Nowe zasady udzielania urlopów wypoczynkowych

Każdemu pracownikowi przysługuje prawo do corocznego, nieprzerwanego, płatnego urlopu wypoczynkowego. Urlop powinien być zaplanowany i udzielony pracownikowi w tym roku kalendarzowym, w którym nabył do niego prawo. Do wyjątków powinno należeć wykorzystywanie przez pracownika urlopu w terminie późniejszym, tj. w następnym roku kalendarzowym. Może to mieć miejsce w przypadkach przesunięcia terminu urlopu, przerwania urlopu oraz odwołania pracownika z urlopu. Urlop niewykorzystany zgodnie z planem urlopów lub ustalony po porozumieniu z pracodawcą powinien być udzielony pracownikowi najpóźniej do końca pierwszego kwartału następnego roku kalendarzowego.

Za czas urlopu wypoczynkowego pracownik otrzymuje pełne wynagrodzenie za pracę, tj. wynagrodzenie, jakie by otrzymał gdyby w tym czasie pracował.

Urlop powinien być wykorzystany w naturze, a wypłata ekwiwalentu pieniężnego w zamian za urlop powinna być wyjątkiem. Pracownik nie może zrezygnować z całości lub części urlopu wypoczynkowego ani w drodze jednostronnego oświadczenia woli, ani przez porozumienie z pracodawcą.

Prawo do urlopu wypoczynkowego przysługuje jedynie osobie zatrudnionej na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Osobie wykonującej pracę na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło urlop wypoczynkowy nie przysługuje.

Utrata prawa do urlopu wypoczynkowego na gruncie obecnie obowiązujących przepisów może nastąpić tylko po upływie okresu przedawnienia. Roszczenia pracowników o udzielenie urlopu w naturze ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym stały się wymagalne.