Postanowienie NSA z dnia 2 czerwca 2026 r., sygn. II OZ 559/26
Dnia 2 czerwca 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 marca 2026 r., sygn. akt II SA/Gl 1628/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 3 listopada 2025 r. nr SOVI.6152.221.2.2023 w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na pobyt stały postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 marca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji o cofnięciu zezwolenia na pobyt stały na terytorium RP.
Sąd I instancji wskazał, że przesłanką niezbędną do udzielenia ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. jest możliwość wykonania aktu, którego dotyczy wniosek. W ocenie Sąd, taka przesłanka nie wynika z zaskarżonej decyzji o cofnięciu zezwolenia na pobyt stały na terytorium RP. Tego rodzaju decyzja nie zawiera obowiązku, który podlegałby przymusowemu wykonaniu, a w związku z tym nie jest możliwe wstrzymanie wykonania takiej decyzji. Sąd wyjaśnił skarżącej, że mocą zaskarżonej decyzji uchylono jej prawo do pobytu stałego na terytorium RP. W samym pouczeniu zawartym w zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że pobyt skarżącej do czasu upływu terminu określonego w art. 299 ust. 6 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2025 r. poz. 1079) jest legalny. Z przywołanego przepisu wynika przy tym, że w razie niewykonania obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (który to obowiązek wynika wprost z ww. przepisu, a nie z rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji), znajdą zastosowanie dalsze przepisy ustawy o cudzoziemcach, w szczególności stanowiące podstawę do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Dopiero decyzja o zobowiązaniu do powrotu podlegać może przymusowemu wykonaniu, zgodnie z art. 329 ustawy o cudzoziemcach. To właśnie w wydaniu tej decyzji w przyszłości należy ewentualnie upatrywać zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 3 września 2025 r., II OZ 1254/25). Decyzja zaskarżona w przedmiotowej sprawie nie jest aktem stanowiącym tytuł do przeprowadzenia przymusowej egzekucji, nie nakłada na skarżącą obowiązków, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Konsekwencją wydania tej decyzji jest jedynie to, że skarżącej cofnięto prawo do pobytu stałego. Skarżąca mogłaby ewentualnie ubiegać się o ochronę tymczasową w postępowaniu dotyczącym zobowiązania do powrotu. Zaskarżona decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia w postaci orzeczenia o wydaleniu skarżącej z terytorium RP, a zatem bezpośrednim jej skutkiem nie jest wydalenie cudzoziemca.
Już dziś zamów dostęp
do IFK Platforma Księgowych i Kadrowych
- Codzienne aktualności prawne
- Porady i artykuły z najpopularniejszych czasopism INFOR wraz z bieżącymi wydaniami
- Bogatą bibliotekę materiałów wideo
- Merytoryczne dodatki, ściągi, plakaty
