Decyzja organów podatkowych o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych na majątku skarżącego była prawidłowa. EPA prawidłowo oceniły istniejące uzasadnione obawy dotyczące niewykonania tych zobowiązań, co uzasadniało zastosowanie zabezpieczenia.

Skarga kasacyjna Z.G. dotycząca umorzenia zaległości abonamentowych oddalona, brak wskazania naruszeń w wyroku sądu pierwszej instancji; nieudowodnienie przesłanek ulgi przez skarżącego.

W postępowaniu o wpis do rejestru zabytków, ocena interesu społecznego nie może stanowić przesłanki do wstępnego rozpatrzenia wartości zabytkowej obiektu. Organy winny skupić się na uzasadnieniu udziału stowarzyszenia w postępowaniu, nie przesądzając jego wyniku bez merytorycznej analizy.

Skarga kasacyjna B. B. została oddalona, jako nieuzasadniona z uwagi na brak przekonujących dowodów naruszenia przepisów postępowania w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym, a także na niestaranność formalną i brak konkretyzacji zarzutów skargi.

NSA orzekł, że dla ustalenia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego decydujący jest wpis w ewidencji działalności gospodarczej, który tworzy domniemanie faktycznego prowadzenia działalności, oraz że przedawnienie należności z tytułu składek nie wpływa na ten obowiązek.

Wobec braku formalnego wniosku o odszkodowanie, Wojewoda nie popadł w bezczynność ani przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie ustanowienia użytkownika wieczystego, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wobec zarzutów proceduralnych, podtrzymując prawidłowość zastosowania przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania egzekucyjnego w administracji, uznając brak istotnego wpływu na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna B.B. na orzeczenie WSA w Gliwicach z dnia 15 maja 2024 r. została oddalona przez NSA ze względu na brak podstaw kasacyjnych oraz brak istotnego wpływu domniemanych uchybień procesowych na wynik postępowania administracyjnego.

Przewoźnik, który nie zapewnia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, narusza przepisy ustawy SENT, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Brak realizacji obowiązku w czasie rzeczywistym skutkuje odpowiedzialnością administracyjną przewoźnika.

Odmowa przyznania specjalnego zasiłku celowego zaskarżona decyzją organu pierwszej instancji i utrzymana przez organy odwoławcze była zasadna, z uwagi na brak współpracy w przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego, co stanowi podstawę odmowy świadczenia zgodnie z art. 107 ust. 4a ustawy o pomocy społecznej.