Postępowanie nieważnościowe decyzji administracyjnych ma charakter nadzwyczajny i nie prowadzi do ponownej merytorycznej kontroli decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana zgodnie z prawem, przy braku uzależnienia od rozstrzygnięcia postępowań zwrotowych.

Węzeł betoniarski, jako wolnostojące urządzenie techniczne trwale związane z gruntem, stanowi budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.; jego opodatkowanie obejmuje całość z punktu widzenia gospodarczo-funkcjonalnego.

NSA stwierdził, że wydatki bieżące na składki PPK mogą być pokryte z dotacji oświatowej, wymagają oceny powiązania opłat za opiekę nad dowozem z zadaniami szkoły. Decyzja SKO i wyrok WSA zostały uchylone.

Dyrektor Aresztu Śledczego, posiadając dostęp do zewnętrznych baz danych, w rozumieniu art. 4 ust. 3 u.d.i.p., znajduje się w posiadaniu informacji. Bezczynność organu nie naruszyła prawa rażąco, ale niewłaściwie oceniono zakres obowiązku informacyjnego.

Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, jeżeli poprzez dostęp do cyfrowych zasobów znajduje się w posiadaniu żądanych danych, a bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd administracyjny, uznając, iż milczące zaopiniowanie uchwały o planie miejscowym przez RDOŚ nastąpiło zgodnie z art. 25 ust. 2 Upzp, uchyla rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody stwierdzające nieważność uchwały, podkreślając brak istotnego naruszenia prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że uchylenie ostatecznej decyzji podatkowej jest możliwe wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach przewidzianych w przepisach, a wcześniejsze orzeczenia NSA nie zmieniają faktycznych podstaw takich decyzji. Oddala skargę kasacyjną, potwierdzając zasadę trwałości decyzji.

Czynności dnia codziennego wykonywane przez skarżącego nie wypełniają ustawowych kryteriów stałej opieki wyłączającej możliwość pracy zawodowej, co wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

Przepisy o odpowiedzialności osób trzecich z Ordynacji podatkowej nie mogą być stosowane do administracyjnych kar pieniężnych z ustawy o grach hazardowych, ze względu na sankcyjny charakter tych zobowiązań oraz brak jednoznacznej podstawy prawnej do ich zastosowania. Postępowanie umorzono.

Przepisy o odpowiedzialności osób trzecich z rozdziału 15 Ordynacji podatkowej nie znajdują zastosowania do kar pieniężnych wynikających z ustawy o grach hazardowych na podstawie art. 91 tej ustawy.

Bez uwzględnienia kryteriów art. 189f k.p.a. nałożenie administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.b.ż.ż. jest nieprawidłowe i wymaga rozważenia możliwości jej odstąpienia ze względu na proporcjonalność i indywidualny charakter naruszenia.