Posiadanie promesy na prowadzenie apteki ogólnodostępnej przez jeden podmiot nie nadaje mu przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym innych podmiotów ubiegających się o zezwolenie. Brak interesu prawnego wyklucza uprawnienie do zaskarżania decyzji administracyjnych dotyczących wydania zezwolenia innym przedsiębiorcom.

Główny Inspektor Farmaceutyczny dopuścił się rażącej bezczynności w rozpoznaniu odwołania od decyzji o zmianie zezwolenia na prowadzenie apteki, naruszając przepisy proceduralne dotyczące terminowego załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym.

Przedsiębiorca prowadzący aptekę ogólnodostępną ponosi administracyjną odpowiedzialność na podstawie art. 129e ust. 1 Prawa farmaceutycznego za wydawanie produktów leczniczych z naruszeniem ograniczeń z art. 71a ust. 2 tej ustawy, także gdy bezpośrednich czynności wydania dokonuje personel fachowy lub kierownik apteki. Ustawowy zakres obowiązków kierownika apteki nie przenosi na niego wyłącznej odpowiedzialności

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz opinię Ministra Zdrowia, uznając, że opinia nie spełniała prawnych wymogów dotyczących uzasadnienia kryteriów oceny inwestycji, co stanowi naruszenie wiążących wytycznych sądu administracyjnego.

Zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych nie obejmuje sprzedaży internetowej i wymaga przestrzegania ściśle określonych warunków, a ich naruszenie skutkuje obligatoryjnym cofnięciem zezwolenia.

Zezwolenie cateringowe na sprzedaż napojów alkoholowych nie może być ograniczone terytorialnie do konkretnej gminy, gdyż takie ograniczenia nie są przewidziane w ustawie o wychowaniu w trzeźwości. Ponadto, zezwolenie takie nie wymaga określenia lokalizacji punktu sprzedaży.

Art. 94a ust. 1 zd. pierwsze ustawy Prawo farmaceutyczne, zakazujący reklamy aptek, jest niezgodny z prawem Unii Europejskiej, w tym z art. 49 i 56 Traktatu oraz dyrektywą 2000/31/WE. Decyzje organów nakładające kary za naruszenie tego zakazu podlegają uchyleniu.

Art. 94a ust. 1 ustawy – Prawo farmaceutyczne, zabraniający reklamy aptek, narusza unijne zasady swobody przedsiębiorczości oraz świadczenia usług, co implikuje nieważność decyzji o nałożeniu kary na podstawie tego przepisu.

Otrzymanie odszkodowania za skrócenie okresu wypowiedzenia skutkuje pozbawieniem prawa do zasiłku dla bezrobotnych za ten sam okres, niezależnie od późniejszego terminu przyznania tego świadczenia, co uzasadnia jego żądanie zwrotu.

Osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z działalności rolniczej musi wykazać całkowite zaprzestanie tej działalności przed określonym terminem; nieprzestrzeganie tej przesłanki uniemożliwia przyznanie świadczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny, w świetle orzeczenia TSUE, stwierdził niezgodność art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego z prawem unijnym, co uzasadnia uchylenie decyzji administracyjnych dot. zakazu reklamy aptek i umorzenie postępowania.

Samo odbywanie kary pozbawienia wolności nie spełnia przesłanek całkowitej nieściągalności dla umorzenia należności składkowych. Umorzenie możliwe jest jedynie w razie zaistnienia wyjątkowych okoliczności, które muszą być wykazane przez wnioskodawcę.

Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zarzuty kasacyjne za bezpodstawne, oddalił skargę kasacyjną B.K., potwierdzając prawidłowość decyzji odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia, w związku z niespełnieniem przesłanek nabycia tego prawa przed 31 grudnia 2023 r.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zgodnie z art. 17b ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, skuteczne zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego wymaga nie tylko faktycznego zaniechania działalności rolniczej, ale także spełnienia formalnych wymogów, takich jak wykreślenie z ewidencji producentów rolnych.

Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia środka zaskarżenia, nawet pomimo złożenia wniosku o przywrócenie terminu, nie narusza zasad procedury administracyjnej i konstytucyjnego prawa do sprawiedliwego postępowania.

Skarga kasacyjna wniesiona przez A.A. zostaje oddalona jako bezzasadna. Niedopełnienie terminu do złożenia odwołania nie zostaje usprawiedliwione poprzez wskazywaną sytuację życiową skarżącego, gdyż postanowienia organu i sądu były zgodne z prawem.

Umorzenie zadłużenia z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego stanowi wyjątek stosowany jedynie w przypadku nadzwyczajnych okoliczności, które muszą być obiektywne i niezależne od wyborów życiowych dłużnika alimentacyjnego.

Na podstawie art. 9 ust. 4a u.p.o.u.a. dochód uzyskany przez członka rodziny może zostać uwzględniony przy ustalaniu lub weryfikacji prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego tylko wtedy, gdy po jego uzyskaniu jest nadal osiągany w okresie świadczeniowym, z tego samego źródła i w odpowiedniej wysokości. Jednorazowe uzyskanie dochodu, bez wykazania jego kontynuacji, nie uzasadnia doliczenia go do

Brak legitymacji skarżącego uniemożliwia mu skuteczne domaganie się wszczęcia postępowania w sprawie nienależnie pobranego dodatku węglowego, przyznanego sąsiadowi. Skarga kasacyjna oddalona.

W postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej organ inspekcji sanitarnej oraz sąd administracyjny są związani orzeczeniem właściwej jednostki orzeczniczej w zakresie specjalistycznych ustaleń medycznych, jeżeli orzeczenie zostało wydane zgodnie z wymaganiami formalnymi i należycie uzasadnione. Rozbieżności w opisie stanu klinicznego nie wymagają dalszego postępowania, jeżeli nie podważają zgodnego

Przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej przewidzianej w art. 129e ust. 2 ustawy - Prawo farmaceutyczne nie występuje potrzeba stosowania dodatkowych przesłanek miarkowania kary z art. 189d k.p.a., gdyż regulacja ta jest kompletna i wyłącza potrzebę posiłkowego stosowania przepisów k.p.a.

Zakażenie wirusem SARS-CoV-2 może być uznane za chorobę zawodową, gdy okoliczności wskazują na narażenie zawodowe w środowisku pracy, zgodnie z ustawą i przepisami o chorobach zawodowych.

Sąd uznał, że cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej jest zasadne w przypadku utraty rękojmi prawidłowego prowadzenia apteki wskutek naruszenia przepisów prawa farmaceutycznego dotyczących dystrybucji leków.

Uchwała powołująca dyrektora szpitala na podstawie kolejnego konkursu może być niezgodna z prawem, jeśli nie zachodziły podstawy do nienawiązania stosunku pracy z osobą wybraną w poprzednim konkursie. NSA podkreśla konieczność pełnego uzasadnienia rozstrzygnięć faktycznych i prawnych.