Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstaje od daty złożenia wniosku o ustalenie niepełnosprawności, a nie od daty złożenia wniosku o samo świadczenie, co obliguje do stosowania przepisów sprzed nowelizacji, jeśli wniosek o orzeczenie niepełnosprawności złożono przed zmianą przepisów.

Sąd administracyjny uznał, że sprostowanie błędów pisarskich w decyzji KNF, dokonane na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., jest dopuszczalne, o ile nie wpływa na zmianę merytoryczną treści rozstrzygnięcia.

Sąd oddala skargę kasacyjną P. S.A. uznając, że decyzja Komisji Nadzoru Finansowego o nałożeniu kary pieniężnej za nieterminową wypłatę odszkodowań była zasadna i zgodna z obowiązującymi przepisami ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych.

Decyzja Ministra Zdrowia o przyznaniu warunkowego prawa wykonywania zawodu lekarza przed zniesieniem podmiotów covidowych utrzymuje swoją skuteczność i wymaga rozpatrzenia przez izby lekarskie. Odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego z powodu bezprzedmiotowości jest nieuzasadniona.

Przedmiotem umowy o świadczenie usług jest wykonywanie czynności, które nie prowadzą do powstania autonomicznego rezultatu; w takich przypadkach, umowy podlegają przepisom o zleceniu, co skutkuje objęciem wykonawcy umowy obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego.

Zasądza się uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz decyzji ZUS o odmowie umorzenia składek z powodu błędnej oceny przesłanek całkowitej nieściągalności, co prowadzi do konieczności ich ponownego rozpatrzenia.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje w przypadku jednoczesnego posiadania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Wyrażone oświadczenie rezygnacji ze świadczenia konkurencyjnego musi skutkować wyeliminowaniem odpowiedniej decyzji z obrotu prawnego.

Decyzja administracyjna organu odwoławczego umarzająca postępowanie z powodu domniemanej bezprzedmiotowości jest nierzeczywista, gdy zgoda Ministerstwa wcześniej przyznana jest wciąż obowiązująca. Postępowanie powinno być rozpatrzone merytorycznie, a nie umarzane formalnie.

Prokurenci spółki z o.o. nie podlegali obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 35a ustawy o świadczeniach w brzmieniu z początku 2022 r., gdyż nie obejmowało ono prokurentów jako osoby "powołane" do pełnienia funkcji.

Umowa o wykonanie tłumaczenia, która nie konkretyzuje indywidualnego, trwałego rezultatu, stanowi umowę o świadczenie usług podlegającą ubezpieczeniu zdrowotnemu, a nie umowę o dzieło. NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając stanowisko Sądu I instancji i organu administracji o właściwej kwalifikacji prawnej umowy.

Naczelny Sąd Administracyjny, w granicach skargi kasacyjnej, uznał za prawidłowe uchylenie przez Sąd I instancji decyzji organów administracyjnych, wskazując, że istnienie rodzeństwa nie stanowi samoistnej przesłanki odmowy świadczenia pielęgnacyjnego.

Umowa zawarta przez C. S.A. była umową o świadczenie usług, a nie umową o dzieło, co skutkowało obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego dla podmiotu realizującego umowę. Wyrok NSA potwierdził zgodność z prawem decyzji Prezesa NFZ oraz odrzucił argumentację o błędnej kwalifikacji prawnej umowy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że odsetki od składek mogą być umarzane na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zadłużenie dotyczy składek finansowanych przez ubezpieczonych niebędących płatnikami składek, gdyż te są wyłączone z umorzenia przez art. 30 u.s.u.s.

Umowa zawarta przez płatnika z ubezpieczoną, mająca na celu przygotowanie choreografii, nie stanowiła umowy o dzieło; była umową o świadczenie usług, co uzasadnia nałożenie obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego na ubezpieczoną w spornym okresie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną spółki M. Sp. z o.o., uznając za prawidłowe rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w kwestii odmowy przez organ umorzenia należności składkowych. Sąd stwierdził brak przesłanek całkowitej nieściągalności zgodnych z art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s.

Umowa zawarta między C. S.A. a wykonawcą układu choreograficznego kwalifikuje się jako umowa o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu. W konsekwencji, uczestnik postępowania podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Rozstrzygnięcie uwzględnia brak cech dzieła w spornym układzie choreograficznym, co pozwala na wyłączenie stosowania do niego przepisów o umowach o dzieło.

Umowa zawarta między Spółką a Uczestniczką była umową o świadczenie usług, a nie umową o dzieło, dlatego Uczestniczka podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba wykonująca pracę na podstawie umowy do zlecenia, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach.

Umowa, choć nazwana umową o dzieło, ze względu na swój rzeczywisty przedmiot i charakter, spełnia kryteria umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu. Podlega więc reżimowi obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego. Rozstrzygniecie NSA uchyla wyrok WSA i oddala skargę Spółki, wskazując na prawidłową kwalifikację stosunku prawnego przez NFZ jako umowy usługowej.

Członkowie zarządu spółki z o.o., powołani na podstawie każdego aktu powołania i otrzymujący wynagrodzenie, spełniają przesłanki do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 35a ustawy o świadczeniach.

Oddalenie skargi kasacyjnej z powodu braku usprawiedliwionych podstaw prawnych; prawidłowość decyzji odmownej umorzenia składek bazująca na braku przesłanek do zastosowania uznania administracyjnego po stronie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Umowy zawarte z uczestnikiem postępowania przez "S." Sp. z o.o., mają charakter umów o świadczenie usług, co uzasadnia objęcie ich przepisami o zleceniu, wyłączając ich uznanie za umowy o dzieło, i tym samym, zobowiązuje do podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu.

Oddala się skargę kasacyjną dotyczącą odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, uznając brak zaistnienia przesłanek umorzenia, pomimo trudnej sytuacji materialno-bytowej skarżącego.

NSA stwierdził, iż uznanie administracyjne w przypadku umorzenia należności składkowych nie oznacza dowolności w ocenie. Organ musi logicznie uzasadnić brak umorzenia przy zaistniałych przesłankach nieściągalności. Decyzja odmowna musi uwzględniać rzeczywistą sytuację majątkową i życiową zobowiązanego, z uwzględnieniem interesu publicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna dotycząca naruszeń w postępowaniu konkursowym na udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej jest nieuzasadniona, podkreślając że organ miał kompetencje do merytorycznej weryfikacji wyników konkursu.