Skarga kasacyjna Stowarzyszenia E. w Ś. przeciwko decyzji WSA o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej postępowanie została oddalona jako bezzasadna, gdyż nie wykazano wad kwalifikowanych decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a.

Dwuletni termin przewidziany w art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym jest terminem materialnoprawnym dotyczącym nałożenia kary pieniężnej, co skutkuje trwałym wygaśnięciem kompetencji organu do nałożenia takiej kary po upływie tego terminu.

Regulacja wynikająca z art. 15 zzzzzn2 specustawy COVID-19 nie wyklucza k.p.a., a wnioski o przywrócenie terminu wymagają uprawdopodobnienia braku winy. Niespełnienie tego wymogu wyklucza przywrócenie terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że przesłanki art. 214a u.g.n. uzasadniają odmowę ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na cele publiczne. Decyzje odmowne organów administracyjnych znalazły oparcie w prawidłowej interpretacji przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Kara pieniężna za niewykonanie obowiązku osiągnięcia poziomu recyklingu odpadów komunalnych ma charakter obiektywny i nie zależy od winy zasadniczej skarżącego. Istnieje wyłączne zobowiązanie po stronie podmiotu do spełnienia tego obowiązku.

Skarżący, jako podmiot nieosiągający wymaganego poziomu recyklingu odpadów, podlega karze pieniężnej na podstawie obiektywnej bezprawności administracyjnej, niezależnie od subiektywnych okoliczności czy winy, zgodnie z krajowymi przepisami i zasadą "zanieczyszczający płaci". Skarga kasacyjna oddalona.

Wznowienie postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga ujawnienia nowych okoliczności faktycznych istniejących w chwili wydania decyzji pierwotnej. Zmiany w realizacji przedsięwzięcia nie stanowią podstawy dla wznowienia na podstawie ujawnionych nowych faktów lub dowodów.