Skarga kasacyjna, jako niezadana, zostaje oddalona; brak naruszenia przepisów postępowania oraz niewystarczające uzasadnienie zarzutów uniemożliwia zmianę wyroku sądu I instancji.

Skarga kasacyjna dotycząca odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował prawo, a podnoszone zarzuty proceduralne nie miały wpływu na istotę sprawy.

Decyzja odmawiająca umorzenia opłaty za parkowanie musi być poprzedzona wnikliwym rozważeniem całości materiału dowodowego oraz uwzględniać szczególne okoliczności strony, zwłaszcza dotyczące wieku i stanu zdrowia, a wszelkie zaniedbania w tym zakresie skutkują wadliwością decyzji.

Okręgowa Rada Lekarska w Warszawie, pozostawiając wniosek I. S. bez rozpoznania, dopuściła się bezczynności. Ograniczenie to nie wynikało z rażącego naruszenia prawa, lecz z błędnej jego interpretacji. Organ zobowiązany jest do rozpoznania wniosku w terminie 30 dni.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wykładnia zastosowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny była prawidłowa a ustalenia faktyczne nie mogły być skutecznie podważone w kasacji.

Sąd administracyjny nie może odrzucić skargi z powodu niewłaściwości, jeżeli sąd powszechny uznał się za niewłaściwy, co zgodnie z art. 58 § 4 p.p.s.a. obliguje do rozpatrzenia sprawy przez sąd administracyjny.

W sprawie ze skargi kasacyjnej NSA oddalił skargę, podtrzymując stanowisko, że czynności procesowe, które nie wpływają na końcowe rozstrzygnięcie, nie powodują konieczności wyłączenia pracownika organu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że nie wykazano skutecznych podstaw w postaci naruszenia przepisów prawa materialnego ani proceduralnego, potwierdzając prawidłowość wcześniejszych orzeczeń.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nowe orzeczenie o niepełnosprawności syna było istotną zmianą, wymagającą poinformowania organu. Uznanie świadczenia pielęgnacyjnego za nienależne było uzasadnione w świetle art. 30 u.ś.r. Skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego była skuteczna.

Wydanie nowego orzeczenia o niepełnosprawności skutkuje uznaniem pobrania zasiłku pielęgnacyjnego za nienależne, jeśli świadczeniobiorca nie poinformował organu, zgodnie z art. 25 i 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r.

Dodatek do zasiłku rodzinnego przyznany na podstawie decyzji z dnia 9 kwietnia 2024 r., jest świadczeniem nienależnie pobranym w okresie od 1 sierpnia 2024 r. do 30 września 2024 r., jeżeli nowy dokument potwierdzający niepełnosprawność został uznany za ostateczny, a świadczeniobiorca nie poinformował o tym właściwego organu.

Brak orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności współmałżonka osoby wymagającej opieki na dzień decyzji administracyjnej wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie zobowiązanej do alimentacji w dalszej kolejności (wyrok NSA z 2026 r.).

Skarga kasacyjna Z.G. dotycząca umorzenia zaległości abonamentowych oddalona, brak wskazania naruszeń w wyroku sądu pierwszej instancji; nieudowodnienie przesłanek ulgi przez skarżącego.

NSA orzekł, że dla ustalenia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego decydujący jest wpis w ewidencji działalności gospodarczej, który tworzy domniemanie faktycznego prowadzenia działalności, oraz że przedawnienie należności z tytułu składek nie wpływa na ten obowiązek.

W sprawach dotyczących świadczenia pielęgnacyjnego, termin trzymiesięczny na złożenie wniosku przewidziany w art. 63 ust. 3 ustawy o świadczeniu wspierającym należy liczyć od dnia stwierdzenia prawomocności orzeczenia o niepełnosprawności przez sąd powszechny.

Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego kluczowe jest wykazanie związku pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki. Obowiązki alimentacyjne rodzeństwa nie mogą stanowić samoistnej podstawy do odmowy przyznania świadczenia.

Przeprowadzenie wywiadu środowiskowego wyłącznie z osobą wymagającą opieki, bez udziału opiekuna, nie spełnia wymogów proceduralnych pełnej oceny zakresu opieki, co może stanowić podstawę do uchylenia decyzji administracyjnych oraz wyroku sądowego.

Oddalenie skargi kasacyjnej M.T. w zakresie stwierdzenia, iż bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku nie stanowiła rażącego naruszenia prawa. Bezczynność nie była celowa ani intencjonalna, a niewłaściwe załatwienie administracyjne nie oznaczało oczywistego naruszenia prawa.

Podjęcie pracy przez osobę niepełnosprawną w pełnym wymiarze godzin świadczy o zakresie jej samodzielności, który nie uzasadnia przyznania świadczenia pielęgnacyjnego opiekunowi. Zmiany okoliczności uzasadniają uchylenie decyzji przyznającej świadczenie.

Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie o świadczenie pielęgnacyjne; brak orzeczenia o niepełnosprawności rodziców osoby wymagającej opieki wyklucza przyznanie świadczenia osobom dalszym, mimo faktycznej rezygnacji z pracy opiekuna z dalszej kolejności.

W przypadku złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne przed 1 stycznia 2024 r., ocena prawa do świadczenia winna się odbywać według przepisów obowiązujących do 31 grudnia 2023 r., jeżeli w dniu złożenia wniosku o orzeczenie o niepełnosprawności spełnione były wymagane przesłanki.

Świadczenie pielęgnacyjne, zgodnie z art. 17 u.ś.r., może być przyznane jedynie w przypadku legitymowania się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, co uniemożliwia przyznanie świadczenia w analizowanej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie odmówił wszczęcia postępowania, wobec braku nowych okoliczności w rozumieniu art. 61a §1 k.p.a., co czyniło wniosek R. C. bezzasadnym.

Decyzja organu administracyjnego w sprawie odmowy umorzenia należności narusza zasady uznania administracyjnego poprzez nieuzasadnione preferowanie interesu publicznego nad indywidualnym, co uzasadnia uchylenie decyzji ze względu na jej nielegalność.