Decyzja o odmowie uwzględnienia skargi kasacyjnej jest zgodna z prawem, ponieważ zastosowano prawidłowe procedury administracyjne, a planowana zabudowa odpowiada przepisom prawa oraz istniejącym warunkom przestrzennym.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że samowolna nadbudowa budynku mieszkalnego dokonana bez zgody na budowę nie jest możliwa do zalegalizowania, jeśli narusza obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zasadzający się na ograniczeniu wysokości zabudowy.

Przepisy art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, mające charakter epizodyczny, nie mogą być stosowane do oceny bezczynności lub przewlekłości postępowań administracyjnych po 30 czerwca 2024 r. ze względu na naruszenie konstytucyjnego prawa do sądu.

Oddalając skargę kasacyjną, NSA podkreślił, że klauzula "tajne" nadana aktom administracyjnym dotyczącym bezpieczeństwa państwa jest prawnie uzasadniona i zgodna z wymogami ustawy o ochronie informacji niejawnych oraz Kodeksu postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż regulacje statutowe dotyczące przyznawania diet członkom komisji wyborczych nie naruszają prawa, gdyż autonomia samorządów pozwala na takie postanowienia, o ile nie są wyraźnie zakazane przez prawo.

Przyjęcie przepisów uchwały Rady Gminy, przyznających diety za prace w komisjach wyborczych, nie stanowiło naruszenia prawa. Jednostki samorządu mają prawo ustalać zasady wynagradzania w granicach ustaw. Uchylenie wyroku WSA Gliwice i decyzji Wojewody Śląskiego.

Uchylając nadzorcze rozstrzygnięcie Wojewody, NSA uznał, że ingerencja nadzoru w uchwałę o statutowych regulacjach wyborczych jednostek pomocniczych, w zakresie wynagrodzeń dla członków komisji, była nieuzasadniona, a gmina, działając w granicach ustaw, ma prawo do samodzielnego określania takich regulacji.

NSA uznaje, że uchwała gminy dotycząca przyznania zryczałtowanych diet członkom komisji wyborczych nie narusza wymogów prawa, gdyż działa w obszarze samodzielności statutowej gmin, i uchyla rozstrzygnięcie wojewody dotyczące nieważności tej uchwały.

Wpis do CEIDG stanowi domniemanie prawne prowadzenia działalności gospodarczej, co obliguje do ubezpieczenia zdrowotnego, chyba że zostanie obalone dowodami potwierdzającymi faktyczne zaprzestanie działalności.

Prokurenci nie podlegali obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 35a ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej przed nowelizacją ustawy w 2022 r., która odrębnie wskazała ich w katalogu podmiotów objętych tym obowiązkiem.

Umowy zawarte między płatnikiem a wykonawcą, choć nazwane umowami o dzieło, nie mogą być tak kwalifikowane, jeśli ich przedmiotem są standardowe czynności usługowe bez indywidualnego rezultatu. W takim przypadku zastosowanie mają przepisy dotyczące umowy o świadczenie usług, co uzasadnia objęcie ubezpieczeniem zdrowotnym.

Zalecenia pokontrolne dotyczące oznakowania mięsa wieprzowego, wskazujące na nieprawidłowości w deklarowanej masie netto, są prawidłowe. Skarga kasacyjna nie wykazała naruszenia przepisów prawa materialnego ani proceduralnego, co skutkowało oddaleniem skargi przez NSA.

Nieprawidłowość stosowanych procedur pomiarowych i ewentualnych błędów nie może obciążać przewoźnika, a w przypadku ich wystąpienia wyniki pomiarów powinny być adekwatnie korygowane. Zatwierdzone klasy dokładności wag muszą być respektowane w postępowaniach administracyjnych nakładających kary, aby uniknąć naruszenia zasady pewności prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając że brak było podstaw do uznania nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego za umorzone w całości, z uwagi na brak wystąpienia szczególnie uzasadnionych okoliczności zgodnie z art. 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Trudna sytuacja materialna rodziny nie uzasadnia umorzenia nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego w całości; możliwe jest jedynie umorzenie odsetek, gdy brak innych szczególnych okoliczności.

Odmowa wydania zaświadczenia o treści wskazanej przez stronę skarżącą była prawidłowa, gdyż istnieje ostateczna decyzja wpisująca obiekt do rejestru zabytków, co uniemożliwia poświadczenie stanu przeciwnego.

Decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji liniowej nie narusza praw osób trzecich i nie wymaga określania warunków kontynuacji funkcji i parametrów zabudowy, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Nieprzeprowadzenie dowodu z odkopu było prawidłowe.

Obiekt znajdujący się w gminnej ewidencji zabytków, lecz niewpisany do rejestru, nie podlega nadzorowi konserwatorskiemu z art. 40 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków, a zalecenia pokontrolne względem takiego obiektu są nielegalne.

Skarga kasacyjna od wyroku WSA została oddalona, gdyż nie wykazano, by decyzja Prezydium z 1973 r. w przedmiocie wywłaszczenia została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co skutkowałoby koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Decyzja była zgodna z prawem obowiązującym w tamtym czasie oraz zasadą trwałości decyzji administracyjnych.

Decyzja o skreśleniu studenta z listy na podstawie "braku postępów w nauce" jest uznaniowa i wymaga wyczerpującej analizy dowodowej wykazującej pierwotność tej przesłanki wobec interesu społecznego, co Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził poprzez oddalenie skargi kasacyjnej.