Decyzja Komendanta Głównego Policji stwierdzająca nieważność rozkazu personalnego nie była wydana z powodu rażącego naruszenia prawa, co uzasadnia jej uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając legalność rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny jest zobowiązany do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, oceniając, które z żądań stanowią informację publiczną. Bezczynność organu przejawiającą się w zbiorczej odpowiedzi oraz braku precyzyjnych ustaleń narusza obowiązki wynikające z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji dotycząca podwyższenia dodatku funkcyjnego nie narusza rażąco prawa, a więc uchylenie jej przez Komendanta Głównego Policji w trybie postępowania nieważnościowego było niezasadne.

Sąd administracyjny orzekł, że rozpoznanie skargi o bezczynność i przewlekłość postępowania nie było zasadne, gdyż nie złożono wniosku właściwego co do przedmiotu odszkodowania, stąd bezczynność organu nie miała miejsca.

Skarga kasacyjna została oddalona z powodu braku zasadności zarzutów dotyczących bezczynności i przewlekłości postępowania Wojewody Mazowieckiego. NSA potwierdził, że brak złożenia wniosku o odszkodowanie uniemożliwia traktowanie działań Wojewody jako przewlekle prowadzone.

Sąd administracyjny prawidłowo oddalił skargę na Wojewodę Mazowieckiego. Problem przewlekłości postępowania dotyczył błędnego wskazania podstawy proceduralnej, co wykluczało przesłanki do uznania zarzutów skarżącej za zasadne.

W przypadku decyzji uznaniowych przestrzegających formalnego procesu nie można stwierdzić rażącego naruszenia prawa, mimo lakoniczności uzasadnienia, jeśli ogólnikowość nie wpływa na zgodność decyzji z przepisami dotyczącymi uznania administracyjnego.

NSA oddala skargę kasacyjną, uznając, iż decyzje organów w przedmiocie podwyższenia dodatku funkcyjnego nie naruszały rażąco prawa; postępowanie nieważnościowe nie doprowadziło do stwierdzenia nieważności z uwagi na brak przesłanek kwalifikujących naruszenie jako rażące.

Brak podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej w sprawie przewlekłości postępowania; brak złożenia wniosku o odszkodowanie wyklucza bezczynność Wojewody w przedmiocie ustalenia odszkodowania.

W sprawach o bezczynność i przewlekłość postępowania administracyjnego, gdy wniosek dotyczy ustalenia prawa własności, a nie odszkodowania, nie można zarzucać organowi bezczynności w kwestii odszkodowania, jeśli uprzednio nie wydano orzeczenia o nabyciu własności (NSA, wyrok z dnia 19 czerwca 2026 r., II GSK 2097/25).

Oddalenie skargi kasacyjnej Z.B.D.J. i W. sp. z o.o. z powodu niewykazania bezczynności w świetle niezasadności zarzutów proceduralnych oraz prawnych, co potwierdza prawidłowość działania organów i sądów w związku z rozbieżnym charakterem wniosków.

Oddalenie skargi kasacyjnej dotyczyło zarzutów bezczynności i przewlekłości postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego, związanych z ustaleniem odszkodowania, których prawidłowości nie wykazano.

Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego; wniosek o stwierdzenie nadpłaty był spóźniony i należycie umorzony, co potwierdza zgodność z prawem decyzji organu i wyroku sądu pierwszej instancji.

Nie sposób wykazać, jak wymaga tego art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a., wystąpienia stanu, w którym naruszenie przepisów postępowania podatkowego mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jeśli nie zostanie podany dla nich taki punkt odniesienia w prawie materialnym, któremu ustalenia czynione w ramach tych przepisów miały służyć.

Odmowa prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT wymaga wykazania, w oparciu o kompletny i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy, że konkretne faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji. Same nieprawidłowości w ewidencji odpadów, danych transportowych lub oznaczeniu kodu odpadów nie uzasadniają automatycznie uznania faktur za puste ani

Ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w VAT w wysokości 100% na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT wymaga jednoznacznego wykazania w decyzji, że podatnik świadomie uczestniczył w oszustwie podatkowym. Niedochowanie należytej staranności i brak dobrej wiary, choć mogą uzasadniać zastosowanie sankcji, nie przesądzają samodzielnie o spełnieniu przesłanek sankcji maksymalnej; braków

Stwierdzenie wypadku o którym mowa w art. 4 pkt 15 lit. c tiret pierwsze ustawy z 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa (Dz.U. z 2020 r. poz. 2055 ze zm.) nie wymaga ustalenia, że doszło do niego w warunkach bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia.