Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wysokość ekwiwalentu za niewykorzystany urlop po 6 listopada 2018 r. winna być ustalana według przelicznika 1/21, zgodnie z art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu po decyzji Trybunału Konstytucyjnego, a regulacje przejściowe nie mogą ograniczać retrospektywnego skutku tego wyroku.

Dla kwalifikacji informacji jako publicznej irrelewantne jest badanie motywacji wnioskodawcy, a odmowa udostępnienia informacji powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od ewentualnego nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną na odrzucenie skargi na bezczynność SKO przez WSA, stwierdził brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania sprawy rozpatrzenia ponaglenia na wydanie zaświadczenia, podtrzymując decyzję o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej.

Organ administracyjny wydając decyzję o wygaśnięciu stosunku służbowego z mocą ex tunc, musi uwzględniać wyłącznie okoliczności mające miejsce do terminu złożenia propozycji służby, zaś następstwa decyzji nie mogą być uzasadnione ustaleniami powstałymi po tej dacie, w szczególności dotyczącymi stanu zdrowia funkcjonariusza.

Uchylone decyzje organów policji w zakresie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop obliczanego według niekonstytucyjnych zasad muszą być oparte na zgodnych z Konstytucją RP zasadach obliczeń, wynikających z wyroku TK sygn. K 7/15 oraz z art. 66 ust. 2 Konstytucji.

Spółdzielnia mieszkaniowa, jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 83 ust. 4 RODO. Prezes UODO może nałożyć na nią karę za niezgłoszenie naruszenia ochrony danych osobowych i niezawiadomienie osoby, której dane dotyczą, gdyż ujawnienie takich danych prowadzi do wysokiego ryzyka naruszenia jej praw.

Bez wykazania tytułu prawnorzeczowego na datę komunalizacji, domniemanie zgodności wpisu z rzeczywistym stanem prawnym księgi wieczystej nie może być skutecznie podważone, a brak interesu prawnego wyklucza przyznanie statusu strony w postępowaniu komunalizacyjnym.

Umorzenie postępowania na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej jest zgodne z prawem; upływ trzydziestu lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji administracyjnej oraz jej wejście do obrotu prawnego uniemożliwia wydanie decyzji nadzorczej.

W sprawie o sygn. akt I SA/Wa 1680/24, NSA orzekł, iż brak udokumentowanego prawa zarządu przez PKP, zgodnie z art. 38 ust. 2 u.g.g., skutkuje objęciem nieruchomości procesem komunalizacji na mocy art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej z dnia 10 maja 1990 r.

Brak rażącego naruszenia prawa art. 40 § 2 k.p.a. przy wydawaniu decyzji administracyjnej wyłącza stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 156 § 1 k.p.a.; naruszenia proceduralne mogą stanowić przesłanki wznowienia postępowania, lecz nie unieważnienia decyzji.