Orzeczenia
usprawiedliwionej nieobecności w pracy (urlop, zwolnienie lekarskie). 76, OSNCP 1977 r. z. 5-6, poz. 100 i wyrok z dnia 2 września 1982 r., I PR 78/82, OSPiKA 1983 r. z. 9, poz. 184). , poz. 251; wyrok z dnia 9 kwietnia 1976 r., I PR 17/76, OSPiKA 1977 r. z. 2, poz. 23; wyrok z dnia 28 października 1976 r., I PRN 74/
Prawo nauczyciela do przywrócenia pełnej zdolności do pracy - przez powstrzymanie się od wykonywania obowiązków pracowniczych z zachowaniem prawa do wynagrodzenia - nie może naruszać ustawowego obowiązku dyrektora szkoły dostosowania stanu zatrudnienia do aktualnego rozmiaru zadań szkoły, wynikającego wprost z treści art. 20 ust. 1 Karty Nauczyciela. Powódka zarzuciła również dokonanie wypowiedzenia umowy o pracę w okresie ochronnym stosownie do orzeczeń Sądu Najwyższego o sygnaturach przez Sąd Najwyższy uchwałą składu siedmiu sędziów z dnia 26 czerwca 2013 r., I PZP 1/13, w której Sąd Najwyższy stwierdził, że "Złożenie Źródło: Strona internetowa Sądu Najwyższego, www.sn.pl
Powód wnosił o udzielenie mu zaległego urlopu po dniu 10 września 1992 r., a został on udzielony od 14 września 1992 r. Podniesiono także, iż Sąd II instancji nietrafnie uzależnił udzielenie powodowi tego urlopu od przedstawienia zaświadczenia lekarskiego Sąd Najwyższy podziela pogląd Sądu II instancji, że opublikowanie przez stronę pozwaną informacji o zawieszeniu powoda w czynnościach
Pracownik zwolniony przez pracodawcę z obowiązku świadczenia pracy doznaje przeszkód w jej wykonywaniu z przyczyn dotyczących pracodawcy (art. 81 § 1 k.p.) i z tego tytułu przysługuje mu wynagrodzenie w wysokości określonej w tym przepisie. czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop (Dz.U. Nie wyjaśnia tego piśmiennictwo, powód wskazał, iż nie udało mu się dotrzeć do publikowanego orzeczenia Sądu Najwyższego omawiającego za urlop wypoczynkowy.
W imię wynikającej z powołanego art. 1832 k.p. gwarancji zatrudnienia dla pracowników powracających z urlopów o charakterze rodzicielskim, pracodawca -zgodnie z literalnym brzmieniem przepisu - dopuszcza pracownika do pracy na dotychczasowym lub innym stanowisku. O tym, na jakim konkretnie stanowisku zostanie zatrudniony pracownik powracający z urlopu, decyduje samodzielnie pracodawca. Jeśli zatem w okolicznościach faktycznych sprawy sąd stwierdza zasadność żądania powoda z innej podstawy prawnej niż wskazana, to powinien je uwzględnić z tej innej podstawy, przy czym powinien zwrócić uwagę stron i umożliwić im wypowiedzenie się w tej kwestii. 2. Decyzja pracodawcy o rodzaju stanowiska powierzonego pracownikowi powracającemu z urlopu macierzyńskiego nie jest dowolna i chodzi nie tylko o kryteria, jakie musi spełniać owo stanowisko oraz gwarancje płacowe, ale także o wynikającą z art. 1832 k.p. kolejność składanych pracownikowi propozycji dalszego zatrudnienia. przed urlopem, chociaż stanowi jednostronną zmianę treści stosunku pracy, nie wymaga wypowiedzenia zmieniającego (wyrok Sądu Najwyższego Pozwana dopuściła powódkę po powrocie z urlopu macierzyńskiego do pracy na tym samym stanowisku, zaś po powrocie z urlopu wypoczynkowego niż wskazana przez powoda.
Wynagrodzenie przewidziane w art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz.U. Nr31, poz. 214 ze zm.) nie podlega podwyższeniu na podstawie przepisów o kształtowaniu środków na wynagrodzenia w sterze budżetowej. Wynagrodzenie to oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za nie wykorzystany urlop wypoczynkowy. Z tego względu zbliżone jest omawiane wynagrodzenie do ekwiwalentu pieniężnego za nie wykorzystany urlop. Uważał, że wynagrodzenie z funduszów Skarbu Państwa powinno być obliczone tak, jak wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy, a więc zgodnie za urlop wypoczynkowy, za czas pozostawania bez pracy, przez okres nie dłuższy niż sześć miesięcy.
Paragraf 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 maja 1989 r. w związku z art. 186 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach nie uzależnia nabycia prawa do wcześniejszej emerytury od warunku rozwiązania stosunku pracy do dnia 31 grudnia 1998 r., ale od stanu niemożności kontynuowania zatrudnienia z powodu chorób dziecka wymagającego stałej opieki, bez zaniedbania sprawowania takiej opieki. Rozwiązanie stosunku pracy rozumiane jako niemożność kontynuowania zatrudnienia z powodu stanu dziecka wymagającego stałej opieki, bez zaniedbania takiej opieki, oznacza zatem tylko tyle, że ustanie zatrudnienia było i nadal jest (na gruncie dyspozycji § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 maja 1989 r. w związku z art. 186 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach) warunkiem ustalenia i wypłaty wcześniejszej emerytury, ale nie stanowi przeszkody do nabycia wcześniejszych uprawnień emerytalnych na wniosek złożony w trybie art. 186 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach, tj. po rozwiązaniu stosunku pracy po wejściu w życie tej ustawy, ze względu na niemożność kontynuowania zatrudnienia z powodu stanu zdrowia dziecka wymagającego stałej opieki, jeżeli osoba uprawniona spełniała warunki nabycia tego powodu dalszego zatrudnienia". powodu stanu zdrowia dziecka wymagającego stałej opieki. Rozwiązanie stosunku pracy rozumiane jako niemożność kontynuowania zatrudnienia z powodu stanu dziecka wymagającego stałej opieki, bez
Zgromadzenie wspólników spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest organem uprawnionym do odwołania członków jej zarządu, także wówczas, gdy w spółce została powołana rada nadzorcza. Może ono jednocześnie z odwołaniem podjąć uchwałę o rozwiązaniu stosunku pracy z członkiem zarządu. 2. Pracodawca ma interes prawny w zaskarżeniu wyroku oddalającego powództwo pracownika o przywrócenie do pracy albo o odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia, jeżeli sąd ustalił, że nie wystąpiły okoliczności uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę w tym trybie. Udzielenie urlopu wypoczynkowego członkowi zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przez innego członka tego zarządu jest skuteczne i nie wymaga zatwierdzenia przez radę nadzorczą. 3. Powód uczestniczył w zgromadzeniu, lecz formalnie od dnia 28 września 1999 r. przebywał na urlopie wypoczynkowym. W świetle przedstawionych rozważań oraz podzielając ugruntowane już stanowisko Sądu Najwyższego, za organ uprawniony do złożenia powodowi Sąd Okręgowy przyjął ponadto, że złożenie oświadczenia o wypowiedzeniu powodowi umowy o pracę nastąpiło podczas jego urlopu, a więc sprzecznie
Wysokość odszkodowania z umowy o zakazie konkurencji wylicza się na podstawie faktycznego wypłacanego wynagrodzenia. Okres przebywania na urlopie bezpłatnym nie pomniejsza odszkodowania. bezpłatnego wynosi równo 30 miesięcy, podczas gdy urlop bezpłatny powoda trwał od dnia 8 sierpnia 2007 r. do dnia 26 lutego 2008 r. kwotę 645.682,74 zł, która podzielona przez 30 miesięcy (od 36 miesięcy odjęto 6 miesięcy urlopu bezpłatnego, w których powód nie uzyskał na urlopie bezpłatnym.
dniem 15 stycznia 1998 r. został zwolniony z powodu upadłości strony pozwanej. kasację zachowanie powoda polegające na opuszczeniu części dni pracy w dniach 22 i 23 kwietnia 1997 r. oraz samowolnym udaniu się na urlop możliwość opuszczenia zakładu pracy w celu załatwienia spraw służbowych bez dokonania wpisów w księdze wyjść, jak również udania się na urlop
Wypowiedzenie to zostało anulowane, gdyż po jego otrzymaniu powódka złożyła podanie o urlop wychowawczy od 15 października 1995 r. do By przyczyna tak sformułowana mogła być uznana za ujętą zgodnie z wymaganiami art. 30 § 4 KP (w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z 28 grudnia stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1990 r.
Pracownicy korzystający z urlopu wychowawczego, której w podstawie art. 361 § 1 kodeksu pracy skrócono okres wypowiedzenia, przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia, jakie otrzymałaby, gdyby stosunek pracy rozwiązał się z upływem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia. Wątpliwości te wynikają z dostrzeżenia przez Sąd Wojewódzki, iż w przypadku nieświadczenia pracy w okresie urlopu wychowawczego powódka okresu wypowiedzenia do 1 (jednego) miesiąca, określone w art. 361 § 1 k.p. przysługuje także pracownicy, nie wykonującej pracy z powodu na czas nieokreślony następuje z powodu zmniejszenia stanu zatrudnienia lub zmian w strukturze zatrudnienia, albo ograniczenia zadań
Pracownik przywrócony do pracy na poprzednich warunkach ma prawo domagać się zatrudnienia na tym samym stanowisku pracy, jakie zajmował uprzednio, nie wystarcza zaś zapewnienie mu pracy na stanowisku równorzędnym. Strona pozwana twierdziła w postępowaniu przed sądem I instancji, że rozwiązała z powodem umowę o pracę z tego powodu, że po wykorzystaniu z nim umowy o pracę podanej w piśmie z 27.III.1991 r. Pismem z 27.III.1991 r. pozwana spółdzielnia zawiadomiła powoda, że na podstawie art. 52 § 1 k.p. rozwiązuje z nim umowę o pracę z dniem
Nienależyte umocowanie pełnomocnika strony w rozumieniu art. 379 pkt 2 k.p.c. nie jest równoznaczne z niewykazaniem tego umocowania. Nieważność postępowania nie zachodzi wyłącznie z tego powodu, że na dokumencie pełnomocnictwa brak jest własnoręcznego podpisu a odciśnięto faksymile mocodawcy. Spółce z o.o. w W. o wynagrodzenie za pracę, ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, ekwiwalent za czyszczenie odzieży roboczej zł z tytułu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz kwotę 201 zł tytułem ekwiwalentu za czyszczenie odzieży roboczej, Sąd Okręgowy wskazał, że z treści pozwu jasno wynika, iż powód dochodzi w niniejszej sprawie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy
Odszkodowanie z art. 611 k.p. nie jest uwarunkowane powstaniem szkody po stronie pracodawcy. Biuletyn SN Izby Pracy Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych nr 3/2016 Odszkodowanie uregulowane w art. 611 k.p. nie jest odszkodowaniem sensu stricto, mającym na celu wyrównanie szkody wyrządzonej pracodawcy przez bezprawne rozwiązanie przez pracownika umowy o pracę bez wypowiedzenia. Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii zasadności rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia przez pracownika z powodu nieterminowej w latach 2012-2013, odmowę udzielenia urlopu w 2013 r. na planowaną rehabilitację pozwanego; nieawansowanie pozwanego na wyższe stanowisko zaległego urlopu za rok 2012 oraz nie udzielił urlopu na planowaną rehabilitację, a jedynie że raz cofnął wyrażoną zgodę na urlop od
zakresu odpowiedzialności (o ile treść łączącej strony umowy nie pozwala przyjąć, że doszło do jej zaostrzenia do granic siły wyższej). Sądy obu instancji nie rozważyły także, czy uzależnienie odpowiedzialności dłużnika od samego zdarzenia mieszczącego się w ramach definicji siły wyższej nie prowadzi do wniosku, iż postanowienie takie należy uznać za sprzeczne z właściwością (naturą) stosunku zobowiązaniowego i również jako takie za nieważne (art. 3531 k.c. w związku z art. 58 k.c). Ogólne wyłączenie odpowiedzialności kontraktowej dłużnika w razie zaistnienia przeszkód w postaci zdarzeń ujętych jako przypadki siły wyższej nie może być uznane za skutkujące zwolnieniem dłużnika z obowiązku spełnienia świadczenia bez względu na to, czy jego zachowanie pozostaje sprzeczne ze wymaganiem zachowania należytej staranności przy jednoczesnym braku odmiennego od ustawowego ukształtowania Brak wprowadzenia przez strony definicji siły wyższej skutkowałby brakiem podstaw do wyłączenia odpowiedzialności powoda za niewykonanie - niewłaściwe zastosowanie art. 471 k.c. i przyjęcie, że samo wystąpienie zdarzeń o znamionach siły wyższej zwalnia powoda z odpowiedzialności wyższą zwalniającą powoda z odpowiedzialności za wykonanie zobowiązania, podczas gdy: (I) zgodnie z definicją siłą wyższą są zdarzenia
1.W sytuacji określonej w art. 4 ust. 2 dekretu z dnia 18 stycznia 1956 r. (Dz. U. Nr 2, poz. 11 wraz z późn. zmianami) pracownikowi przysługuje przeciwko zakładowi pracy, który odmawia przyjęcia go z powrotem do pracy, roszczenie o nawiązanie stosunku pracy. Niezależnie od tego pracownik może żądać wynagrodzenia szkody wynikłej z niewykonania zobowiązania i nieprzyjęcia do pracy (art. 239 k.z.). W razie rozwiązania stosunku pracy z innej przyczyny cały w ogóle przepis art. 4 dekretu nie wchodzi w grę. Zakład pracy ma obowiązek zaproponowania zgłaszającemu się innego odpowiedniego stanowiska, jeżeli poprzednie nie może być zaofiarowane. 2.Art. 4 ust. 2 dekretu z dnia 18 stycznia 1956 r. (Dz. U. Nr 2, poz. 11 wraz z późn. zmianami) ma zastosowanie tylko wtedy, gdy umowa o pracę wygasła na skutek spowodowanej tymczasowym aresztowaniem 3-miesięcznej nieobecności pracownika w pracy. Najwyższym okazało się i stało się okolicznością między stronami bezsporną, że powód był tymczasowo aresztowany w okresie od 4.VI. do pobierał w innej instytucji, c) ekwiwalentu za urlopy wypoczynkowe za rok 1956 i 1957. Rewizja pozwanego wnosi o zmianę wyroku przez oddalenie powództwa także w części dotyczącej ekwiwalentu za urlopy.
Pracodawca, który wbrew obowiązkowi przewidzianemu w art. 94 pkt 9a KP nie prowadzi list obecności, list płac ani innej dokumentacji ewidencjonującej czas pracy pracownika i wypłacanego mu wynagrodzenia, musi liczyć się z tym, że będzie na nim spoczywał ciężar udowodnienia nieobecności pracownika, jej rozmiaru oraz wypłaconego wynagrodzenia. zwróciła się z ustnym wnioskiem o urlop wychowawczy. powódkę, że z dniem 21 maja 1998 r. rozwiązuje z nią stosunek pracy z powodu „nagminnego nieprzychodzenia do pracy, bez usprawiedliwienia W pozostałych dniach wskazanego okresu powódka przychodziła do pracy i stan ten trwał aż do zamknięcia Pracowni Modniarskiej z powodu
urlop wypoczynkowy w 1991 r. Na podstawie takich ustaleń Sąd pierwszej instancji uznał, że roszczenia powoda o odprawę rentową i ekwiwalent za niewykorzystany urlop zarzutu przedawnienia roszczeń powoda o ekwiwalent za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w 1991 r. i w związku z § 19 ust. 1 zakładowej
Zgodnie z § 15 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych praw i obowiązków pracowników skierowanych do pracy za granicą w celu realizacji budownictwa eksportowego i usług związanych z eksportem (jednolity tekst: Dz.U. z 1990 r. Nr 44, poz. 259 ze zm.) dopuszczalne było wypłacanie ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy po każdym przepracowanym miesiącu. Część pracowników z brygady, w której pracował powód otrzymała po powrocie do kraju ekwiwalenty za urlop wypłacone przez R.D. Spółki z o.o. w K. na rzecz powoda Marka W. kwotę 6.640 DM tytułem ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy oraz kwotę 640 DM tytułem zwrotu która zjeżdżała wcześniej z kontraktu otrzymywała ekwiwalent za urlop jak i ekwiwalent za napoje i przejazdy', 'nie było żadnych uzgodnień
Pracodawca może zwolnić dyscyplinarnie pracownicę, która po urlopie wychowawczym nie stawiła się do pracy, gdyż zaproponowano jej inne stanowisko niż to, które wcześniej zajmowała. że rozwiązanie stosunku pracy nie nastąpiło wyłącznie z przyczyn dotyczących pozwanej, tj. z powodu likwidacji stanowiska pracy powódki powódką umowy o pracę nie nastąpiło wyłącznie z przyczyn dotyczących pozwanej, tj. z powodu likwidacji stanowiska pracy powódki, a wskazana błędnego przyjęcia, że rozwiązanie stosunku pracy nie nastąpiło wyłącznie z przyczyn dotyczących pozwanej, tj. z powodu likwidacji stanowiska
Przyczyną rozwiązania umowy o pracę na podstawie art. 55 § 11 k.p. jest "ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków wobec pracownika". Zwrot ten jest klauzulą generalną, która niejednokrotnie wymaga skonkretyzowania na tle indywidualnie rozstrzyganego przypadku. Przyjmuje się, że pracownik nie jest uprawniony do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia w trybie art. 55 § 11 k.p., jeżeli naruszenie Z ustaleń faktycznych sprawy nie wynika, aby pozwana w czerwcu miała zaplanowany urlop wypoczynkowy. Stąd urlop wypoczynkowy pozwanej w wymiarze proporcjonalnym powinien zostać zgodnie z prawem wcześniej zaplanowany do momentu ustania Zarówno zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy, jak i "wysłanie na urlop" stanowiło pozakodeksowe działanie pracodawcy, ale bez cech
Umowa o pracę rozwiązana przez zakład pracy bez wypowiedzenia - zgodnie z prawem nie może być później w drodze ugody rozwiązana na mocy zgodnego porozumienia stron". powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy. mu ekwiwalentu pieniężnego za nie wykorzystany urlop, co zgodne było z art. 53 § 1 pkt 1 b i art. 171 § 1 pkt 1 k.p. W niniejszej sprawie łączący strony stosunek pracy ustał z dniem 16.VII.1981 r. i dlatego wypłacono wnioskodawcy ekwiwalent za urlop.