Opinia biegłego jest istotnym dowodem w postępowaniu dotyczącym zmiany stanu wody na gruncie, lecz podlega ocenie organu administracyjnego pod kątem spójności i zgodności z innymi dowodami. Art. 234 ust. 3 Prawa wodnego przewiduje procedurę nakładania obowiązków zapobiegających szkodom, którą należy stosować zgodnie z zasadą lex retro non agit.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak jest podstaw do uchylenia wyroków niższych instancji, które prawidłowo uznały, iż działania na sąsiedniej działce nie wpłynęły negatywnie na stosunki wodne i nie doprowadziły do szkód na działce skarżącego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że kara pieniężna za nieuiszczenie opłaty elektronicznej została nałożona zgodnie z prawem, a skarga kasacyjna G.D., zarzucająca naruszenia proceduralne, nie wykazała istotności tych naruszeń dla postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że brak osoby upoważnionej do reprezentacji oraz brak zgody organu na przeprowadzenie kontroli zdalnej skutkuje niepoddaniem się kontroli. W związku z tym, nałożenie kary pieniężnej za uniemożliwienie kontroli było zasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przewoźnik jest odpowiedzialny za stan techniczny pojazdu, a posiadanie aktualnego badania technicznego nie zwalnia z obowiązku kontroli przed każdym przewozem. Usterki znane kierowcy eliminują możliwość wyłączenia odpowiedzialności na zasadzie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.

NSA uchyla wyrok WSA z uwagi na istotne uchybienia proceduralne, niewystarczającą analizę dowodów i nierozpoznanie istoty sprawy dotyczącej odpowiedzialności zarządzającego transportem drogowym za skrócenie odpoczynków dobowych kierowców. Sprawa przekazana do ponownego rozpoznania.

Odmowa zwrotu cła na zasadzie słuszności jest prawidłowa, gdyż autonomiczne decyzje biznesowe skarżącego w odniesieniu do zmieniających się okoliczności rynkowych, jak działania wojenne, nie spełniają przesłanek szczególnych okoliczności przewidzianych w art. 120 UKC.

Skarga kasacyjna A S.A. dotycząca zwrotu należności celnych została oddalona, gdyż nie wykazano zaistnienia 'szczególnych okoliczności' uzasadniających zwrot cła na zasadzie słuszności według art. 120 UKC. Decyzje organów skarbowych i sądu I instancji pozostają w mocy.

Dofinansowanie z tytułu wzrostu cen energii elektrycznej przysługuje tylko, gdy wystąpił faktyczny wzrost cen. Brak wzrostu wyklucza prawo do dofinansowania, nawet jeśli okres wskazany we wniosku mieści się w ustawowo określonym zakresie.

Zwrot należności celnych na zasadzie słuszności (art. 120 UKC) wymaga wykazania przez skarżącego istnienia wyjątkowej sytuacji, której skutkami nie są dotknięte inne podmioty oraz braku oczywistego zaniedbania. Przedmiotowa sytuacja nie zaistniała w przypadku C. S.A.

Bezczynność Wojewody Śląskiego nie stanowiła rażącego naruszenia prawa, ale wymagała zobowiązania do rozpoznania wniosku w terminie, a skarga kasacyjna została oddalona w pozostałym zakresie.

Minister Klimatu i Środowiska naruszył zasady postępowania administracyjnego, co stanowiło podstawę do uchylenia jego decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że poprawne i pełne uzasadnienie decyzji administracyjnej jest kluczowe dla jej legalności.

Klauzulę przeciwko unikaniu opodatkowania nie można stosować retroaktywnie do korzyści podatkowych za rok 2016, jako że naruszałoby to zasadę demokratycznego państwa prawnego. Skargi kasacyjne zgodnie z art. 184 p.p.s.a. zostały oddalone.

Wojewoda Śląski pozostawał w bezczynności w rozumieniu art. 149 p.p.s.a., jednakże nie z rażącym naruszeniem prawa. Przedłużenie obowiązywania przepisu art. 100d ustawy o pomocy było niezasadne po 30 czerwca 2024 r., wpływając na brak możliwości stosowania zawieszenia terminów.

Wojewoda Śląski pozostawał w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku o wydanie duplikatu decyzji o pobycie czasowym i pracy, co uzasadniało stwierdzenie bezczynności organu, choć bez rażącego naruszenia prawa.