W przypadku pomocy finansowej dla młodych rolników, zmiana założeń biznesplanu może nastąpić tylko przed jego realizacją i wymaga wcześniejszej zgody organu, co czyni działania samowolne niedopuszczalnymi w myśl rozporządzenia wykonawczego.

Osoby trzecie nie podlegają przepisom ustawy o ewidencji podatników. Organy podatkowe powinny doręczać pisma osobom trzecim zgodnie z art. 148 Ordynacji podatkowej, a nie według zasad obowiązujących dla podatników i płatników.

Wydanie zaświadczenia potwierdzającego zwolnienie z podatku od spadków na podstawie art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. jest czynnością techniczną organu i nie może zmieniać sytuacji prawnej wnioskodawcy. Odmowa jego wydania była zasadna, a terminy związane z epidemią COVID-19 nie wpływają na prawomocność sądowych postanowień spadkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, podkreślił, iż ogólnikowe i nieprecyzyjne zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego nie uzasadniają ingerencji w ustalenia sądu pierwszej instancji dotyczące odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że doręczanie decyzji podatkowej osobie trzeciej musi nastąpić na jej aktualny adres zamieszkania, nie można tu stosować adresu do doręczeń jako podatnika; decyzja doręczona inaczej nie otwiera terminu do odwołania.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej z uwagi na brak naruszenia przepisów prawa procesowego oraz materialnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, co uzasadniało nieprzyznanie pomocy finansowej.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może przewidywać rozwiązania bardziej restrykcyjne niż te określone w studium, jeśli nie zmienia to ogólnego przeznaczenia terenu, zgodnie z zasadą władztwa planistycznego. Zakaz zabudowy zagrodowej nie narusza prawa studium, ani konstytucyjnych zasad proporcjonalności, jeśli plan zachowuje podstawowe przeznaczenie terenów.

W przypadku oszustwa podatkowego typu contra-trading, nie można pozbawiać podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur, gdy brak jest kwalifikowanego naruszenia zasad należytej staranności z jego strony.

Art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym nie wyłącza nałożenia odrębnych kar za nietożsame naruszenia ujawnione podczas jednej kontroli, jeżeli wypełniają one różne znamiona deliktów z załączników ustawy.

Członek zarządu spółki z o.o. ponosi odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe spółki, jeżeli rezygnacja z funkcji członka zarządu była nieformalna lub nieskuteczna, a egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna.

Odmowa wydania zaświadczenia o zwolnieniu z podatku od spadków i darowizn jest zgodna z prawem, gdyż nie obejmuje ustaleń dotyczących zobowiązań podatkowych i nie może rozstrzygać kwestii spornych; upowszechnienie terminu zgłoszenia wynika z pierwotnej prawomocności postanowienia sądu.

Członek zarządu spółki kapitałowej odpowiada solidarnie za jej zaległości z tytułu zwrotu dofinansowania unijnego, jeżeli spełnione są przesłanki z art. 116 O.p., w szczególności: bezskuteczność egzekucji wobec spółki oraz pełnienie funkcji w czasie powstania zobowiązania, bez wykazania przesłanek uwalniających z odpowiedzialności.

Zastosowanie środka egzekucyjnego, po których podatnik został zawiadomiony, przerywa bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, niezależnie od uchylenia decyzji ustalającej daninę przez organ odwoławczy. Spór należy ocenić w kontekście regulacji z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.