Stwierdzenie nadmiernego formalizmu przez NSA prowadzi do uchylenia decyzji WSA o odrzuceniu skargi z powodu niewłaściwego uwierzytelnienia pełnomocnictwa. NSA uznał, że kserokopia cyfrowo podpisana spełnia wymogi techniczne pełnomocnictwa.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając zasadność nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez wymaganej zgody zarządcy, uznając zastosowanie prawa materialnego i dowody za zgodne z prawem.

Kwota wypłacona tytułem ugody sądowej, zakwalifikowana jako przychód ze stosunku pracy, nie podlega zwolnieniu podatkowemu; stanowi dochód podatkowy i powinna zostać opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż brak wykazania związku przyczynowego między rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną uniemożliwia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Nieprawidłowe doręczenie decyzji administracyjnej oraz wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego naruszają przepisy proceduralne, co skutkuje uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd pierwszej instancji ma obowiązek dokładnego ustalenia stanu faktycznego związanych z doręczeniami.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego może powstać w oparciu o przepisy przed zmianą, gdy wniosek o orzeczenie niepełnosprawności złożono przed 31 grudnia 2023 r., a wniosek o świadczenie złożono w terminie trzymiesięcznym po orzeczeniu. Organy administracyjne muszą uwzględnić tę wykładnię przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

Członek zarządu, podpisując raporty spółki, odpowiada za ich prawdziwość, nawet gdy nie były przez niego osobiście tworzone; nie dochowanie należytej staranności pociąga za sobą odpowiedzialność prawną.

Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza legalność decyzji nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, gdy stanowisko organu nadzorczego jest poparte odpowiednimi dowodami i wykładnia prawa nie budzi wątpliwości. Zgodność z prawem lokalizowania obiektów w pasie drogowym wymaga szczególnego uzasadnienia.

Wydanie zasiłku okresowego następuje zgodnie z ustawą o pomocy społecznej w ramach uznania administracyjnego, uwzględniając sytuację życiową wnioskodawcy i możliwości finansowe organu, co wyklucza możliwość jego podważenia poza wykazaniem przekroczenia granic uznania administracyjnego.

Przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie została spełniona, gdyż nowe dowody nie podważyły prawomocnych ustaleń faktycznych. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na prawidłową analizę i ocenę dowodów przez organy i sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że uprzednie, ostateczne rozstrzygnięcie w tożsamej sprawie stanowi przeszkodę procesową uniemożliwiającą ponowne wszczęcie postępowania nieważnościowego tej samej decyzji administracyjnej. Oddalenie skargi kasacyjnej następuje na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że brak spełnienia przesłanek z art. 34 ust. 1 ustawy o komercjalizacji PKP uniemożliwia uwłaszczenie gruntów na rzecz PKP S.A., kiedy Skarb Państwa nie był właścicielem tych nieruchomości w decydującej dacie.

Ocena możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie wymaga uwzględnienia obowiązku alimentacyjnego innych osób zobowiązanych. Jeśli spełnione są przesłanki art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie może być przyznane jednej osobie.

Umieszczenie reklamy na elewacji budynku przylegającego do pasa drogowego, którego powierzchnia wchodzi w przestrzeń powietrzną pasa, stanowi zajęcie pasa drogowego i wymaga zezwolenia zarządcy drogi.

Dla legalności lokalizacji obiektów w pasie drogowym konieczne jest uzyskanie zgody zarządcy drogi, niezależnie od ich wpływu na bezpieczeństwo ruchu, co uzasadnia sankcje za naruszenia tej reguły.