Brak orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności współmałżonka osoby wymagającej opieki na dzień decyzji administracyjnej wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie zobowiązanej do alimentacji w dalszej kolejności (wyrok NSA z 2026 r.).

Skarga kasacyjna Z.G. dotycząca umorzenia zaległości abonamentowych oddalona, brak wskazania naruszeń w wyroku sądu pierwszej instancji; nieudowodnienie przesłanek ulgi przez skarżącego.

NSA orzekł, że dla ustalenia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego decydujący jest wpis w ewidencji działalności gospodarczej, który tworzy domniemanie faktycznego prowadzenia działalności, oraz że przedawnienie należności z tytułu składek nie wpływa na ten obowiązek.

Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego kluczowe jest wykazanie związku pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki. Obowiązki alimentacyjne rodzeństwa nie mogą stanowić samoistnej podstawy do odmowy przyznania świadczenia.

Przeprowadzenie wywiadu środowiskowego wyłącznie z osobą wymagającą opieki, bez udziału opiekuna, nie spełnia wymogów proceduralnych pełnej oceny zakresu opieki, co może stanowić podstawę do uchylenia decyzji administracyjnych oraz wyroku sądowego.

Oddalenie skargi kasacyjnej M.T. w zakresie stwierdzenia, iż bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku nie stanowiła rażącego naruszenia prawa. Bezczynność nie była celowa ani intencjonalna, a niewłaściwe załatwienie administracyjne nie oznaczało oczywistego naruszenia prawa.

Podjęcie pracy przez osobę niepełnosprawną w pełnym wymiarze godzin świadczy o zakresie jej samodzielności, który nie uzasadnia przyznania świadczenia pielęgnacyjnego opiekunowi. Zmiany okoliczności uzasadniają uchylenie decyzji przyznającej świadczenie.

Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie o świadczenie pielęgnacyjne; brak orzeczenia o niepełnosprawności rodziców osoby wymagającej opieki wyklucza przyznanie świadczenia osobom dalszym, mimo faktycznej rezygnacji z pracy opiekuna z dalszej kolejności.

W przypadku złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne przed 1 stycznia 2024 r., ocena prawa do świadczenia winna się odbywać według przepisów obowiązujących do 31 grudnia 2023 r., jeżeli w dniu złożenia wniosku o orzeczenie o niepełnosprawności spełnione były wymagane przesłanki.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie odmówił wszczęcia postępowania, wobec braku nowych okoliczności w rozumieniu art. 61a §1 k.p.a., co czyniło wniosek R. C. bezzasadnym.

Decyzja organu administracyjnego w sprawie odmowy umorzenia należności narusza zasady uznania administracyjnego poprzez nieuzasadnione preferowanie interesu publicznego nad indywidualnym, co uzasadnia uchylenie decyzji ze względu na jej nielegalność.

Doręczenie uchwały wojewodzie w celu jej ogłoszenia należy uważać za spełnienie obowiązku doręczenia dla celów nadzoru, od tej daty biegnie termin na wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego. Rozstrzygnięcie wydane po 30 dniach jest prawnie nieważne.

NSA oddalił skargę kasacyjną wobec braku usprawiedliwionych podstaw, uznając prawidłowość wyroku WSA; spółka nie wykazała przeważającej działalności gastronomicznej uprawniającej do zwolnienia ze składek.

Skarga kasacyjna dotycząca odmowy zwolnienia z opłacania składek na ubezpieczenia społeczne została oddalona. NSA potwierdził prawidłowość oceny ZUS i sądu pierwszej instancji, uznając niewystarczalność dowodów wspierających twierdzenia skarżącej.

WSA nie naruszył przepisów prawa materialnego przy wykładni art. 17 ust. 1a u.ś.r. W sytuacji istnienia rodzica niepełnosprawnego bez orzeczenia znacznego stopnia niepełnosprawności, inny krewny nie nabywa prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Decyzja organu o odmowie umorzenia należności z tytułu składek, oparta na posiadaniu przez skarżącego nieruchomości, bez uwzględnienia wpływu przewlekłej choroby na sytuację życiową, narusza zasadę wyważenia interesów i jest sprzeczna z celem art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Przepis § 15 ust. 5 uchwały Rady Miasta Gdańska nie stanowi samodzielnej podstawy materialnoprawnej do uchylenia decyzji ostatecznej przyznającej "gdański bon żłobkowy". Uchylenie decyzji wymaga jednoznacznego umocowania w k.p.a. lub odpowiedniej ustawie szczególnej, które w tym przypadku nie zostały wykazane. Skarga kasacyjna oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że decyzja administracyjna przyznająca świadczenie pielęgnacyjne nie może być ograniczona czasowo w przypadku orzeczenia o stałej niepełnosprawności, uznając takowe ograniczenie za bezpodstawne wobec braku zaskarżenia całego wzorca prawnego oceny decyzji.

Poprzez prawidłowe oznaczenie osoby uprawnionej jako rzeczywistej strony w postępowaniu, a wskazanie jej przedstawiciela jako ustawowego reprezentanta, jedynie techniczne pomyłki w decyzji nie uzasadniają stwierdzenia jej nieważności.