, jedynie techniczne pomyłki w decyzji nie uzasadniają stwierdzenia jej nieważności.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie pobierającej równocześnie rentę socjalną, zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zmiana przepisów od 2024 r. nie miała wpływu na ocenę stanu prawnego przed tą datą.

Decyzję administracyjną odmawiającą umorzenia należności z tytułu zaległych składek należy uchylić, jeśli nie uwzględnia wszystkich istotnych okoliczności, takich jak przedawnienie należności, i nie opiera się na pełnej analizie dowodowej, co narusza przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy wyrok WSA oddalający skargę na decyzję ZUS, wskazując, że brak wykazania przesłanek całkowitej nieściągalności i trudnej sytuacji materialnej wyklucza umorzenie składek. NSA stwierdził prawidłową ocenę dowodową i stosowanie prawa przez ZUS.

Na podstawie art. 188 p.p.s.a., NSA uchylił wyrok WSA oraz zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że art. 37at ust. 8 u.p.f. nie znajduje zastosowania poza postępowaniami kontrolnymi, co eliminuje podstawy do nałożenia kary pieniężnej.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeśli osoba wymagająca opieki jest w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r.). Zaskarżenie przepisu do NSA z powołaniem się na konstytucyjne zasady równości zostało uznane za nieuzasadnione.

Organy administracji są obowiązane uwzględnić wszelkie dostępne dowody dla ustalenia rzeczywistego źródła ogrzewania, nie ograniczając się wyłącznie do danych zgłoszonych w Centralnej Ewidencji Emisyjności Budynków na dzień 11 sierpnia 2022 r.

Dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym wymaga spełnienia przesłanki interesu społecznego, której nie spełnia wyłącznie cel statutowy organizacji ani ogólne twierdzenia o naruszeniach przepisów. Brak podstaw do wszczynania postępowań administracyjnych destabilizujących rynek farmaceutyczny.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeśli istnieje związek przyczynowy między rezygnacją z pracy a opieką nad niepełnosprawnym; nie można uzależniać go od dostępności pomocy innych zobowiązanych do alimentacji.

Prokurenci nie podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 35a ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej w brzmieniu sprzed 1 lipca 2022 r., ponieważ nie są osobami powołanymi do pełnienia funkcji na mocy aktu powołania.

Decyzja odmowy umorzenia zaległości składkowych przez ZUS, nawet w obliczu trudnej sytuacji materialnej strony, nie narusza przepisów, gdy organ zachowuje prawo wyboru treści rozstrzygnięcia, a ciężar dowodu leży po stronie wnioskodawcy.

Prokurenci nie podlegali obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 35a u.ś.o. w brzmieniu przed nowelizacją z 1 lipca 2022 r., gdyż regulacja ta nie obejmowała prokurentów jako osób powołanych do pełnienia funkcji na mocy aktu powołania.

Status formalny wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, stwierdzony wpisem do KRS, rodzi obowiązek podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba prowadząca działalność pozarolniczą, niezależnie od faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 35a ustawy o świadczeniach w brzmieniu przed 1 lipca 2022 r., prokurent nie podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba powołana na mocy aktu powołania, co potwierdza nowelizacja rozszerzająca ten obowiązek na prokurentów.

Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego kluczowe jest istnienie ścisłego związku pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a faktycznym zakresem opieki nad osobą niepełnosprawną. Fakt posiadania orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności i potrzeba stałej opieki musi być uwzględniana przez organy przy rozpatrywaniu wniosków.