WSA prawidłowo stwierdził, że decyzja Inspektora Sanitarnego o chorobie zawodowej, oparta na wysokim prawdopodobieństwie związku z warunkami pracy, jest zgodna z prawem i nie wymaga dowodu absolutnej pewności przyczynowej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że decyzja Prezydenta Miasta Kielce dotknięta jest kwalifikowaną wadą prawną, w postaci rażącego naruszenia art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

NSA uchyla wyrok WSA i decyzje organów, uznając naruszenie art. 235¹ k.p. poprzez niewystarczającą ocenę materiału dowodowego dotyczącego choroby zawodowej, wskazując na konieczność uzupełnienia dokumentacji przy pomocy specjalistycznych jednostek orzeczniczych.

Skarga kasacyjna W. N. od wyroku WSA w Gdańsku ws. świadczenia pielęgnacyjnego oddalona. NSA uznał, że nie wykazano bezpośredniego związku rezygnacji z pracy z opieką nad matką, co uniemożliwia przyznanie świadczenia.

Brak bezpośredniego związku przyczynowego między niepodejmowaniem pracy a sprawowaną opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny uniemożliwia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Brak orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności u matki osoby wymagającej opieki wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobom spokrewnionym w dalszej kolejności, jak brat, zgodnie z art. 17 u.ś.r.

Siostrzeńcowi osoby niepełnosprawnej nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, gdyż nie ciąży na nim obowiązek alimentacyjny wg k.r.o., co wyklucza go z kręgu uprawnionych do pobierania świadczenia, zgodnie z art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje w okresie, kiedy istnieje uprzednia prawomocna decyzja przyznająca uprawnienie do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Uchylenie takiej decyzji musi nastąpić przed przyznaniem nowego świadczenia, a decyzje te nie mogą być pobierane kumulatywnie.

Oczywiste naruszenie materialnoprawnej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie stanowi samoistnej podstawy stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Konieczne jest również ustalenie, że skutki pozostawienia decyzji w obrocie są nieakceptowalne w państwie prawnym. Jeżeli wadliwość wynika z błędu organu, a nieważność ex tunc nadmiernie narusza bezpieczeństwo

Jeżeli właściwy organ krajowy stwierdzi, że wynikające z przepisów prawa krajowego, stanowiących transpozycję dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej (art. 7-9), przesłanki zwrotu kosztów transgranicznej opieki zdrowotnej nie zostały zrealizowane, to jego obowiązkiem jest rozpatrzenie z urzędu

Przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego muszą uwzględniać pełny zakres opieki osobistej, jeśli w rzeczywistości uniemożliwia ona podjęcie pracy zawodowej, nawet gdy opiekun nie zamieszkuje z osobą niepełnosprawną.

Decyzja o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego, mimo oczywistego naruszenia przepisu prawa, nie wywołała skutków niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie. W związku z tym, stwierdzenie jej nieważności było nieuzasadnione.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną w przedmiocie umorzenia należności z tytułu grzywien, wskazując, że brak jest przesłanek do stwierdzenia błędnej wykładni prawa przez sąd pierwszej instancji oraz że brak jest usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymuje w mocy uchylający decyzję ZUS wyrok WSA, podkreślając obowiązek zbadania przedawnienia należności z tytułu składek przez organ w procedurze umarzania, jako warunek prawidłowego rozstrzygnięcia.

NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że przy umorzeniu należności publicznoprawnych należy dokładnie rozważyć zarówno ważny interes zobowiązanego, jak i interes publiczny, z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności faktycznych, takich jak stan psychiczny zobowiązanego.

Rolnik ubiegający się o świadczenie pielęgnacyjne musi wykazać rzeczywiste i prawne zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego. Samo oświadczenie o zaprzestaniu działalności oraz niewykonywanie prac w gospodarstwie nie są wystarczające, jeżeli wnioskodawca pozostaje zarejestrowany jako producent rolny, nie cofa wniosku o płatności bezpośrednie i pobiera dopłaty należne rolnikowi; okoliczności te

Dla stwierdzenia choroby zawodowej wystarczające jest udowodnienie wysokiego prawdopodobieństwa jej związku z warunkami pracy, a nie wykazanie wyłączności przyczyn zawodowych, co uzasadnia decyzje organów sanitarno-orzeczniczych. Skarga kasacyjna nieskuteczna.

Zwrot kosztów zakupu leku zakupionego w innym państwie UE może obejmować wyłącznie leki dostępne w Polsce na receptę. Decyzja organu o odmowie zwrotu, oparta na kategorii dostępności refundacyjnej, była zasadna.

1. Jeżeli dany lek nie należy do kategorii refundacyjnej leków dostępnych w aptece na receptę w całym zakresie zarejestrowanych wskazań i przeznaczeń lub we wskazaniu określonym stanem klinicznym (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych), to świadczeniobiorcy nie przysługuje prawo

Skarga kasacyjna M.P. podlega oddaleniu, albowiem nie spełniono przesłanek formalnych wynikających z art. 33 p.p.s.a. dla uzyskania statusu uczestnika postępowania sądowego, a zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. są bezzasadne.

Opieka nad osobą niepełnosprawną, która wymaga rezygnacji z zatrudnienia, uzasadnia prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, nawet mimo istnienia innych osób zobowiązanych do alimentacji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego nie może być interpretowany rozszerzająco jako podstawa do nakładania obowiązku przekazania dokumentacji poza kontrolą lub inspekcją, co skutkuje niewłaściwym zastosowaniem kary administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przepisy obowiązujące w postępowaniu administracyjnym zostały dopełnione, a świadczenie pielęgnacyjne słusznie uznano za nienależnie pobrane. Skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak zasadności podniesionych w niej zarzutów.

Wspólnik jednoosobowej spółki z o.o. podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej, niezależnie od wykonywania umowy cywilnoprawnej na rzecz tej spółki.